Κατηγορία: Παραμυθάκια

ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ:ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Μια μέρα ο Μπιμπίκος ήθελε να πάει στο Βασίλειο των Ασημένιων Δράκων. Πήρε τηλέφωνο ένα ΤΑΞΙ-Δρακάκι και εκείνο ήρθε.Τον ανέβασε ψηλά στα φτερά του και ταξίδεψαν λίγο μακριά.
Από ψηλά,όπως πετούσαν ,είδαν ένα δάσος που είχε γύρω γύρω φωτιές. Ο Μπιμπίκος με το δρακάκι προσγειώθηκαν κοντά στο δάσος.Τότε άκουσαν μια ψιλή φωνούλα και είδαν ένα δέντρο να τους μιλάει : «Πρέπει να ξεριζώσετε την πρώτη σειρά απ΄τα δέντρα του δάσους, ώστε η φωτιά να μην έχει δέντρα να κάψει και να σταματήσει.Έπειτα τα δέντρα αυτά που ξεριζώσατε να τα φυτέψετε στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο ».
Οι δυο τους παρεούλα έκαναν ό,τι τους είπε το δέντρο.Η φωτιά σταμάτησε και άκουσαν όλα τα δέντρα να τους λένε :«Ευχαριστούμε πολύ!».
Συνέχισαν,λοιπόν ,χαρούμενοι να πετούν.Σύντομα είδαν μπροστά τους ένα πολύ ψηλό δέντρο που είχε ένα μεγάλο διαμάντι για πόρτα.Δεν κρατήθηκαν,το πλησίασαν και άνοιξαν την πόρτα! Μεμιάς βρέθηκαν σ΄ένα δωμάτιο όπου μια νυχτεριδούλα καθόταν σ΄έναν θρόνο! Δίπλα της ήταν μια ασημένια δρακούλα με ωραίο φτερά.
«Αυτό είναι!» είπε ο Μπιμπίκος και συνέχισε να λέει στο φίλο του το δρακάκι:«Φτάσαμε πια στο βασίλειο των Ασημένιων Δράκων».
Σύντομα,όμως,άκουσαν πάλι μια φωνούλα να τους λέει:«Πρέπει να σώσετε το Βασίλειο των Ασημένιων Δράκων από τον κίνδυνο της φωτιάς!».
Ήταν η νυχτεριδούλα που καθόταν στον θρόνο της και γεμάτη αγωνία ζητούσε τη βοήθειά τους.
Ο Μπιμπίκος και το δρακάκι του ένωσαν όλα τα λάστιχα του κόσμου και ύστερα από ψηλά, έσβησαν τη μεγάλη φωτιά. Όλοι πανηγύριζαν!!!
Από τότε ο Μπιμπίκος ήξερε πως όταν κάποιος κινδυνεύει,πρέπει οπωσδήποτε να τον βοηθήσουμε.

Όταν βοηθάμε ,νιώθουμε όμορφα και αν κάποτε χρειαστεί,μπορεί και εμάς να μας βοηθήσουν.

