Κατηγορία: Παραμυθάκια

Κάποτε ,μια μικρή ξύλινη βαρκούλα έπλεε πάνω στον Ινδικό ωκεανό.Μέσα ήταν τρία φιλαράκια.Ο Μπόμπιρας,ο Φρέντη και ο Μάγκας.
Ο Μάγκας ήταν πολύ “cool”.
O Φρέντη είχε ένα κατοικίδιο χρυσογέρακο που το έλεγαν Φρέντη και ο Μπόμπιρας ήταν πανέξυπνος ,αλλά μικρότερος απ΄όλους.
Ενώ κοιτούσαν τον βυθό της θάλασσας και παρατηρούσαν ένα καρχαριάκι και ένα λεονταρόψαρο ,τους ήρθε στο κεφάλι μια σαΐτα!
«Γεια! Είμαι ο Μπομπ,ο Σαΐτας και τώρα που σας βρήκα θα σας εξιστορήσω όλες τις περιπέτειές μου!»είπε ο Σαΐτας .

Άρχισε ,λοιπόν,να μιλά και να μιλά…
Ο Μπόμπιρας,όμως, από ένα σημείο και μετά κουράστηκε να τον ακούει να μιλάει συνέχεια και θυμωμένος τον βούτηξε στη θάλασσα.Ο Σαΐτας τσαλακώθηκε λιγάκι,αλλά βγήκε γρήγορα απ΄το νερό.Ήταν μια χαρά,μόνο μια γραντζουνίτσα απέκτησε. «Ντροπή !Να μάθετε να αφήνετε τους άλλους να μιλάνε! Ορίστε ,σαν τιμωρία θα γράψω τα ονόματά σας στα χαρτιά μου! ΩΩωω…μα τι λέω !Εγώ ο ίδιος είμαι το χαρτί! Χι χι χι!»τους είπε και τότε άρχισαν όλοι να γελάνε!
Τα τρία φιλαράκια δέχτηκαν στην παρέα τους τον Σαΐτα και συνέχισαν να λένε αστεία και να ταξιδεύουν αγαπημένοι. Είχαν πια καταλάβει τα λάθη τους. Ο Μπόμπιρας ζήτησε συγνώμη που δεν έλεγξε τον θυμό του και υποσχέθηκε όταν νευριάζει να παίρνει βαθιές ανάσες και να φουσκώνει ένα μπαλόνι .Ο Σαΐτας απ΄την άλλη ζήτησε συγνώμη που συνεχώς μιλάει ,δίχως να ακούει ή να νιώθει τις επιθυμίες των άλλων. Επίσης, κατάλαβε πως δεν έχει κανένα δικαίωμα να βάζει τιμωρίες.Πρέπει πρώτα να σκέφτεται αν ο ίδιος φέρθηκε σωστά και μετά να κοιτάει τα λάθη των άλλων!

Γιώργος Μάνδυλας

Αλεξάκου Ζωή (προς στο τέλος)

Λίγα λόγια για τον Ινδικό Ωκεανό:

Ο Ινδικός Ωκεανός είναι ο τρίτος μεγαλύτερος ωκεανός της γης και καλύπτει σχεδόν το 20% της επιφάνειάς της.Μεγάλα νησιά του Ινδικού ωκεανού είναι η Μαδαγασκάρη, οι Κομόρες, η Μαγιότ, οι Σεϋχέλλες, οι Μαλδίβες, ο Μαυρίκιος, η Ρεϋνιόν, η Σρι Λάνκα
http://micro-kosmos.uoa.gr/gr/magazine/ergasies_foititon/ettap/2009-10/oceans/indikos.htm

