Κατηγορία: Παραμυθάκια

Μια φορά κι έναν καιρό,στην Πατατοχώρα ζούσαν πάρα πολλές χιλιάδες πατάτες!
Όλα τα κτίρια έμοιαζαν με πατάτες.Κάποια έμοιαζαν με βραστές πατάτες και ήταν κυκλικά και λίγο παχουλά,ενώ άλλα θύμιζαν τηγανιτές πατάτες και ήταν ίσια σαν γραμμούλες και λεπτά.
Όλες οι πατάτες ήταν αγαπημένες και περνούσαν ωραία.
Μια μέρα ,όμως,ξαφνικά εμφανίστηκε ένα μεγάλο τηγάνι που είχε έρθει απ΄τη Χώρα των Τηγανιών.
Είπε ,λοιπόν,με τη δυνατή φωνή του:«Χα,χα,χα ! Ήρθα για να σας τηγανίσω!».
Όλες οι πατάτες άρχισαν να τρέχουν,μα μια πατατούλα μικρή κοιμόταν και δεν άκουσε τίποτα.
Όταν άνοιξε τα μάτια της ,είδε τον Τηγάνα και αντί να φοβηθεί του είπε :«Εγώ δε σε φοβάμαι. Μπορεί να είσαι πιο δυνατός ,αλλά εγώ έχω τη δύναμη του μυαλού!».
Κάλεσε τις φίλες της τις πατατόφλουδες και έγιναν όλες μαζί μια δυνατή γροθιά.Έπειτα έπεσαν μαζί με την πατάτα μας πάνω στο χερούλι του Τηγάνα με πολλή δύναμη!
Ο Τηγάνας αναποδογύρισε και πετάχτηκε τόσο μακριά που γύρισε πίσω στη χώρα του.
Τότε συνέβη κάτι ακόμα πιο παράξενο!Στην Τηγανοχώρα ο Τηγάνας προσγειώθηκε πάνω σε μια παράσταση κλόουν και συγκεκριμένα σε ένα τραμπολίνο!
Μαντέψτε τι έγινε! Εκτοξεύτηκε πάλι στην Πατατοχώρα!
Εκεί οι πατάτες έκαναν πάρτι ,γιατί ήταν χαρούμενες που είχε φύγει ο Τηγάνας. Όταν,λοιπόν, τον είδαν του είπαν όλες με μια φωνή:«Να σου πούμε Τηγάνα, θέλεις αντί για να μας τηγανίσεις ,να γίνεις η πισίνα μας;Θα σε γεμίζουμε με νερό και θα παίζουμε όλοι μαζί!».
Ο Τηγάνας απάντησε :«Τέλεια ! Βλέπετε Πατατούλες ,έχω κι εγώ βαρεθεί τους τσακωμούς.Θέλω να ξεκουραστώ και να παίξω!».
Έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

Δ.Κ.

Λίγα λόγια για τις πατάτες:

Η πατάτα γνωστή και ως γεώμηλο, είναι ένα από τα πιο δημοφιλή αμυλώδη λαχανικά παγκοσμίως.
Ως αμυλούχα ορίζεται εκείνη η κατηγορία τροφίμων που περιλαμβάνει τρόφιμα με υψηλή περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες.Όσον αφορά τις βιταμίνες, η πατάτα αποτελεί μία καλή πηγή της αντιοξειδωτικής βιταμίνη C και άλλων βιταμινών του συμπλέγματος Β, όπως είναι η νιασίνη και η βιταμίνη Β6.
Τέλος, η πατάτα είναι καλή πηγή ιχνοστοιχείων όπως είναι το κάλιο.