*Εμπνευσμένο από το βιβλίο του , ΤΖΕΡΟΝΙΜΟ ΣΤΙΛΤΟΝ

Αριστοτέλης Αντωνίου

Η ιστορία μας ξεκινάει με τη Μαργαρίτα να ντύνει τον Μπλου.
«Λοιπόν, Μπλου κάτσε να σου βάλω γυαλιά ηλίου “meme” και αυτό το παράξενο καπέλο!».
«Ωωω!Τώρα θα πρέπει να φαίνομαι “cool”, κυρία Μαργαρίτα!» είπε ο Μπλου κοιτάζοντας τον εαυτό του στον καθρέφτη.
«Μη μιλάς και κάτσε ήσυχος, γιατί αλλιώς θα σου βάλω και γραβάτα!» του έλεγε η Μαργαρίτα .Έπειτα,έβαλε στα μαλλιά της μια στέκα με μία μαργαρίτα και βάφτηκε βάζοντας κραγιόν.
Ο Μπλου την κοίταζε γεμάτος απορία , δεν κρατήθηκε και ρώτησε :« Μα πού πάμε και με έχεις ντύσει τόσο όμορφα ; Έλα… πες μου!»
«Μπλου, θα πάμε σ΄έναν αγώνα δρόμου σε μια πίστα κοντά στη θάλασσα. Άντε ετοιμάσου,κύριέ μου!» είπε η Μαργαρίτα και ύστερα τον πήρε και τον έβαλε στ΄αμάξι.
Όταν έφτασαν στον δρόμο αγώνων, η Μαργαρίτα μπήκε στο κίτρινο αυτοκινητάκι της. Ο Μπλου διάλεξε να οδηγήσει ένα “blue” αμάξι. Εκεί υπήρχε και ένα άλλο πράσινο τρελομπαλάκι που τους χαιρέτησε:«Γεια σας! Ηola! Είμαι ο ” Lime” (Λάιμ)και θα τρέξω κι εγώ».
Έπειτα ,ο Λάιμ μπήκε μέσα στο πράσινο αυτοκινητάκι του.
Απ΄ τα μεγάφωνα ακούστηκε το φαναράκι να λέει : «Τρία…δύο…ένα…ΠΑΜΕ!!!»
Ο Μπλου έβαλε τη ταχύτητα στο 120 και κουτούλησε τον Λάιμ. Η Μαργαρίτα ήταν πρώτη, μα τους φώναζε: «Καλή τύχη!».

Λίγο πριν το τέλος ,όμως, η Μαργαρίτα κουτούλησε με μια μπανάνα και παραλίγο να την προσπεράσουν. Ευτυχώς επανήλθε γρήγορα και τερμάτισε πρώτη με δεύτερο τον Λάιμ και τελευταίο τον Μπλου.
Είπαν ο ένας στον άλλον ένα μεγάλο ¨”ΜΠΡΑΒΟ” .Ύστερα βράβευσαν τη Μαργαρίτα με ένα όμορφο κύπελο, ενώ στον Λάιμ έδωσαν ένα ασημένιο μετάλλιο .Δεν άφησαν ,όμως , παραπονεμένο τον Μπλου. Του έδωσαν ένα τεράστιο παγωτό και όλοι γέλασαν που άρχισε αμέσως να το απολαμβάνει!

Σοφία Αμελί Σκαρπαθιώτη
Θοδωρής Ταμπάκος

meme=Διαδικτυακό μιμίδιο.Το περιεχόμενό του συνήθως είναι χιουμοριστικό

Γυαλιά meme:

blue= μπλε
Lime=μοσχολέμονο
Ηola= Γεια στα ισπανικά

Η λέξη cool έχει πολλές ερμηνείες όπως: κρυώνω,δροσίζω,δροσερός,ψύχραιμος κ.α.Ανεπίσημα στη σύγχρονη ζωή ,όπως και στο κείμενο έχει τη σημασία : μοναδικός ,άνετος , εντυπωσιακός κ.α.

ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ:ΠΑΥΛΟΣ ΣΑΠΟΥΝΗΣ

Μια φορά κι έναν καιρό ο Παύλος ,ένα εννιάχρονο μικρό παιδάκι,πήγε να παίξει έναν σημαντικό ποδοσφαιρικό αγώνα με την ομάδα του “ΔΟΞΑ ΓΚΥΖΗ”.
Η αντίπαλη ομάδα ήταν ο “ΑΓΙΟΣ ΘΩΜΑΣ”.
Ο αγώνας ξεκίνησε ,αλλά από την αρχή υπήρχε ένα προβληματάκι.Η ομάδα του Παύλου δεν είχε τερματοφύλακα ! Έτσι ,ο προπονητής έβαλε τον Παύλο σ΄αυτή τη θέση.
Το πρώτο ημίχρονο έληξε 3-1 και κέρδιζε η ομάδα “ΔΟΞΑ ΓΚΥΖΗ”,μα στο δεύτερο ημίχρονο έγινε κάτι τρομερό.Η ομάδα του Παύλου έφαγε 4 γκολ!
Αποφασίστηκε να βάλουν γρήγορα τον Παύλο να παίξει ως επιθετικό και κάποιον άλλον στη θέση του τερματοφύλακα.Πολύ γρήγορα η ομάδα του Παύλου έβαλε ένα γκολ και όλοι φώναζαν :«Μπράβο,μπράβο!Πάμε γερά!».
Ο αγώνας συνεχίστηκε με αγωνία και πίστη για την ομάδα “ΔΟΞΑΓΚΥΖΗ”
Ξαφνικά ,2 λεπτά πριν τελειώσει ο αγώνας, ο Παύλος βάζει γκολ και η ομάδα του πανηγύριζε.
Το σκορ ήταν πια 5-5 ,μα δευτερόλεπτα πριν λήξει και το δεύτερο ημίχρονο,ο Παύλος παίρνει την μπάλα,σουτάρει και βάζει ξανά γκολ!!!
Η ομάδα του είχε πια κερδίσει με 6 γκολ .Όλοι έπεσαν πάνω του και τον σήκωσαν ψηλά!