Λίγα λόγια για το λεονταρόψαρο:
Το λεονταρόψαρο, Pterois miles είναι ενδημικό είδος του Ινδικού Ωκεανού, που απαντάται από την Ερυθρά Θάλασσα μέχρι τη Νότια Αφρική και την Ινδονησία.Το λεονταρόψαρο είναι πανέμορφο,αλλά είναι δηλητηριώδες.Το σώμα του φέρει χαρακτηριστικό προειδοποιητικό χρωματισμό, με κόκκινες, λευκές και μαύρες λωρίδες.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα γατάκι που το έλεγαν “Μιάου Μιάου”.
Ζούσε σε ένα όμορφο σπίτι μόνο του .Δεν του άρεσε ο ήλιος και όλη την ώρα καθόταν στο σπίτι του και έφτιαχνε βιντεάκια στο “you tube” και στο τέλος όλο έλεγε: «Νιάου νιάου ,subscribe!».
Μια μέρα είδε ότι δεν του έκαναν subscribe και καλά σχόλια .Αμέσως, άρχισε να κλαίει και να φωνάζει σε όλη τη γειτονιά :«Νιάου νιάου …subscribe!».
«Γατάκι μην κλαις» του είπε ένα ποντικάκι που κρυβόταν σπίτι του.«Έλα να σε πάρω μαζί μου στο πάρκο,να κάνεις φίλους και να παίξεις με την κούνια και την τσουλήθρα.Έτσι δε θα σε νοιάζει ο υπολογιστής».
Το γατάκι φόρεσε γυαλιά ηλίου και βγήκε στο πάρκο.Πέρασε τόσο ωραία, που πια άνοιγε τον υπολογιστή μόνο το Σαββατοκύριακο και όλη την εβδομάδα γελούσε και έπαιζε με τους φίλους του! Ήταν ευτυχισμένο και δε φοβόταν πια το φως!

Σίλια Γάτση Α΄ Τάξη

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα νυχτεριδάκι που το έλεγαν Μπιμπίκο. Του άρεσε να πετάει και τη μέρα και τη νύχτα,ενώ όλη η οικογένειά του έβγαινε απ΄ τη σπηλιά μόνο τη νύχτα.
Του άρεσε να πετάει πάνω απ΄το Αττικό άλσος και να βλέπει τις χελώνες.Συχνά τις βοηθούσε.Ακόμα, του άρεσε να πετάει και πάνω απ΄το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο και να βγάζει φωτογραφίες πολλά λιοντάρια που ζούσαν εκεί.
Μια μέρα ο Μπιμπίκος κοίταζε τα λιοντάρια από ψηλά.Τα λιοντάρια ,όμως,πεινούσαν τόσο πολύ που αν έβλεπαν τον Μπιμπίκο θα τον έτρωγαν με τη μία!
Κάποια στιγμή ,λοιπόν, τον είδαν και είπαν : «Μμμ…τι νόστιμο μεζεδάκι! Μέσα σ΄ένα σάντουιτς θα είναι πεντανόστιμο!».
Ο Μπιμπίκος ,όμως, το άκουσε ,γιατί είχε πάρα πολύ καλή ακοή!
Πήρε αμέσως μία καρύδα και την έριξε προς τα λιονταράκια.Εκείνη έσπασε και έπεσε όλο το γάλα της στο κεφάλι τους!
«Μμμ…τι νόστιμο γαλατάκι! Πάει τέλεια με ένα σοκολατένιο τοστάκι!» είπαν τα λιονταράκια και αμέσως ξέχασαν το νυχτεριδάκι μας.
Ο Μπιμπίκος απ΄τη χαρά του πήγαινε γελώντας και έλυνε τα κορδόνια των παπουτσιών!
Για κοιτάξτε και εσείς τα κορδονάκια σας. Αν είναι λυμένα, θα ξέρετε ποιος το έκανε!