Κάποτε, σ΄ ένα όμορφο δάσος κοντά σε μια μικρή λιμνούλα, ζούσαν δυο ζωάκια που δε γνώριζαν το ένα το άλλο.
Το ένα ήταν ένα βατραχάκι που του άρεσε να ξαπλώνει στα νούφαρα της λίμνης ,να τρώει κουνούπια και φυσικά να χοροπηδάει.
Το άλλο ζωάκι ήταν ένα λαγουδάκι που διασκέδαζε να κάθεται στη φωλίτσα του, να τρώει καρότα και φυσικά να χοροπηδάει.
Μια μέρα που το μικρό λαγουδάκι έψαχνε να βρει καρότα, ξαφνικά άρχισε να βρέχει.Αμέσως ,άρχισε να ψάχνει μια φωλίτσα για να κρυφτεί.Βλέπετε δεν του άρεσε καθόλου η βροχή .Δυστυχώς ,όμως, όλες οι φωλιές ήταν πιασμένες. Καθόταν ,λοιπόν,λυπημένο και γεμάτο αγωνία.
Το βατραχάκι απ΄την άλλη,λάτρευε να βρέχεται. Έφυγε απ΄τη λιμνούλα και χοροπηδούσε μέσα στη βροχή!Τότε είδε το μικρό λαγουδάκι.Πρόσεξε πόσο ανήσυχο ήταν και αμέσως του πρότεινε :«Έλα να παίξουμε στη βροχή και να χορέψουμε!».
Εκείνο του απάντησε :«Ευχαριστώ,αλλά δεν μπορώ.Κρυώνω πολύ!».
Μα το καλό βατραχάκι συνέχισε να του μιλά :«Να πάρε αυτό το αδιάβροχο μπουφάν που κάποιος άνθρωπος ξέχασε στην άκρη της λίμνης. Θα σε κρατήσει ζεστό και έτσι θα μπορούμε να γίνουμε οι καλύτεροι φίλοι!».
«Αμέ! Τέλεια ιδέα! Λέω μάλιστα να γίνουμε οι καλύτεροι φίλοι σε όλον τον κόσμο!» είπε το λαγουδάκι και άρχισαν να παίζουν και να χοροπηδούν!
Μόλις φάνηκε ο ήλιος ,έγινε κάτι μαγικό…Εμφανίστηκε μπροστά τους το ουράνιο τόξο!
Τους πήρε στην αγκαλιά του και άρχισαν να κάνουν τσουλήθρα και να γελούν!

Ίριδα Λάτση

Μια φορά κι έναν καιρό στην πολιτεία της Ζωούπολης υπήρχε ένα όμορφο σχολείο που πήγαιναν όλα τα ζωάκια. Δεν τους άρεσαν και πολύ τα μαθήματα ,αλλά απολάμβαναν τα διαλείμματα !

Σ΄αυτό το σχολείο πήγαιναν και τέσσερα ζωάκια που ήταν πολύ καλά φιλαράκια.Η βατραχίνα,η Κουάξ, λάτρευε να πηδάει στις λίμνες. Στη γατούλα,τη Ζουζού, άρεσε να κοιμάται, ενώ η λαγουδίνα ,η Μπουτίκ,απολάμβανε να τρώει καρότα.Η τιγρίτσα, η Βρώμη, χαιρόταν να τρώει βρώμη!

Τη δασκάλα τους τη λέγανε Λίλα και ήταν μια πολύ καλή ζέβρα.Όλα τα ζωάκια ήταν διαφορετικά και αγαπιόντουσαν πολύ.Έπαιζαν πάντα αγαπημένα και δεν κορόιδευαν ποτέ το ένα το άλλο.

Μια μέρα πήγαν μια σχολική εκδρομή στο δάσος.Εκεί υπήρχαν πολλά δέντρα και πολλοί λύκοι που έμεναν σε ξύλινα σπιτάκια.

Μόλις έφτασαν τα ζωάκια ,μια μαμά λύκαινα τα υποδέχτηκε και τους έδωσε σπαγγέτι με κιμά για να φάνε.Όταν τελείωσαν το φαγητό τους ,τα ζωάκια φώναζαν :«Θέλουμε καραμέλες! Θέλουμε και γλυκά !Θέλουμε και γλειφιτζούρια!».

Η μαμά λύκαινα που τα αγαπούσε πολύ και δεν ήθελε να χαλάσουν τα δοντάκια τους, με τη γλυκιά φωνή της είπε:«Μικρούλια μου,σας αγαπάω ,δε θα σας δώσω,όμως,γλυκά,αλλά κανονικό φαγητό.Αλλιώς θα μαυρίσουν τα δοντάκια σας και θα πονάει η κοιλίτσα σας.Αν τρώτε σωστά,θα ψηλώσετε,δε θα αρρωσταίνετε και θα είστε δυνατά ».

Η Κουάξ ,η Μπουτίκ,η Ζουζού και η Βρώμη που ήξεραν πόσο σημαντικό είναι να τρώνε σωστά τα μικρά ζωάκια ,ευχαρίστησαν τη λύκαινα και αμέσως σκέφτηκαν να κάνουν κάτι για να βοηθήσουν.