Παύλος Σαπούνης
Συμβουλή του συγγραφέα: Όποιος νικάει κάνει φίλους, μα όποιος χάνει γίνεται καλύτερος!

Μια όμορφη λαμπερή μέρα,ο Μπλου που είχε ξυπνήσει γεμάτος τρελούτσικες ιδέες άκουσε έναν ήχο «ΝΤΙΝ!ΝΤΙΝ ΝΤΙΝ!!!» και η Μαργαρίτα ξύπνησε και του είπε:«Άσε με βρε Μπλου…θέλω να κοιμηθώ!».
Ο Μπλου γεμάτος απορία της απάντησε:«Μα δεν το κάνω εγώ,ξερό λουλουδάκι!».
Χωρίς να χάσει λεπτό,η Μαργαρίτα σηκώθηκε , άνοιξε την πόρτα και…δεν πίστευε στα μάτια της!Ήταν ο αδερφός της! Δίπλα του ήταν η Τριανταφυλλένια (το άλλο τρελομπαλάκι) που έπαιζε πάλι ντραμς! Ο Μπλου καταχαρούμενος είπε:«Ουάου! Η Τριανταφυλλένια και ο κιτρινούλης αδερφός σου!».
Η Μαργαρίτα που δεν ήθελε να παρεξηγηθεί ο αδερφός της με τα αστειάκια του Μπλου,τον σκούντηξε απαλά για να σταματήσει και ύστερα είπε σε όλους:«Μην ακούτε τι λέει αυτό εδώ το κουκουρουκομπαλάκι ,ο Μπλου ».
Ο Μπλου φώναξε :«Έι…τι λες !!!».
Η Τριανταφυλλένια και ο αδερφός της Μαργαρίτας γέλασαν και μπήκαν μέσα στο σπίτι.Ύστερα η Μαργαρίτα διοργάνωσε ένα πάρτι ντίσκο με το τραγούδι “TECHNO CHICKEN” .Ο αδερφός της διασκέδαζε τόσο πολύ που χόρευε και έλεγε:«Είμαι το πιο τρελό,τρελό τρελομπαλάκι. Με λένε Σάνι και τρελαίνομαι για πατατάκια! Έχω φέρει για όλους!».
Χόρεψαν με την ψυχή τους,έφαγαν και έκαναν “sleep over” (sleep over=διανυκτέρευση στο σπίτι φίλου)

Συγγραφή και εικονογράφηση:

Σοφία Αμελί Σκαρπαθιώτη
Αριάδνη Γκάσι
Γιώργος Μάνδυλας

Κάποτε ήταν ένα πάντα ,ένα λάμα και ένα κοάλα .Τα τρία ζωάκια είχαν πάει ένα μακρινό ταξίδι στη χώρα των ζώων .Το πάντα και το κοάλα ταξίδεψαν με ένα αερόστατο ,ενώ το λάμα με τα μπαλονάκια του.
Όταν έφτασαν , πήγαν να τραβήξουν μια φωτογραφία σε μία πύλη με στρατιώτες και τότε ο βασιλιάς τους είδε και βγήκε έξω απ΄τις πύλες για να τους μιλήσει.
« Αν κάνετε τον γύρο του κόσμου σε 80 ημέρες θα σας δώσω το μυστικό μου θησαυρό! » τους είπε.
Τα ζωάκια συμφώνησαν και έπειτα ετοιμάστηκαν για το μεγάλο ταξίδι τους.
Ανέβηκαν ,λοιπόν, πάλι στο αερόστατο, ενώ το λάμα θα τους ακολουθούσε με τα μπαλονάκια του .Ήταν έτοιμοι πια για να πετάξουν μακριά!
Στο ταξίδι το λάμα έβλεπε τον χάρτη ,ενώ το πάντα με το κοάλα έλεγχαν το αερόστατο.
Το πάντα ,βλέποντας το λάμα λίγο αγχωμένο που κράταγε τον χάρτη, το ρώτησε:
«Λάμα γιατί είσαι αγχωμένο; » και εκείνο απάντησε : «Νομίζω πως δεν πηγαίνουμε καλά. Να κοίτα ,ο χάρτης εδώ πέρα δείχνει δέντρα ,ενώ εμείς είμαστε πάνω από καταρράκτες!».
Τότε το κοάλα πετάγεται και λέει προσπαθώντας να κρατήσει το γέλιο του :« Λάμα ,κρατάς τον χάρτη ανάποδα ! ».
Συνέχισαν ,λοιπόν, τη διαδρομή τους χαρούμενοι.Μετά από ένα πολύωρο ταξίδι έφτασαν στο Μαρόκο.Εκεί τους υποδέχτηκαν με μεγάλο χαρά.Το βραδάκι έφυγαν πάλι.
Την 46η μέρα ταξιδιού ,βρέθηκαν σ΄ένα μικρό χωριό που μια γυναίκα με ένα μαγικό σκήπτρο μπορούσε να υπνωτίζει όποιον δεν την άκουγε. Έτσι,έλεγχε όλο το χωριό.
Οι τρεις φίλοι κατέβηκαν στη γη. Το κοάλα και το πάντα προσπάθησαν να τη σταματήσουν ,αλλά μάταια. Το λάμα ,όμως, ήξερε πως αυτή η σκληρή γυναίκα φοβόταν το νερό, έτσι πήγε μπροστά της με ένα κουβά νερό και με μια γρήγορη κίνηση το έριξε πάνω της και πήρε το σκήπτρο της.
Το λάμα με το σκήπτρο τους επανέφερε όλους και πάγωσε τη μάγισσα για πάντα. Ύστερα συνέχισαν το ταξίδι τους.

Την 58η μέρα ταξιδιού περνούσαν πάνω απ΄τη χώρα της ατυχίας.Όπως φανέρωνε και το όνομά της, αυτή η χώρα έφερνε μεγάλες ατυχίες.
Έτσι κι έγινε! Ξαφνικά, ο ήλιος τρύπησε το αερόστατο και τα τρία ζωάκια έπεσαν σε θάμνους.Είχαν προσγειωθεί σ΄ένα δάσος!
Δεν τα παράτησαν ,όμως,παρά την ατυχία που τους έτυχε.Μπάλωσαν την τρύπα με κληματσίδες και πέταξαν μακριά!

Η ιστορία συνεχίζεται στο επόμενο επεισόδιο…

Αγγελική Ζαφειροπούλου

Κάποτε ζούσαν στην ίδια γειτονίτσα  δυο  όμορφα κορίτσια. Η μία ήταν φτωχή και η άλλη πλούσια .

Τη φτωχούλα την έλεγαν Σοφία και την πλούσια Φιλοθέη.

Η Φιλοθέη είχε πολλά λεφτά. Πάντα έβγαινε βόλτα με το μπουγκάτι της ( ακριβό αμάξι) και είχε ένα πολύ μεγάλο σπίτι. Η Σοφία ,όμως, ζούσε πολύ φτωχικά σ’ ένα μικρό σπιτάκι απέναντι απ’ το σπίτι της Φιλοθέης. Οι δυο τους δεν είχαν μιλήσει ποτέ.