Αριστοτέλης Αντωνίου Α΄Τάξη

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν τρία ζωάκια φίλοι.Ένα χαμστεράκι που το έλεγαν Αγάπη(love). Ένας βραδύποδας που τον έλεγαν Κουασιμόδο και ένα σουρικάτα που το έλεγαν Ηλέκτρα.
Μια μέρα οι τρεις φίλοι βγήκαν μια βόλτα σε μια πεδιάδα στην αρκτική τούνδρα.Λόγω των χαμηλών θερμοκρασιών εκεί δεν υπάρχουν πολλά δέντρα.
Ξαφνικά ,άκουσαν φωνές : «Βοήθεια! Βοήθεια!!!»,αλλά δεν ήξεραν από πού έρχονται.Μια κουκουβάγια που ήξερε τι είχε συμβεί τους πλησίασε και είπε: «Ελάτε γρήγορα μαζί μου να σας δείξω!».
Την ακολούθησαν και είδαν ένα μικρό πιγκουινάκι που είχε εγκλωβιστεί σε μία παγίδα ενός κυνηγού και δεν μπορούσε να βγει.Αμέσως το ελευθέρωσαν και το αγκάλιασαν.Ύστερα το ρώτησαν:«Πού είναι η μαμά σου;».
Εκείνο απάντησε: «Η μαμά μου πήγε να μαζέψει βότανα και μούρα.Μου είπε να την περιμένω και να μην απομακρυνθώ. Εγώ ,όμως,ήθελα να πάω μια βολτίτσα και…χάθηκα!».
Η Ηλέκτρα η σουρικάτα που ήταν ευαίσθητη και καλοσυνάτη σκέφτηκε και είπε: «Μην ανησυχείς, θα σε βγάλω φωτογραφίες με την αυτόματη φωτογραφική μηχανή μου που εκτυπώνει αμέσως.Ύστερα θα κολλήσουμε παντού αφίσες ,ώστε να τις δει η μαμά σου και να σε βρει».
Έτσι κι έγινε. Μετά από δυο μέρες, η μαμά του μικρού πιγκουίνου το βρήκε!Ήταν πολύ συγκινημένη και χαρούμενη!
Αυτοί έζησαν καλά και εμείς καλύτερα!

Αριάδνη Γκάσι
Αλέξης Lahlali

Προσοχή!Τα ζωάκια που αναφέραμε δεν επιβιώνουν στο οικοσύστημα της Τούνδρας.

Λίγα λόγια για τη Τούνδρα ή Τούντρα:

Συναντάται στο βορειότερο τμήμα της Αμερικής, της Ευρώπης και
στη Σιβηρία.Ο όρος τούντρα προέρχεται από την γλώσσα των Σάμι (δια μέσου των
Ρώσικων) και σημαίνει πεδιάδα χωρίς δέντρα . Ακόμα το χειμώνα, η Τούνδρα διαρκεί 8-9 μήνες.Βασικά ζώα της τούντρας είναι τα : καριμπού -τάρανδοι, βόδια, τρωκτικά γένους Λέμμους (lemmus), και πολικές αρκούδες.