Περπάτησαν , λοιπόν, μέσα στο δάσος και μάζεψαν βατόμουρα, μύρτιλα, ελίτσες ,μήλα και πορτοκάλια .Ύστερα τα μοίρασαν σε όλα τα ζωάκια του σχολείου.Όταν τα έφαγαν, τα μικρά ζωάκια έλεγαν χαμογελώντας:«Μμμ…αυτά είναι πολύ καλύτερα απ΄ τα γλυκά!».

Έλενα Γιοβάνη Α΄Τάξη
Κωνσταντίνα Γουγουλάκη Α΄Τάξη
Μελίνα Γουγουλάκη

Κάποτε ήταν δυο παιδάκια που ήταν πολύ καλοί φίλοι.Το αγοράκι,ο Ερμής,ήταν φοβερός καραγκιοζοπαίχτης παρά τη μικρή ηλικία του.Το κοριτσάκι το έλεγαν Αριάδνη και ένιωθε μεγάλη χαρά ,όταν βοηθούσε παιδάκια που δεν μπορούσαν να ακούσουν.Μάλιστα ,είχε μάθει πολύ καλά τη νοηματική γλώσσα για να μπορεί να επικοινωνεί μαζί τους ,να παίζει και να διασκεδάζει.
Μια μέρα, λοιπόν είχαν πάει στο πάρκο για μια παράσταση καραγκιόζη.Ο Ερμής θα ήταν ο βασικός καραγκιοζοπαίχτης. Την πιο κρίσιμη στιγμή της παράστασης και λίγο πριν το τέλος,ξαφνικά έκλεισαν τα φώτα!
Οι θεατές σάστισαν ,μα ο Ερμής με τη φωνή του καραγκιόζη τους είπε :«Ωρε Παναγίτσα μου! Κλείσανε όλα τα φώτα για να κοιμηθούμε! Ωραία!!! Φέρτε τώρα και ένα σεντόνι για να σκεπαστούμε! Άντε κι όνειρα γλυκά μας!».
Όλοι άρχιζαν να γελάνε και ξέχασαν τα φώτα. Βγαίνει τώρα στη σκηνή ο Μιρικόκος (το παιδί του καραγκιόζη) και λέει: «Ωρέ Μπαμπάκο!!! Κλείσανε τα φώτα και τρομάξαμε!» Μα εκείνη την ώρα ήρθε πάλι το φως και ο καραγκιόζης γελώντας είπε :«Ωι ωι! Απίστευτο κι όμως αληθινό!».
Όλοι ήταν χαρούμενοι και χειροκροτούσαν!
«Αγαπητά μας παιδιά ,η παράσταση έλαβε τέλος!»είπε ο Ερμής ο καραγκιοζοπαίχτης και άρχισε να ακούγεται η μουσική του καραγκιόζη.
Η Αριάδνη ανέβηκε στη σκηνή και μαζί με τον Ερμή χαιρέτησαν το κοινό τους.Ύστερα, η Αριάδνη πλησίασε όσα παιδάκια απ΄τους θεατές δεν μπορούσαν να ακούσουν και τα αγκάλιασε.Βλέπετε όλη την ώρα που ο Ερμής έπαιζε την παράσταση ,εκείνη έδειχνε όλα τα λόγια του στη νοηματική γλώσσα.
Στο τέλος, όλα τα παιδάκια πήγαν μαζί με την Αριάδνη στο εργαστήριο του Ερμή για να τους μάθει να κατασκευάζουν τις φιγούρες του Καραγκιόζη!

Αριάδνη Γκάσι Δ΄Τάξη
Ερμής Σαλιάνης Α΄Τάξη

«Όλοι είμαστε ίσοι ,διαφορετικοί και ξεχωριστοί,γι΄αυτό πρέπει να είμαστε αγαπημένοι!»
Αριάδνη Γκάσι