Μια όμορφη λαμπερή μέρα που ήταν και οι δυο κοντά στο σταθμό του Μετρό, έπεσε κάτω το κινητό της Φιλοθέης. Η Σοφία το είδε ,έτρεξε και πήγε να της το δώσει.

Της φώναξε :« Περίμενε! Περίμενε! Έπεσε το κινητό σου!».

Η Φιλοθέη γύρισε πίσω ,την κοίταξε και της είπε : « Αχ, ευχαριστώ πολύ! Πώς σε λένε ; Εμένα με λένε Φιλοθέη».

Η Σοφία απάντησε :«Σοφία με λένε. Τι όμορφο που είναι το όνομά σου  Φιλοθέη!»

Η Φιλοθέη την κάλεσε στο σπίτι της .Ήθελε να την κεράσει κάτι να φάει για να την ευχαριστήσει για την ευγενική της πράξη.

Τα δυο κορίτσια άρχισαν να εκτιμούν και να συμπαθούν το ένα το άλλο. Μάλιστα η Φιλοθέη κάποια στιγμή φιλοξένησε τη Σοφία για λίγες μέρες.

Βλέπετε η Σοφία έπρεπε να μαζέψει κάποια χρήματα ,ώστε να βρει νέο σπίτι, καθώς δεν μπορούσε να μένει πια στο παλιό.

Στο διάστημα μου έμεναν μαζί έγιναν οι καλύτερες φίλες. Από τότε βοηθούσαν η μία την άλλη με όποιο τρόπο μπορούσαν.

Έναν φίλο /μια φίλη τον /την βοηθάς νιώθοντας τις ανάγκες του/της. Δε βοηθάς μόνο προσφέροντάς του/της  πράγματα  .Το πιο σημαντικό είναι να  αγαπάς ,να καταλαβαίνεις, να σέβεσαι τις επιθυμίες, να δίνεις ελευθερία ,να ακούς, να συμπαραστέκεσαι στις δυσκολίες και να γελάς με τις χαρές!

Σοφία Αμελί Σκαρπαθιώτη

Μια φορά κι έναν καιρό ,ήταν ένας μαϊμουδάκος που λάτρευε το ποδόσφαιρο. Το όνομά του ήταν Μπανάνας , γιατί φυσικά έτρωγε συνεχώς μπανάνες.

Μια μέρα έπαιζε ποδόσφαιρο με τους φίλους του και χρησιμοποιούσαν για μπάλα ,μία γερή άγουρη μπανάνα. Οι δυο ομάδες ήταν στην Α΄ κατηγορία και είχαν τα εξής ονόματα:«Μπανανόμπαλες» και «Μανιταρόμπαλες». Έπαιζαν φοβερό αγώνα ,μα όταν ήταν να βάλει το τελικό γκολ ο Μπανάνας , αντί για να ρίξει την μπάλα στα δίχτυα , εκείνος δε κρατήθηκε και την έφαγε!

«Μη…όχι!!! Τι έκανες καλέ ;» του φώναζαν οι άλλες μαϊμούδες. Έπειτα ,άρχισαν να κλαίνε γιατί βλέπετε δεν ήταν ένας απλός αγώνας. Ήταν ο τελικός του “Μαϊμουδοπρωταθλήματος” και το σημείο πολύ κρίσιμο!

«Μην κλαίτε ! Θα σας φέρω άλλες μπανάνες για να τις κάνετε μπάλες! » είπε ο Μπανάνας.
«Δεν κλαίμε γι΄αυτό ! Δε μας νοιάζουν οι άλλες μπανάνες , αλλά που έφαγες την μπάλα μας και χάσαμε το γκολ!» απάντησαν με μια φωνή οι μαϊμουδίτσες της ομάδας του.

Ο Μπανάνας κατάλαβε το λάθος του. Δεν έπρεπε να σκεφτεί πρώτα με την κοιλίτσα του , αλλά να χρησιμοποιήσει το δυνατό μυαλό του και τα πόδια του για να κερδίσει η ομάδα του.
Υποσχέθηκε πως από εδώ και μπρος δεν θα λιγουρεύεται τις μπανάνες που έχουν για μπάλες και θα βάζει τα καλύτερα γκολ σ΄όλο τον κόσμο!