Κάποτε σε ένα δάσος του Καναδά ζούσαν τρία μικρά κορίτσια.Ζούσαν σε ένα όμορφο δεντρόσπιτο.Ήταν τρίδυμες αδελφούλες,αλλά είχαν πολλές διαφορές.
Η Μαργαρίτα ήταν κοντούλα ,είχε πολύ μακριά ξανθά μαλλιά και ήταν πολύ αστεία!Της άρεσε να κάνει βόλτες και να τρώει κρακεράκια κάνοντας κατασκευές.
Η Αργυρώ ήταν ξανθιά ,είχε πιο ψηλό ανάστημα ,αλλά φοβόταν πολύ εύκολα.Δυσκολευόταν ,γιατί άκουγε πολλούς θορύβους γύρω και συνεχώς τρόμαζε.Είχε ,όμως,τόσα άλλα σπουδαία χαρίσματα.Ήταν ευγενική και είχε φοβερό ταλέντο στη γυμναστική ,ειδικά στον ακροβατισμό!
Η Μόνικα είχε καφέ μαλλιά με ξανθές ανταύγειες .Ήταν ντροπαλή και λάτρευε να διαβάζει βιβλία.Απολάμβανε να ξαπλώνει στο κρεβάτι της αγκαλιά με πολλά μαξιλάρια και μυθιστορήματα!Είχε και ένα αγαπημένο σκυλάκι που το είχε σώσει μόνη της και του έδωσε το όνομα Πομ -Πομ.
Όταν ήρθε η ώρα των διακοπών αποφάσισαν να πάνε στη Χαβάη,μα δε γινόταν να έρθει μαζί ο Πομ- Πομ.Βλέπετε θα έπρεπε να μπει σε κλουβί για αρκετές ώρες και δεν ήθελαν να τον ταλαιπωρήσουν.Τον άφησαν ,λοιπόν,σε μια επαγγελματία νταντά σκύλων.
Όταν έφτασαν στη Χαβάη ,η Μαργαρίτα έτρεξε αμέσως να κολυμπήσει στα γαλαζοπράσινα νερά.Στην πρώτη βουτιά ,όμως, συγκρούστηκε με έναν ξιφία και γύρισε γρήγορα στο δωμάτιο να βρει τις αδελφούλες της.
Εκείνη τη στιγμή η Μόνικα και η Αργυρώ άνοιγαν τις βαλίτσες και ξάφνου πετάχτηκε από μέσα ο Πομπομ να στέκεται με το κεφάλι σκυμμένο .Λυπημένος και θυμωμένος είπε:
«Μμμμμ….με αφήσατε μόνο μου με την πιο αυστηρή νταντά του κόσμου!!!».
Εκείνες με μια φωνή απάντησαν:«Μα …μα δε σε πήραμε, γιατί στο αεροπλάνο δε θα μπορούσες να είσαι μαζί μας.Θα έπρεπε να μπεις πίσω, σε ειδικό χώρο μέσα σε ένα κλουβί και ξέρουμε πως δε σου αρέσει,γιατί δε βολεύεσαι!Συγχώρεσέ μας!».
Ο Πομπομ με θλιμμένα ματάκια τις κοίταξε και μουρμούρισε :«Όχι , δε σας συγχωρώ!» Έπειτα τους γύρισε την πλάτη.
Η Μόνικα τον πλησίασε και του εκμυστηρεύτηκε : «Συγχώρα μας και εγώ θα σου πάρω το αγαπημένο σου “Puppychino” απ΄την αγαπημένη σου καφετέρια»
Ο Πομπομ κούνησε την ουρά χαρούμενος και είπε:«Ναι ναι ,θέλω…μα θέλω και κάτι ακόμα!»
Η Μαργαρίτα που ήξερε πόσο πονηρούλης ήταν του υποσχέθηκε :«Εγώ θα σου φτιάξω το αγαπημένο σου puppycake (κέικ για κουταβάκια) χωρίς ζάχαρη,με βρώμη και μπανάνα!».
«Θέλω,θέλω!!!»είπε ο Πομπομ κουνώντας πάλι την ουρά,αλλά γρήγορα πρόσθεσε :«Μα να …θέλω και κάτι άλλο!».
«Εεε…τότε εγώ θα σου δώσω λαχταριστά “puppychips ” από γλυκοπατάτα ,χωρίς αλάτι!»είπε η Αργυρώ.
Ο Πομπομ έκανε σβούρες απ΄τη χαρά του και απάντησε:«Ναι,ναι παρακαλώ τα θέλω όλα αυτά,αλλά για δωράκια ! Τώρα πάμε να με κεράσετε και κανονικό φαγητό!».
Οι τρεις αδελφούλες γέλασαν και αποφάσισαν να του κάνουν όλα τα χατίρια!