Μια μέρα ο μαϊμουδάκος μας,ο Μπανάνας, πήγε να δει έναν αγώνα ποδοσφαίρου στον τελικό του Τσάμπιονς Μαϊμού Λιγκ.
Εκεί θα είχανε για μπάλα μια τεράστια μπανάνα .Την πιο πράσινη και γερή που είχαν βρει.
Ο Μπανάνας σκεφτόταν όλη την ώρα την υπόσχεση που είχε δώσει στο προηγούμενο επεισόδιο .Είχε υποσχεθεί πως όσο και αν τη λιγουρεύεται δε θα φάει ποτέ ξανά τη μπανανομπάλα.
Ο αγώνας ξεκίνησε και όλα πήγαιναν καλά,ώσπου ξαφνικά ο τερματοφύλακας έκανε λάθος και έριξε την μπάλα στους θεατές και συγκεκριμένα πάνω στον Μπανάνα!
Ο Μπανάνας την είδε και είπε:«Mamma mia!Μαμά μου, πεινάωωω ! Τι λαχταριστή μπανάνα! ».
Μιας και δεν μπορούσε να τη φάει ,σκέφτηκε αμέσως κάτι άλλο να κάνει !
Πήρε την μπάλα ,έτρεξε μέσα στο γήπεδο και μ΄ένα ψαλιδάκι έβαλε ένα φοβερό γκολ!
Όλοι πανηγύριζαν και νόμιζαν πως νίκησαν. Ο Μπανάνας περήφανος και χαμογελαστός έλεγε από μέσα του: «Εγώ την κράτησα την υπόσχεσή μου να μη φάω την μπάλα ,δεν είχα υποσχεθεί ,όμως, να μη βάλω γκολ!»
Δεν άργησε ,όμως, να ακουστεί η φωνή του διαιτητή που έλεγε θυμωμένος:«Δεν μετράει !!!Ο Μπανάνας δεν είναι παίκτης της ομάδας!».
Ο Μαϊμουδάκος μας μουτρωμένος είπε: «Μωρέ δεν την έτρωγα καλύτερα!».

Άρης Γκάσι

Mamma mia= μαμά μου στα ιταλικά

Ένα παραμύθι αφιερωμένο σε όλα τα ζωάκια και συγκεκριμένα στο “capybara” (καπιμπάρα).

Μια μέρα,ο δημοσιογράφος Καπιμπούρος αποφάσισε να ταξιδέψει στην Ιαπωνία για να φτιάξει ένα ντοκιμαντέρ για τα ¨”capybara”.
Θέλετε να μάθετε γιατί αποφάσισε να ασχοληθεί συγκεκριμένα με αυτό το ζωάκι ,ενώ αγαπούσε πάρα πολύ όλα τα ζώα ;
Επειδή ήξερε πως το “capybara” είναι το πιο φιλικό ζωάκι που υπάρχει. Δε μαλώνει ποτέ με τα άλλα ζώα και πάντα παίζει όμορφα μαζί τους, ακόμα και αν είναι μεγαλύτερα και δυνατότερα.Όταν έρχεται ένα ζωάκι επάνω του ,το αφήνει να κοιμηθεί στη ράχη του.Δεν το πειράζει καθόλου. Ακόμη, του αρέσει να τρώει πολλά φρούτα και λαχανικά, μα λατρεύει ιδιαίτερα τα μαρούλια και το καρπούζι ! Απολαμβάνει να ζει με άλλα πολλά ζώα ,ακόμα και αν είναι 100!
Χαίρεται να το χαϊδεύουν και δίνει φιλάκια και αγκαλίτσες .Μα η αγαπημένη του συνήθεια είναι να κάνει πολύ αστείες βουτιές ,ακόμα και σε συντριβάνια!

Όταν έφτασε στην Ιαπωνία,ο Καπιμπούρος ξεκίνησε αμέσως να παρατηρεί τα καπιμπάρα και να τα κινηματογραφεί. Μάλιστα τα αγάπησε τόσο πολύ που έφτιαξε το πιο τέλειο ντοκιμαντέρ που υπάρχει στον κόσμο!
Δε σας είπα και το καλύτερο! Στο τέλος ,πήρε μαζί του ένα μικρό “capybara” που δεν είχε τους γονείς του και τον ακολουθούσε παντού .Ο Καπιμπούρος το αγαπούσε πολύ και εκείνο το ίδιο.Από τότε έζησαν μαζί ευτυχισμένοι!