Άρης Γκάσι




Αφιερωμένο στους αγαπημένους παίχτες:
Πελέ
Μπαπέ
Γιαμάλ

Έχετε ακούσει για ένα φοβερό τσίρκο στο Νιαουρίσι ; Θα σας διηγηθούμε μια ιστορία γι΄αυτό…

Στο τσίρκο αυτό η Μελίν ,η γάτα , έκανε ακροβατικά.Η Ρωξ-Φοξ ,η αλεπού, έκανε πανιά και η Έμιλι , το πάντα , έκανε μπαλέτο. Ζούσαν ελεύθερες στο τσίρκο και απολάμβαναν να επιδεικνύουν τα νούμερά τους στις παραστάσεις. Καλεσμένοι ήταν μόνο πλάσματα απ΄το βασίλειο των ζώων! Μια μέρα, λοιπόν , που άρχισαν να κάνουν πρόβες για την καινούρια παράσταση , βρήκαν τα πανιά σκισμένα , τις φούστες λερωμένες και τα στρώματα ξεφούσκωτα.
Έτσι , τα τρία ζωάκια ήταν αποφασισμένα να μάθουν ποιος το έκανε. Το σκέφτηκαν, το ξανασκέφτηκαν και σε κάποια φάση είπαν και οι τρεις μαζί :« Θα γίνουμε ντετέκτιβ και τότε θα βρούμε ποιος το έκανε!!! ».
Τα τρία κακόμοιρα ζωάκια ξεκίνησαν να ψάχνουν για τον δράστη . Η Μελίν άρχισε να ψάχνει για νυχιές στα στρώματα και στα πανιά. Η Ρωξ-Φοξ σκέφτηκε να ψάξει για για πατημασιές και η Έμιλι για λεκέδες στα φορέματα και στις φούστες της.
Έψαχναν για πολύ ώρα και εκεί που είχαν αρχίσει να απογοητεύονται ξαφνικά κάτι ανακάλυψαν…
Η Ρωξ-Φοξ εντόπισε πατημασιές που έμοιαζαν με ίχνη καμηλοπάρδαλης ! Τότε η Μελίν σκέφτηκε πως για να σιγουρευτούν θα έπρεπε να βάλουν μια κάμερα. Το συζήτησαν και όλες συμφώνησαν. Αμέσως η Ρωξ-Φοξ την αγόρασε και ύστερα η Έμιλι την τοποθέτησε στον χώρο που έκαναν πρόβες . Την επόμενη μέρα το μυστήριο επιτέλους αποκαλύφθηκε ! Κοίταξαν προσεκτικά όσα είχε τραβήξει η κάμερα και είδαν καθαρά τον Φρεντ ,μια αρσενική καμηλοπάρδαλη, να περπατάει με κλειστά μάτια και να ανοιγοκλείνει τα φώτα. Η Έμιλι σκέφτηκε ότι μπορεί να υπνοβατούσε και από το άγχος του να έκοβε τα καλώδια . Τον κάλεσαν κοντά τους και του έδειξαν το βίντεο. Ο Φρεντ ζήτησε αμέσως συγνώμη και τις παρακάλεσε να τον βοηθήσουν και να βρουν όλοι μαζί έναν τρόπο να σταματήσει να υπνοβατεί.Έφτιαξαν , λοιπόν, ένα φοβερό μηχάνημα το “νανουριστή” που θα βοηθούσε τον Φρεντ να κοιμηθεί βαθιά και να μη σηκώνεται .
Τα κατάφεραν ! Ο “νανουριστής” δούλεψε και ο Φρεντ κάθε βράδυ κοιμόταν σαν πουλάκι με τα νανουρίσματα.

Φυσικά, μετά απ ΄ αυτό έπαιξαν μια υπέροχη παράσταση που είχε πολύ ωραίο τέλος. Όλοι σηκώθηκαν και χειροκρότησαν. Τα ζωάκια ήταν χαρούμενα , γιατί ήταν και τα τρία πολύ καλά και τα έκαναν όλα τέλεια!

