Κατηγορία: Παραμυθάκια

Μια φορά κι έναν καιρό , στις βόρειες παγωμένες χώρες υπήρχε ένα μικρό καφέ ελαφάκι που δεν ήξερε πώς το λένε. Όταν ήταν μικρούλι κουτούλησε σε ένα δέντρο καθώς έτρεχε .Μεμιάς ξέχασε το όνομά του και από τότε πάντα τριγυρνούσε και ρωτούσε όλα τα πλάσματα της γης να του πουν πώς το λένε.
Είχε περάσει πολύ καιρός που προσπαθούσε .
Έλεγε λυπημένο :«Κουράστηκα πια, δε θα τα καταφέρω». Εκεί, λοιπόν, που πήγε να εξαντλήσει και την τελευταία του ελπίδα ,να σου μπροστά του εμφανίστηκε μια πολική αλεπού και του μίλησε:
«Γεια σου , καφέ ελαφάκι .Τι όμορφο χρώμα που έχεις!!!Εγώ βλέπεις είμαι άχρωμη ,λευκή , μα από τρίχωμα δεν έχω παράπονο…σκίζω! Για πες μου ,όμως, τώρα ,τι γυρεύεις εδώ στους πάγους και στο κρύο;».
Το ελαφάκι μας κολακευμένο απάντησε: «Καλή μου και αστεία αλεπού ,μήπως ξέρεις πώς με λένε; Αν όχι ,βοήθησέ με !Ψάχνω να βρω το όνομά μου».
Η αλεπουδίτσα δεν ήξερε το όνομά του ,μα πρόθυμα του έδωσε μια συμβουλή:
«Άκουσέ με προσεκτικά. Υπάρχει ένα μέρος όπου υπάρχει βροχή και ήλιος την ίδια στιγμή .Εκεί θα βρεις το όνομά σου. Να έχεις για οδηγό την καρδιά σου»
Το ελαφάκι μας περπάτησε εννιά μέρες και εννιά νύχτες ,πέρασε από πολλά εμπόδια μα δεν τα παράτησε και ξάφνου μπροστά του είδε ένα υπέροχο ουράνιο τόξο να λάμπει πάνω από έναν μεγάλο βράχο. Ακούμπησε το χέρι του και τότε άκουσε το όνομά του!!!
Αν αναρωτιέστε ποιο ήταν ,ίσως κοιτάζοντας το ουράνιο τόξο να σας φανερωθεί!
Παύλος Σαπούνης
Σοφία Αμελί Σκαρπαθιώτη

Μια φορά και έναν καιρό σε ένα καταπράσινο δάσος γεμάτο λουλούδια που λαμπύριζαν ,ζούσε ένα μικρό ξωτικό, o Άντριου. Το ξωτικό μας ήταν πολύ χαρούμενο καθώς είχε βρει ένα μαγικό λουλούδι , «το λουλούδι των ευχών»  ,το οποίο εκπλήρωνε κάθε σου ευχή.

   Το μικρό ξωτικό ενθουσιασμένο ξεκίνησε να εύχεται διάφορα, μιας και ήταν όμως και πολύ φαγανούλικο ,όλες οι ευχές του  είχαν σχέση με φαγητά.

 Τη μία μέρα ευχόταν να είχε παστίτσιο, την άλλη μακαρόνια με τυρί και σπανακόπιτα ,την άλλη φακές και γεμιστά, και φυσικά διάφορα μαροκινά φαγητά  και αλβανικά .Το Σαββατοκύριακο ,όμως ,δοκίμαζε όλα τα φαγητά της Συρίας .

     Μια μέρα το  «μαγικό λουλούδι»  σταμάτησε να λειτουργεί, γιατί αρρώστησε. Έχασε τότε τη δύναμή του και ο Άντριου  στενοχωρήθηκε πάρα πολύ .Δεν του έλειπαν μόνο τα πεντανόστιμα φαγητά που έφτιαχνε, αλλά κυρίως του έλειπε η παρέα του μαγικού λουλουδιού.