Αγγελική Ζαφειροπούλου
Ανδρονίκη Νικολοπούλου
Σοφία Αμελί Σκαρπαθιώτη

Μια μέρα ο ΙCE ξύπνησε τη Χιονούλα με μεγάλη ταραχή. «ΞΥΠΝΑΑΑΑ τώρα! Αλλιώς ξέχνα τις σαρδέλες!» της είπε.Η Χιονούλα απάντησε : « Ωχ!!! Νυστάζωω! Τι θες επιτέλους ;».
Ο ICE (Άης =πάγος) συνέχισε να της μιλά : «Σήμερα θα σκαρφαλώσουμε το μεγαλύτερο βουνό της Ανταρκτικής! » και εκείνη αποκρίθηκε : «Ωχ , χι! Δε θέλω, θα χαλάσω τα νύχια μου και μόλις τα έβαψα!».
Ο ICE είπε :« Σήκω πάνω, μην είσαι τεμπέλα!».
«Περίμενε ICE…περίμενε…τι θα κάνεις; » του φώναξε η Χιονούλα! Ο ICE δεν έχασε καιρό ,πλησίασε κοντά της και μεμιάς τηλεμεταφέρθηκαν στο βουνό Βίνσον Μασίφ , που είναι η υψηλότερη κορυφή της Ανταρκτικής με υψόμετρο 4.892 μέτρα, βρίσκεται στα Όρη Έλσγουορθ. « Ααα…γιατί το κάναμε αυτό…κάνει τόσο κρύοοο εδώ!» είπε τουρτουρίζοντας η Χιονούλα. Αμέσως αυτό που ένιωσε πως ήθελε να κάνει ,μιας και ήταν λιγάκι θυμωμένη, ήταν να πάρει μια χιονόμπαλα και να τη ρίξει στον ICE.
O ICE ξεκαρδίστηκε και προσπάθησε να της ρίξει και αυτός μία.Κυρίως ,όμως, χάρηκε που έβλεπε πάλι τη Χιονούλα να γελά!
Η Χιονούλα για να αποφύγει τις χιονόμπαλες πήδηξε πάνω σε ένα άσπρο πράγμα που επέπλεε στο νερό. Ο ICE που την κυνηγούσε σκέφτηκε και αυτός να κάνει το τολμηρό άλμα για να την πιάσει, αλλά…τελευταία στιγμή σταμάτησε! Βλέπετε εκείνο το άσπρο πράγμα ήταν τελικά η πλάτη μιας πολικής αρκούδας που έκανε το μπάνιο της στην παγωμένη λίμνη του βουνού.
Η Χιονούλα σάστισε και δεν ήξερε τι να κάνει ,ενώ ο ICE βρήκε τη λύση! Γύρισε πίσω και ζήτησε απ΄τον καλό γεράκο βοήθεια. Στη συνέχεια τηλεμεταφέρθηκαν και οι δυο τους στο βουνό και εκεί ο γεράκος έριξε στη Χιονούλα ένα σκοινί και την τράβηξε προς το μέρος τους.
Στο τέλος ,ζήτησαν όλοι συγγνώμη απ΄την πολική αρκουδίτσα που την αναστάτωσαν και τη φόβισαν χωρίς να το θέλουν!

Σοφία Αμελί Σκαρπαθιώτη
Γιώργος Μάνδυλας

Μια όμορφη χιονισμένη μέρα η Χιονούλα ξυπνάει με ήχους από γλυκά πουλάκια που τραγουδούσαν έξω απ΄το παράθυρό της.
Σηκώνεται και ξαφνικά μυρίζει καπνό απ΄το τζάκι.Για μια στιγμή σκέφτηκε από μέσα της:«Ωχ,όχι!Ο καημένος ο Αϊ–Βασίλης!».Ευτυχώς ,όμως,δεν ήταν αυτός.Όταν πλησίασε πιο κοντά είδε νόστιμους μεζέδες να ψήνονται στα κάρβουνα.
Κοίταξε γύρω της και είδε ένα ελατάκι στολισμένο που είχε δώρα πολλά τυλιγμένα.Σίγουρα ο καλός γεράκος που μένανε μαζί τα είχε βάλει.
Ξαφνικά είδε πως ένα από τα κουτιά των δώρων κουνιόταν και αποφάσισε να δει τι ήταν.
Βαθιά μέσα της ευχόταν να είναι ένα πιστό φιλαράκι ,ώστε να κάνουν παρέα.Το ανοίγει και τι να δει;Ήταν μία άλλη πολική αλεπού που είχε το όνομα ICE(Άης=πάγος).
Από τότε οι δυο τους έγιναν τα καλύτερα φιλαράκια!