Ε. Τ. , Μ. Γ. , Ρ. Κ.

Λίγα λόγια απ΄τις συγγραφείς μας:
Πιστεύουμε και εμείς πως τα ζώα πρέπει να ζουν ελεύθερα και όχι αιχμάλωτα στα τσίρκα!

Λίγα λόγια για την καμηλοπάρδαλη:

Η καμηλοπάρδαλη είναι το ψηλότερο ζώο στον κόσμο.

Είναι θηλαστικό και φυτοφάγο. Πήρε το όνομά της από τον συνδυασμό των λέξεων «Καμήλα» και «Λεοπάρδαλη». Το ύψος της φτάνει τα 5,5 μέτρα και το βάρος της τα 1.350 κιλά. Το σώμα της καλύπτεται από παχύ δέρμα και φέρει καφετιές κηλίδες. Το κεφάλι της φαντάζει μικροσκοπικό σε σχέση με το μακρύ λαιμό της και καταλήγει σε δύο μικρά κέρατα. Έχει μεγάλα υγρά μάτια και ευκίνητα αυτιά. Η όραση και η ακοή της είναι πολύ ανεπτυγμένες. Η καμηλοπάρδαλη βαδίζει αργά, και όταν παραστεί ανάγκη μπορεί να τρέξει με ταχύτητα 30 χιλιομέτρων την ώρα.

Τρέφεται με φύλλα και βλαστούς ψηλών δέντρων που είναι απρόσιτα στα άλλα ζώα. Όταν θέλει να πάρει κάτι από το έδαφος ή να πιει νερό ανοίγει τα μπροστινά πόδια της ή γονατίζει λυγίζοντας τα. Ωστόσο, η καμηλοπάρδαλη δεν πίνει συχνά νερό διότι, λόγω ύψους, είναι αναγκασμένη να ακολουθήσει ολόκληρη διαδικασία για να σκύψει, οπότε εκείνη τη στιγμή γίνεται πολύ ευάλωτη στους εχθρούς της.

Η καμηλοπάρδαλη ζει στην Κεντρική Αφρική. Κατά μέσο όρο ζει ως 30 χρόνια.

Εικονογράφηση:Μιχάλης Αντωνίου ,Αριστοτέλης Αντωνίου

Ένα Σάββατο με πάρα πολύ καλό καιρό,ο Μπιμπίκος πήγε στο τσίρκο. Φυσικά το τσίρκο ήταν μόνο με ακροβάτες ,ΟΧΙ με ζώα.*
Όταν έφτασε ,είδε ανάμεσα στους θεατές τα πονηρά λιοντάρια που είχε συναντήσει στο προηγούμενο επεισόδιο. «Ουάου…σίγουρα τώρα θα σκέφτονται τρομακτικά σχέδια !» είπε από μέσα του ο Μπιμπίκος.
Τότε το νυχτεριδάκι μας , πήρε μια κολοκύθα με γλίτσα και την έσπρωξε προς το μέρος τους.
Περίμενε για λίγο και όταν τα λιονταράκια σηκώθηκαν , γλίστρησαν τόσο πολύ που έκαναν τα πιο ωραία ακροβατικά σ΄όλο το τσίρκο! Έκαναν τις πιο ωραίες τούμπες σ΄όλο τον κόσμο!
Όπως τις έκαναν,όμως,φοβόντουσαν πολύ και έλεγαν : «Μαμά μου!!! Βοήθειααα!».
Η μαμά τους τα άκουσε και πήγε γρήγορα στο τσίρκο.Μόλις τα είδε , πήρε μια βαθιά ανάσα και είπε : «Αααχ! Από εδώ και πέρα ,δεν αφήνω να ξαναβγείτε ποτέ μόνα σας!». Ύστερα, τα πήρε και πήγαν στο σπίτι.
Ο Μπιμπίκος τα κοιτούσε από ψηλά και είχε ένα κρυφό χαμογελάκι.
«Ουφ…τα ξεφορτώθηκα επιτέλους!» είπε και συνέχισε να βλέπει την παράσταση.
Όταν τελείωσε ,όμως, έφυγε πολύ γρήγορα και εκείνος για το σπίτι του.
Έλεγε πως ήθελε γρήγορα να πει τα νέα στη μαμά του.
Λέτε ,όμως , να βιαζόταν και για άλλον έναν λόγο; Μήπως δεν ήθελε να θυμώσει και η δική του μαμά και πάθει και αυτός τα ίδια με τα λιονταράκια;