     Η αλήθεια είναι πως το μικρό ξωτικό μας το είχε παρακάνει με τις παραγγελίες του και άρχισε να συνειδητοποιεί πόσο πολύ είχε κουράσει το λουλουδάκι .Έσκυψε ,λοιπόν, κοντά του και του ψιθύρισε γλυκά:

«Καλό μου λουλουδάκι,συγχώρα με .Σκεφτόμουν μονάχα την κοιλίτσα μου και δεν ενδιαφέρθηκα για τη δικιά σου υγεία. Φέρθηκα εγωιστικά. Θα επανορθώσω,όμως, στο υπόσχομαι!».

     Έτσι το μικρό ξωτικό ξεκίνησε για να βρει το περίφημο  “ξωτικογιατρικό”.

Αυτό το γιατρικό ήταν φτιαγμένο απ΄τις θεραπευτικές αχτίνες του ήλιου. Το μάζευαν με αγάπη και προσοχή τα σοφά ξωτικά που ζούσαν στην κορυφή του βουνού. Μόλις το ξωτικό μας έφτασε κοντά τους ,εκείνα του έδωσαν σε ένα κουβαδάκι λίγο απ΄το ξωτικογιατρικό .Αφού τα ευχαρίστησε επέστρεψε σχεδόν πετώντας στο αδύναμο λουλουδάκι .Εκείνο ήπιε το γιατρικό και αμέσως τα φύλλα του άρχισαν να στέκονται πάλι ψηλά με περηφάνια!

   Ο Άντριου μαντέψτε τι έκανε μόλις τ΄αντίκρισε γεμάτο υγεία και πάλι;

Πήγε αμέσως να του μαγειρέψει το αγαπημένο του γεύμα !Στη κατσαρόλα έβαλε νεράκι, ηλιαχτίδες ,λίγο αεράκι και θρεπτικό χωματάκι! Το λουλουδάκι όταν το είδε ,αποκρίθηκε: «Μα πώς αλλάζουν οι καιροί» και έπειτα άρχισε να γελά!

Αριάδνη Γκάσι Δ΄Τάξη

Άρης Γκάσι Β ΄Τάξη

Μαχμούντ Α ΄Τάξη

Χασάν Ε΄Τάξη

Σοφία Αμελί Σκαρπαθιώτη

Θωμάς Αλεξίου Α΄Τάξη

Ρίαν   Μυφταράι       Γ΄Τάξη

Γιώργος Μάνδυλας Γ΄Τάξη

Ερμής Κρασνιχί Α΄Τάξη

Θανάσης Μπελαχιμπίπ Α΄Τάξη

Αλέξης Μπελαχιμπίπ  ΣΤ΄Τάξη

Μια φορά και έναν καιρό, ζούσαν σε ένα παραμυθένιο δάσος που είχε καλυφθεί με το πέπλο του χιονιού τρία ελαφάκια. Ήταν πολύ αγαπημένα και όλη την ώρα έκαναν βόλτες και χαίρονταν τις ομορφιές του δάσους.

     Μια μέρα καθώς περπατούσαν βρέθηκαν μπροστά σε μια παγωμένη λίμνη. Ο χιονιάς είχε καλύψει το μονοπάτι που είχαν ακολουθήσει ,οπότε η μόνος τρόπος να γυρίσουν πίσω ήταν να περάσουν προσεκτικά πάνω απ΄ την παγωμένη λίμνη.

   Δειλά και διστακτικά  προχώρησαν με προσοχή και λίγο πριν φτάσουν στην απέναντι όχθη , ο πάγος έσπασε και τα γενναία ελαφάκια άρχισαν να κολυμπάνε.

Όταν έσπασε ο πάγος, κάποια χιονισμένα δεντράκια  μετακινήθηκαν. Τότε το χιόνι που τα κάλυπτε  έπεσε και με μιας φανερώθηκε η ομορφιά τους. Τα λουλούδια τους άρχισαν να χορεύουν στον αέρα και τα φυλλαράκια τους στο νερό.