Σοφία Αμελί Σκαρπαθιώτη

(Για παιδάκια από B ΄ Τάξη και πάνω)

Κάποτε ζούσαν σε μια φτωχή γειτονιά της Λατινικής Αμερικής δυο αδέρφια που λάτρευαν το ποδόσφαιρο.Ο Πελέ και ο Μαραντόνα Τάιγκερ .Το όνειρό τους ήταν να γίνουν καλοί ποδοσφαιριστές και γι΄αυτό προπονούνταν σκληρά κάθε μέρα ,χωρίς καν να έχουν ακριβά αθλητικά παπούτσια .
Στην οικογένειά τους αντιμετώπιζαν πολλά προβλήματα.Δεν ήταν μόνο η έλλειψη χρημάτων ,αλλά και η απουσία της μητέρας τους .Επιπρόσθετα, ο πατέρας τους παρόλο που τα αγαπούσε πολύ ,δε φερόταν σωστά απέναντί τους.Τα δυο αδέρφια δεν τα παρατούσαν.Ξεχνούσαν τις δυσκολίες μέσα από το αγαπημένο τους άθλημα.
Για καλή τους τύχη ,κάποια μέρα τους είδε να παίζουν στη γειτονιά ένας διάσημος προπονητής .Ενθουσιάστηκε απ΄το ταλέντο τους και αμέσως τους πρότεινε να έρθουν στην ομάδα του.
Ο Πελέ Τάιγκερ στην ηλικία των 16 χρόνων και ο αδερφός του Μαραντόνα στην ηλικία των 15 χρόνων ήταν πια μέλη της εθνικής ομάδας όλης της Λατινικής Αμερικής.
Σε κάθε αγώνα έβαζαν πολλά γκολ και ξεχώριζαν για την τρίπλα τους.Μια φορά ,όμως,σε έναν αγώνα ο Πελέ τραυματίστηκε πολύ άσχημα στο πόδι και τότε ο Μαραντόνα τον βοήθησε πολύ.Ήθελε πολύ να ξαναμπεί στα γήπεδα ,προσπάθησε σκληρά και με τη βοήθεια των γιατρών και του αδερφού του τα κατάφερε!
Συνέχισαν να παίζουν ποδόσφαιρο για πολλά χρόνια και βοήθησαν πολλούς ανθρώπους με τα χρήματα που έβγαζαν.Ποτέ δε ξέχασαν τη φτωχή γειτονιά που μεγάλωσαν !
Στις συνεντεύξεις τους έλεγαν :«Ό,τι αγαπάν οι άνθρωποι πρέπει να προσπαθούν καθημερινά γι΄αυτό ,να μην ακούν όσα λένε οι άλλοι γι΄αυτούς,να μαθαίνουν απ΄τις αποτυχίες και να μην τα παρατάν στις δυσκολίες. Στη ζωή κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να εκφοβίζει τον άλλον.Όσοι το κάνουν είναι ΔΕΙΛΟΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΕΝΝΑΙΟΙ. Το ποδόσφαιρο σε μαθαίνει να συμπεριφέρεσαι σωστά και να μη σου αρέσουν οι καυγάδες».

Αλέξης Lahlali
ΣΤ΄Τάξη

(Για παιδάκια από Β΄ Τάξη και πάνω)