*Λίγα λόγια απ΄τους συγγραφείς για τα ζωάκια των τσίρκων:
Τα ζωάκια σε τσίρκο υποφέρουν ,δεν είναι χαρούμενα και κυρίως είναι μακριά απ΄τη μαμά τους !

Αριστοτέλης Αντωνίου

Μιχάλης Αντωνίου

Η τελευταία εφεύρεση των δυο επιστημόνων μας ήταν όπως θυμάστε ένα φοβερό καλικαντζαράκι!
Είχε φέρει τα πάνω κάτω στην πόλη .Ο κόσμος στην αρχή γελούσε και χαιρόταν ,μα τώρα πια το είχε παρακάνει τόσο πολύ που έφτιαχνε ακόμα και μηχανές που έλεγχαν τα πάντα! Όλα λειτουργούσαν ανάποδα.Από τα αμάξια ,μέχρι και το μυαλό των ανθρώπων.Οι δάσκαλοι έγιναν μαθητές και οι μαθητές δάσκαλοι!
Οι κουκουρουκοεπιστήμονες το σκέφτηκαν ,το ξανασκέφτηκαν και αποφάσισαν να το σταματήσουν. Ζήτησαν ,λοιπόν, από τον πλουσιότερο μαϊμουδάκο της γειτονιάς να τους δώσει ένα όχημα τόσο γερό και τόσο γρήγορο που να μπορούν να πιάσουν το καλικαντζαράκι.
Έτσι κι έγινε! Όταν το έπιασαν το έβαλαν σε ένα τεράστιο ενυδρείο με ανοιχτή οροφή .Εκεί υπήρχαν πολλά ψαράκια για να μπορεί το καλικαντζαράκι να παίζει .
Ήξεραν πως λάτρευε το κολύμπι.

Χωρίς να χάσουν καιρό,το έβαλαν εκεί για να το κρατήσουν απασχολημένο και ευτυχισμένο όσο χρόνο χρειαστεί ,ώστε εκείνοι να ταξιδέψουν με την χρονομηχανή τους πίσω στο παρελθόν και να φτιάξουν ένα υπέροχο μέρος για να ζήσει.
Πήγαν ,λοιπόν,πίσω στη χρονική στιγμή που δεν είχαν ακόμα φτιάξει το καλικαντζαράκι.
Συνάντησαν τους εαυτούς τους και τους ενημέρωσαν : «Περιμένετε! Μην φτιάξετε το καλικαντζαράκι ακόμα . Πηγαίνετε να το φτιάξετε σε ένα όμορφο λιβάδι που θα έχει αόρατους τοίχους,
θα έχει πολλά δέντρα ,φυτά ,ζωάκια και ένα ιπτάμενο ρομπότ που θα φέρνει νόστιμα φαγητά και νερό.Εκεί θα δημιουργήσετε και άλλους καλικαντζαρόφιλους. Αυτό το μέρος πρέπει να είναι πανέμορφο ,ώστε τα καλικαντζαράκια να διασκεδάζουν και να είναι ευτυχισμένα!
Μα μην ξεχάσετε να βάλετε καλικαντζαροσκουπιδοτενεκέδες για να μη χαλάσουν το περιβάλλον!».
Έτσι κι έγινε! Ο Μπομπ και ο Τζίμη επέστρεψαν με τη χρονομηχανή πίσω στο εργαστήριό τους χαρούμενοι .Κοίταξαν το ενυδρείο και δεν ήταν πια εκεί το καλικαντζαράκι. Ήξεραν πως ζούσε πια ευτυχισμένο με τα φιλαράκια του!

Γιώργος Τριβήλος