Κάπου εδώ τελειώνει η ιστορία του Καπιμπούρου .
Θα Θέλατε να μάθετε πώς αλλιώς λέγεται το “capybara” ;
Ευχαρίστως να σας το πω.Λέγεται «Άρχοντας των χορταριών»

Ανδρονίκη Νικολοπούλου

Εικονογράφηση:Παύλος Σαπούνης

Ένα βράδυ,ο Παύλος είχε προπόνηση με την ομάδα του « ΔΟΞΑ ΓΚΥΖΗ» και έπειτα θα έπαιζε στον αγώνα.
Στην αρχή,ο προπονητής έβαλε όλους τους παίκτες να κάνουν την άσκηση “οχταράκια” και μετά σκέφτηκε μία άλλη άσκηση που έμοιαζε σαν φιλικό παιχνίδι.Αυτή τη φορά ,όμως,θα έπαιζε μαζί τους και ο προπονητής. Άρχισε, λοιπόν, να τους πετάει την μπάλα και τα παιδιά έτρεχαν δεξιά και αριστερά ,προσπαθώντας να πιάσουν την μπάλα και να βάλουν γκολ.
Ο Παύλος, όταν ήρθε η σειρά του, πήρε την μπάλα και πήγε στο πλάι.Ύστερα έκανε πως θα σουτάρει, μα τελευταία στιγμή άλλαξε κατεύθυνση και έκανε πως πάει δεξιά. Αμέσως μπέρδεψε τον αμυντικό, πλάσαρε και έβαλε γκολ!
Όταν η προπόνηση τελείωσε , κάθισαν όλοι στον πάγκο για τους μιλήσει ο προπονητής.Σε λίγο θα άρχιζε ο κανονικός αγώνας .Η ώρα πλησίαζε 8μ.μ.
Μπήκαν όλοι στις θέσεις τους και ο αγώνας ξεκίνησε.Ο Παύλος πήρε πρώτος την μπάλα και την έδωσε στον συμπαίκτη του.Έπαιξαν την τεχνική 1-2. Τότε ο Παύλος πήρε την μπάλα και έβαλε γκολ στο επάνω παραθυράκι!
Ένα -μηδέν το σκορ!
Την μπάλα τώρα την έχουν οι αντίπαλοι και πάνε να σουτάρουν,μα τελευταία στιγμή ο Παύλος την παίρνει και τη διώχνει μακριά κοντά στο αντίπαλο τέρμα.Ο τερματοφύλακας αμέσως βγήκε για να την μπλοκάρει,μα μπήκε κάτω απ΄τα πόδια του , την έχασε και μπήκε ένα φοβερό γκολ! Ύστερα, ο μικρός μας ποδοσφαιριστής έδωσε συγχαρητήρια σε όλους τους συμπαίκτες του . Όπως τους διδάσκει και ο προπονητής τα γκολ δεν τον νοιάζουν , αλλά αυτό που έχει σημασία είναι να παίζουν σαν ομάδα.

«Όταν βάζει ο ένας γκολ,είναι σαν να το βάζει όλη η ομάδα!»

Παύλος Σαπούνης

ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ:Μιχάλης Αντωνίου

Μια νύχτα ο Νυχτέρας έκανε περιπολία στην πανέμορφη πεδιάδα που ζούσε με τα νυχτεριδάκια του,ξέρετε εκείνη που είχε βάλει το ειδικό «γκατζετάκι που έδιωχνε μακριά τις ακτίνες του ήλιου(επεισόδιο 1ο του Νυχτέρα).
Σε όλο τον υπόλοιπο πλανήτη ο ήλιος έλαμπε κανονικά.Μόνο σ΄ αυτή την πεδιάδα ήταν συνεχώς σκοτάδι και εκεί ζούσαν πια ευτυχισμένα μόνο νυκτόβια ζώα .