Κάποτε, πριν περίπου 200 εκατομμύρια χρόνια ζούσε ένας δεινόσαυρος που τον έλεγαν Αλεκουνόσαυρο. Του άρεσε να λέει μύθους στα μικρά παιδιά και να τα κάνει να ονειρεύονται.Οι γονείς των παιδιών τον αγαπούσαν πολύ και τον φρόντιζαν.Μόνο ο βασιλιάς του κράτους δεν τον συμπαθούσε, γιατί δεν ήθελε να γελάν τα παιδιά,αλλά μόνο να διαβάζουν.
Διέταξε,λοιπόν,τους φρουρούς να τον κλείσουν σε ένα σκοτεινό δωμάτιο με κάγκελα που βρισκόταν στο πιο ψηλό σημείο του πύργου του.
Τα παιδιά στενοχωρήθηκαν πολύ και γι΄αυτό το λόγο σκαρφίστηκαν ένα τολμηρό σχέδιο:«Να κάνουμε πολλές αταξίες,πολλούς τσακωμούς και πολλή πολλή φασαρία,ώστε να μας οδηγήσουν και εμάς οι φρουροί στον πύργο μαζί με τον Αλεκουνόσαυρο. Έπειτα θα τον βοηθήσουμε να δραπετεύσει» είπαν όλα τα παιδάκια με μια φωνή.
Έτσι και έγινε, τα παιδιά οδηγήθηκαν στον πύργο με εντολή του βασιλιά,μα γρήγορα κατάλαβαν πως με τίποτα δεν μπορούν να φύγουν μαζί με τον αγαπημένο τους δεινόσαυρο και να ελευθερωθούν .
Ένα βράδυ ,όμως,ξύπνησαν από έναν δυνατό βρυχηθμό και σύντομα μια δυνατή φωνή ακούστηκε από το διπλανό δωμάτιο :«Ει …ποιοι είστε εσείς;Εγώ είμαι ο τυρρανόσαυρος Ρεξ και είμαι κλεισμένος εδώ γιατί έφαγα τους μεζέδες του βασιλιά!».
Τα παιδιά αμέσως του εξήγησαν όσα είχαν συμβεί και εκείνος πρόθυμα τους είπε:«Ωωω…μα αυτό είναι άδικο!Εγώ θα σας βοηθήσω.Με τα δυνατά μου δόντια που είναι σαν πριόνι , θα κόψω τα κάγκελα και ύστερα όλοι μαζί θα τρέξουμε μακριά!».
Οι δυο δεινόσαυροι γύρισαν με ασφάλεια σπίτι τα παιδιά και έπειτα πήραν τον βασιλιά μακριά σε άλλη πολιτεία.Σκέφτηκαν μάλιστα να τον κάνουν και αόρατο.
Τώρα πια όλοι ήταν ελεύθεροι να χαρούν και να διασκεδάσουν!

Αλέξης lahlali

Λίγα λόγια για τους δεινόσαυρους:

Οι δεινόσαυροι ήταν σπονδυλωτά ζώα που κυριάρχησαν στο γήινο οικοσύστημα για περίπου 165 εκατομμύρια χρόνια. Πρωτοεμφανίστηκαν στη Γη πριν 230 εκατομμύρια χρόνια.Τα σημερινά πτηνά είναι άμεσοι απόγονοι των θηριόποδων δεινοσαύρων, και κατά συνέπεια θεωρούνται ως η μόνη ομάδα δεινοσαύρων που επέζησε.

Τυρρανόσαυρος Ρεξ:

Ο Τυραννόσαυρος Rex είχε σχεδόν επτά μέτρα ύψος και δεκατρία μέτρα μήκος.Δεν ήταν πολύ εξειδικευμένος κυνηγός, αλλά μάλλον τρεφόταν με τα απομεινάρια των άλλων ζώων. Είχε πάνω από πενήντα δόντια μετρώντας πάνω από 15 εκατοστά σε μήκος το καθένα, τα οποία όμως δεν χρησιμοποιούσε για μάσημα, αλλά μάλλον για σχίσιμο, αφού κατάπινε το φαγητό του σε μεγάλα κομμάτια.