    Τα ελαφάκια άρχισαν να γελάνε και έτσι κολύμπησαν χωρίς να φοβούνται. Τα κατάφεραν και έφτασαν απέναντι και στάθηκαν για μια στιγμή να απολαύσουν το υπέροχο χορό που τους έδωσε τόση χαρά και δύναμη.

     Στον υπόλοιπο δρόμο για το σπίτι συνάντησαν πολλά ζωάκια .Τα ελαφάκια μας ήταν πολύ ευγενικά και χαιρετούσαν με ζεστασιά. Τα ζώα τους δάσους είδαν τα ελαφάκια εξαντλημένα και βρεγμένα και αμέσως τους πρόσφεραν φαγητό και νερό .Έπειτα από λίγο τα ελαφάκια δυνάμωσαν και κατάφεραν να φτάσουν στο σπίτι τους.

Εκεί τους περίμενε μια έκπληξη. Χιλιάδες πεταλούδες τα σήκωσαν ψηλά και ταξίδεψαν σε όλο τον κόσμο. Οι πεταλούδες ήθελαν να γνωρίσουν όλα τα πλάσματα της γης τη γενναιότητα και την καλοσύνη τους!

Αγγελική Ζαφειροπούλου  Γ΄Τάξη

Ανδρονίκη Νικολοπούλου   Γ΄Τάξη

Ίριδα Λάτση   Γ΄Τάξη

Η ιστορία μας ξεκινά 12 μέρες πριν τα Χριστούγεννα. Όλα στην πόλη είναι στολισμένα φαντασμαγορικά. Ανάμεσα στο πλήθος που απολάμβανε τα φώτα και τους υπέροχους στολισμούς ,υπήρχαν 2 μικρά κοριτσάκια ,η Αλέξα και η Κέιτι.

      Η Κέιτι λάτρευε τον χορό ,ενώ η Αλέξα είχε μια άλλη μεγάλη αγάπη τους κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα .Σχεδόν κάθε μέρα πήγαιναν στα σπίτια των φίλων τους να παίξουν και η Αλέξα δοκίμαζε τις χριστουγεννιάτικες λιχουδιές που της προσέφεραν .Πάντα ,όμως, όταν έφευγε όλοι αναρωτιόντουσαν πού πήγαν τα μελομακάρονα και οι κουραμπιέδες.

Ένα απόγευμα, καθώς περπατούσαν και οι δυο μαζί είδαν μια αφίσα που ενημέρωνε για ένα διαγωνισμό .Ο τίτλος ήταν :«Ποιος θα φάει τους περισσότερους κουραμπιέδες;».

Αμέσως δήλωσαν συμμετοχή και φυσικά ως νικήτρια αναδείχθηκε η Αλέξα!!!

Την ώρα ,όμως, που θα παραλάμβανε το έπαθλο (ένα ταξίδι στα χιόνια) ο υπεύθυνος της διοργάνωσης ανακοίνωσε από το μικρόφωνο πως δεν γίνεται να παραδώσουν το έπαθλο αν δεν εξιχνιαστεί πρώτα το μεγάλο μυστήριο της πόλης που είναι η εξαφάνιση των κουραμπιέδων. Η Αλέξα πάγωσε και η Κέιτι σάστισε ,αλλά δεν απογοητεύτηκε .Είπε με αισιοδοξία στην Αλέξα :«Μη στενοχωριέσαι ,θα λύσουμε το μυστήριο και θα πάμε το ταξίδι μας στα χιόνια!».

