Κάποτε ζούσαν στην ίδια γειτονίτσα δυο όμορφα κορίτσια. Η μία ήταν φτωχή και η άλλη πλούσια .
Τη φτωχούλα την έλεγαν Σοφία και την πλούσια Φιλοθέη.
Η Φιλοθέη είχε πολλά λεφτά. Πάντα έβγαινε βόλτα με το μπουγκάτι της ( ακριβό αμάξι) και είχε ένα πολύ μεγάλο σπίτι. Η Σοφία ,όμως, ζούσε πολύ φτωχικά σ’ ένα μικρό σπιτάκι απέναντι απ’ το σπίτι της Φιλοθέης. Οι δυο τους δεν είχαν μιλήσει ποτέ.
Μια όμορφη λαμπερή μέρα που ήταν και οι δυο κοντά στο σταθμό του Μετρό, έπεσε κάτω το κινητό της Φιλοθέης. Η Σοφία το είδε ,έτρεξε και πήγε να της το δώσει.
Της φώναξε :« Περίμενε! Περίμενε! Έπεσε το κινητό σου!».
Η Φιλοθέη γύρισε πίσω ,την κοίταξε και της είπε : « Αχ, ευχαριστώ πολύ! Πώς σε λένε ; Εμένα με λένε Φιλοθέη».
Η Σοφία απάντησε :«Σοφία με λένε. Τι όμορφο που είναι το όνομά σου Φιλοθέη!»
Η Φιλοθέη την κάλεσε στο σπίτι της .Ήθελε να την κεράσει κάτι να φάει για να την ευχαριστήσει για την ευγενική της πράξη.
Τα δυο κορίτσια άρχισαν να εκτιμούν και να συμπαθούν το ένα το άλλο. Μάλιστα η Φιλοθέη κάποια στιγμή φιλοξένησε τη Σοφία για λίγες μέρες.
Βλέπετε η Σοφία έπρεπε να μαζέψει κάποια χρήματα ,ώστε να βρει νέο σπίτι, καθώς δεν μπορούσε να μένει πια στο παλιό.
Στο διάστημα μου έμεναν μαζί έγιναν οι καλύτερες φίλες. Από τότε βοηθούσαν η μία την άλλη με όποιο τρόπο μπορούσαν.
Έναν φίλο /μια φίλη τον /την βοηθάς νιώθοντας τις ανάγκες του/της. Δε βοηθάς μόνο προσφέροντάς του/της πράγματα .Το πιο σημαντικό είναι να αγαπάς ,να καταλαβαίνεις, να σέβεσαι τις επιθυμίες, να δίνεις ελευθερία ,να ακούς, να συμπαραστέκεσαι στις δυσκολίες και να γελάς με τις χαρές!
Σοφία Αμελί Σκαρπαθιώτη