Κάποτε ζούσαν σε μια πόλη δύο πολύ καλές φίλες, για την ακρίβεια ήταν “αυτοκόλλητες”. Πήγαιναν παντού μαζί και είχαν κοινά σχέδια για το μέλλον.Σαν χαρακτήρες ήταν διαφορετικές,μα εκείνες ένιωθαν πως η μόνη διαφορά τους ήταν στα ονόματά τους.Τη μία την έλεγαν Έβελυν και την άλλη Τζάσμιν.
Όταν τελείωσαν το Λύκειο ,σχεδίαζαν να πάνε μαζί σε μια σχολή και να σπουδάσουν “σχέδιο μόδας”. Ταξίδεψαν,λοιπόν,στο εξωτερικό όπου είχαν βρει την καλύτερη σχολή Μόδας.Στο ίδιο αεροπλάνο ταξίδευε και μια άλλη συμμαθήτριά τους απ΄το σχολείο με την οποία δεν έκαναν ιδιαίτερη παρέα,καθώς δεν συμφωνούσαν με τον τρόπο που συμπεριφερόταν.Την έλεγαν Λυδία και ταξίδευε για να σπουδάσει μάρκετινγκ (σπουδές για την προώθηση,τη διαφήμιση και την πώληση των προϊόντων)

Η Έβελυν στο εξωτερικό πήρε μαζί της 4 πράγματα : το ζωάκι της, το άρωμά της, τα πορτοκάλια της και όλο το σετ περιποίησης μαλλιών που της είχε δώσει ο κομμωτής της.
Η Τζάσμιν πήρε μόνο το ζωάκι της και τη σκυλοτροφή .Παρέλειψα,όμως,να σας πως ότι και οι δυο πήραν συνολικά 292 ρούχα!!!
Όταν έφτασαν στη σχολή ,εγκαταστάθηκαν αμέσως στα δωμάτια της φοιτητικής εστίας.Σύντομα ξεκίνησαν τα μαθήματα και φυσικά τις άπειρες βόλτες!
Μια μέρα που περπατούσαν και χάζευαν τις βιτρίνες, έπεσαν πάνω στη Λυδία.
Εκείνη οδηγούσε ένα μηχανάκι Σταμάτησε,λοιπόν, και τις ρώτησε :«Κορίτσια ,θέλετε μπισκότα;». Μα τα κορίτσια ευγενικά απάντησαν :«Όχι, ευχαριστούμε».
Τότε η Λυδία νευρίασε και πέταξε τα μπισκότα πάνω τους.
Οι δύο φίλες παραξενεύτηκαν ,αλλά αποφάσισαν να μη δώσουν σημασία καθώς η Λυδία είχε φερθεί πολλές φορές με τρόπο που τις έκανε να νιώθουν άβολα και δυσάρεστα.
Τις επόμενες μέρες έγινε κάτι που τις χαροποίησε ιδιαίτερα.Κέρδισαν ένα ταξίδι διακοπών ,καθώς ήταν οι καλύτερες στα μαθήματα.
Στο ταξίδι περνούσαν υπέροχα .Διασκέδαζαν και ξεκουράζονταν.Ξάφνου,όμως, μπροστά τους εμφανίζεται η Λυδία με το μηχανάκι της.
«Θέλετε μπισκότα;»τις ρώτησε πάλι και εκείνες απάντησαν :«Όχι ,σ΄ευχαριστούμε ,αλλά μην μας τα πετάξεις !». Η Έβελυν ,όμως, δεν άντεξε και τη ρώτησε :«Μα καλά ,μας ακολούθησες ως εδώ; Αν μπήκες σε τέτοιο κόπο ,τότε τι θες πραγματικά από εμάς;».
«Να …θέλω να γίνουμε φίλες!»είπε η Λυδία διστακτικά και δειλά.
Η Έβελυν και η Τζάσμιν ,ξαφνιασμένες αλλά και χαρούμενες που επιτέλους η Λυδία φερόταν σωστά ,της απάντησαν :« Ναι!!! Να γίνουμε και οι τρεις οι καλύτερες φίλες ,μα θα θέλαμε να σε βοηθήσουμε να εκφράζεις πιο σωστά τα συναισθήματά σου και να προσπαθείς να ελέγχεις τον θυμό σου.Εξάλλου κανένα συναίσθημα δεν είναι λάθος,αρκεί τα δυσάρεστα να μην έχουν μεγάλο χώρο στην καρδιά μας!».

Αριάδνη Γκάσι
Σοφία Αμελί Σκαρπαθιώτη