Ξαφνικά ,λοιπόν,είδε ένα μικρό νυχτεριδάκι μόνο του μέσα στην κρύα νύχτα να κλαίει.
Ο Νυχτέρας το πλησίασε και του είπε :«Πώς σε λένε; Μην κλαις, έλα μαζί μου να σε βοηθήσω».
Το νυχτεριδάκι σταμάτησε λιγάκι να κλαίει και του μίλησε : «Με λένε Μπιμπίκο. Αλήθεια μπορείς να με βοηθήσεις; Έχασα την οικογένειά μου μετακομίζοντας!».
«Βέβαια ,θα σε βοηθήσω.Έλα μαζί μου στη σπηλιά να ζεσταθείς λιγάκι» τον καθησύχασε ο Νυχτέρας.
Όταν έφτασαν στη σπηλιά ,η κυρά-Μαρία, το κορίτσι του Νυχτέρα , φρόντισε αμέσως τον Μπιμπίκο. Του έδωσε να φάει κριτσίνια ολικής χωρίς ζάχαρη και του πρόσφερε να πιει πορτοκολάδα χωρίς ανθρακικό.
Εν τω μεταξύ, ο Νυχτέρας προσπαθούσε να βρει έναν τρόπο για να τον βοηθήσει. Ζήτησε από την Μπλιπ-Μπλοπ (τεχνολόγος του Νυχτέρα) να πετάξει με το νυχτεριδοπλάνο της και να καταγράψει με ειδικό ραντάρ όλη τη διαδρομή που έκανε η οικογένεια του Μπιμπίκου.
Έπειτα ο Νυχτέρας σκέφτηκε να κάνει ένα μπανάκι στη λίμνη. Όπως πήγαινε, όμως , βρήκε δυο νυχτεριδογονείς να κλαίνε.
«Γιατί κλαίτε;» τους ρώτησε και εκείνοι απάντησαν :«Κλαψ,κλουψ…Κλαίμε γιατί χάσαμε τον Μπιμπικάκο μας!».
Ο Νυχτέρας ,χωρίς να χάσει λεπτό άρχισε να τους εξηγεί :«Τώρα που τα λέμε…εγώ όπως έκανα την νυχτερινή μου περιπολία,είδα ένα νυχτεριδάκι που το λένε Μπιμπίκο να ψάχνει τους γονείς του και τον πήγα στη σπηλιά μου για να τον φροντίσω».
«Ωωω! Ο Μπιμπικάκος μας βρέθηκε! Είναι καλά; Έχει μήπως πυρετό; Νερό ήπιε; Ααα…τη φωτοτυπία για το σχολείο την έκανε;;;» φώναζε όλο αγωνία η μαμά του Μπιμπίκου.
Ο Μπαμπάς του γέλασε και της είπε : «Βρε γλυκιά μου, μην κάνεις έτσι.Είναι όλα καλά».
Ο Νυχτέρας ,όμως, διστακτικά τους ενημέρωσε :« Εεε…η αλήθεια είναι πως δεν είναι και πολύ καλά, καθώς πονάει λίγο η κοιλίτσα του και μαύρισαν τα δοντάκια του. Βλέπετε μάλλον έφαγε πολλά γλυκά,αφού λείπουν όλες οι σοκολάτες που είχαμε στη σπηλιά.Τ α μωρά νυχτεριδάκια ακόμα τις ψάχνουν!».
«Ωωω…μα αυτός σίγουρα είναι ο Μπιμπίκος μας και κάνει τις γνωστές του σκανταλιές. Όταν πάμε στο νέο μας σπίτι, τέρμα οι σοκολατίτσες!».
Έπειταν ,άρχισαν όλοι να γελούν και πέταξαν γρήγορα να συναντήσουν τον σκανταλιάρη Μπιμπίκο!

Νεφέλη Ταμπάκου Δ΄Τάξη
Αριστοτέλης Αντωνίου Α΄Τάξη

Λίγα λόγια για τα νυκτόβια ζωάκια:

Ως νυκτόβιο χαρακτηρίζεται ένα ζώο το οποίο δραστηριοποιείται κατά τη διάρκεια της νύχτας και κοιμάται κατά τη διάρκεια της ημέρας. Γενικά, τα νυκτόβια ή τα υπόγεια ζώα πολλές φορές αξιοποιούν τις άλλες αισθήσεις και δε στηρίζονται στην όρασή τους. Ανάμεσα στα πιο γνωστά νυκτόβια ζώα είναι η νυχτερίδα , η κουκουβάγια , ο μπούφος , ο γκιώνης , το ρακούν , η πυγολαμπίδα και ο γυμνοσάλιαγκας . 