Πέρασαν 2 μέρες αλλά δεν έβρισκαν τον ένοχο με τίποτα. «Μα ποιος να το έκανε;Ρωτήσαμε όλη την πόλη». Αναρωτιόταν η Κέιτι και αναστέναζε .Ξαφνικά της ήρθε μια σκέψη και κοίταξε διστακτικά την Αλέξα. Τότε δεν άντεξε και ρώτησε:«Μήπως, λέω μήπως τους έφαγες εσύ;» Η Αλέξα κατακοκκίνησε και γελώντας αμήχανα απάντησε :«Μα ήταν τόσο νόστιμοι που δεν μπορούσα να αντισταθώ! Συγνώωωμη!».Η Κέιτι σοβαρή και λίγο θυμωμένη της πρότεινε να πει την αλήθεια και να ζητήσει να τη συγχωρέσουν όλοι στην πόλη

    Το ίδιο απόγευμα όλοι ήταν καλεσμένοι στην γιορτή των Χριστουγέννων. Η Αλέξα πήρε το μικρόφωνο και με κατεβασμένο το κεφάλι παραδέχτηκε πως εκείνη εξαφάνισε όλους τους κουραμπιέδες και μάλιστα χωρίς να το καταλάβει. Όλοι άρχισαν να γελάνε και για να μην ντρέπεται της πρόσφεραν μια πιατέλα μελομακάρονα και κουραμπιέδες. Ήταν βλέπετε Χριστούγεννα ,μέρα αγάπης και συγχώρεσης!

Νεφέλη Ταμπάκου

Αριάδνη Γκάσι

Μια φορά κι έναν καιρό συναντήθηκαν στην άκρη της γης δυο παιδάκια που έμοιαζαν σαν δυο σταγόνες βροχής .Μόνο το χρώμα τους ήταν διαφορετικό. Το ένα είχε σκουρόχρωμη επιδερμίδα και το άλλο ανοιχτόχρωμη ,αλλά όλα τα υπόλοιπα εξωτερικά χαρακτηριστικά τους ήταν ολόιδια.
Όταν πρωτοαντίκρισαν το ένα το άλλο σάστισαν που έβλεπαν τον εαυτό τους με άλλο χρώμα. Ήταν σαν να έβλεπαν μέσα από ένα καθρέφτη χρωματιστό. Αμέσως θέλησαν να γνωριστούν μιας και είχαν γεννηθεί και οι δυο σε διαφορετικές χώρες. Είχαν μεγάλη περιέργεια να ανακαλύψουν αν ταιριάζουν και αν θα μπορούσαν να κάνουν καλή παρέα.
Σύντομα κατάλαβαν πως είχαν διαφορετικά όνειρα, ενδιαφέροντα, προτιμήσεις στο φαγητό, στα μαθήματα ,στα παιχνίδια …σχεδόν παντού.
Όσο πιο πολύ γνωρίζονταν ,τόσο καταλάβαιναν τη διαφορετικότητά τους και ενώ αυτό θα μπορούσε να είναι μια αφορμή να απομακρυνθούν ,αντίθετα αυτό τους προκαλούσε τόσο ενδιαφέρον που ήθελαν συνεχώς να είναι μαζί.
Συχνά αστειεύονταν μεταξύ τους και έλεγαν :«Μα και σ΄αυτό διαφέρουμε φιλαράκο. Τέλεια!
Νομίζω πως μαζί δε θα βαρεθούμε ποτέ!».
Τα δέντρα και ο ουρανός που τα κοιτούσαν από ψηλά διέκριναν το μεγάλο μυστικό που τους ένωνε και χαίρονταν να τα κοιτάνε να γελούν. Ποιο ήταν άραγε;
Τα δυο παιδιά είχαν και τα δυο καλή καρδιά, αγαπούσαν και σέβονταν ο ένας τη διαφορετικότητα του άλλου .Αυτό είναι το μυστικό. Αυτό είναι η μεγαλύτερη δύναμη πάνω στη γη. Να μπορείς να βλέπεις τους ανθρώπους με άλλα μάτια ,εκείνα της καλοσύνης που δεν κοιτάν ποτέ το χρώμα ,ούτε τις ομοιότητες ,αλλά αγαπούν τις διαφορές !
Τα δυο παιδιά γύρισαν στον τόπο τους και ήταν ευτυχισμένα .Γνώριζαν πια το μυστικό που θα δώσει πραγματικό χρώμα στη ζωή τους!

Αριάδνη Γκάση Δ΄Τάξη
Πάνος Μπαρμπέρης Δ΄Τάξη
Δασκάλα Αλεξάκου Ζωή