Ο Νυχτέρας ξεκίνησε για το μεγάλο ταξίδι του…
Όσοι δεν είχαν καταλάβει το σχέδιό του,μπορούσαν να πάνε στην κυρία Μαρία,το κορίτσι του Νυχτέρα, να τους το εξηγήσει.
Ξεκίνησαν,λοιπόν,και έχουν φτάσει πια στην Αμερική. Μαζί τους ήταν και η Μπλιπ-Μπλοπ , η τεχνολόγος του Νυχτέρα ,η οποία έκλεισε την πρώτη κάμερα στη NASA με ένα ειδικό κωδικό. Έπειτα, μπήκαν όλοι μέσα .Ήταν πολύ σκοτεινά.Μόλις ,όμως ,έκλεισαν τη δεύτερη κάμερα,άρχισε να χτυπάει ο συναγερμός.
«Τι κάνει έτσι;»απόρησε ο Μάρκος, το αγαπημένο νυχτεριδάκι του Νυχτέρα.
«Δεν ξέρω!»απάντησε ο Νυχτέρας σηκώνοντας τους ώμους του.
Τότε η Μπλιπ-Μπλοπ συνειδητοποίησε ότι δεν υπήρχε ένας κωδικός για όλες τις κάμερες, αλλά η κάθε κάμερα είχε τον δικό της ξεχωριστό κωδικό.
Εκείνη τη στιγμή έγινε κάτι τρομερά ξεχωριστό…
΄Ήρθε η Μίλκη ,η καλύτερη σούπερ ήρωας στον κόσμο και τους μάλωσε ,γιατί κάποτε σκέφτηκαν μόνο τον εαυτό τους !
Τότε ,ο Νυχτέρας της εξήγησε όλη την ιστορία και κυρίως τους λόγους που είχαν φερθεί άσχημα. Η Μίλκη τον κατάλαβε ,οπότε τον άφησε να πάρει το διαστημόπλοιο και πέραν το “γκατζετάκι”, έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!
Βέβαια,από τότε, ο Νυχτέρας και τα νυχτεριδάκια του έκαναν υπηρεσία κάθε βράδυ!

Νεφέλη Ταμπάκου

Μια μέρα η Μιάου-Μιάου είχε γενέθλια και έκανε πάρτι.Τότε η φίλη της, το μονοκεράκι ,της έκανε δώρο ένα i-phone 15.
Eκεί άρχισε να βλέπει όλη την ώρα “tik tok” και “you tube”. Πάλι ,λοιπόν,δεν έβγαινε έξω και δεν έβλεπε τους φίλους της.
Ένα πιγκουινάκι που έμενε κοντά στη Μιάου το έβλεπε αυτό και αποφάσισε να κάνει κάτι για να τη βοηθήσει. Της έστειλε ,λοιπόν, μήνυμα στο “facebook” και της έλεγε : «Μιάου -Μιάου, θέλεις να έρθεις στο πάρτι μου; Θα είναι πολύ αστείο.Θα έχει τούρτα “capybara”, μπισκότα “capybara” και όλα θα θυμίζουν αυτό το ζωάκι!Μπορεί να έρθει και το κινητούλι σου, αλλά δε θα βλέπεις “tik tok” ,παρά μόνο για λίγο το τραγούδι που μιλάει γι΄αυτό το ζωάκι.
Έτσι κι έγινε , το γατάκι μας είδε το μήνυμα απ΄το πιγκουινάκι και αποφάσισε να πάει στο πάρτι . Θα ερχόταν και η φίλη της η Μίνιον .
Στο πάρτι ήταν όλα τέλεια! Είχε μπαλόνια “capybara” ,τα πετούσαν και χόρευαν σαν την “Pepa pig”.
H Mιάου-Μιάου όλη την ώρα έπαιζε και γελούσε .Περνούσε υπέροχα και δεν κοιτούσε το κινητό της ,παρά μόνο λίγο.

Από τότε άρχισε να βλέπει λιγότερο τους φίλους της και πιο πολύ το κινητό της!
ΧΙ ΧΙ χιχιχ!!!Πλάκα σας κάνουμε !Το ανάποδο έγινε!

Σίλια Γάτση

Α΄ΤΑΞΗ

Λίγα λόγια για τα καπιμπάρα:

Το καπιμπάρα(capybara) είναι ένα γλυκύτατο γιγάντιο τρωκτικό και μέλος του γένους Υδρόχοιρος. Είναι ένα άκρως κοινωνικό είδος και μπορεί να βρεθεί σε ομάδες έως και 100 ατόμων, αλλά συνήθως ζει σε ομάδες των 10-20 ατόμων.

Τα καπιμπάρα είναι φυτοφάγα ζώα, που βόσκουν κυρίως με χόρτα και υδρόβια φυτά, καθώς και φρούτα και φλοιούς δέντρων. Το μπάνιο είναι η αγαπημένη ενασχόληση των τρωκτικών και το απέδειξαν πρόσφατα σε έναν διαγωνισμό, όταν ένα από αυτά τα ζωάκια έμεινε τέσσερις ώρες μέσα στη μπανιέρα.