Κατηγορία: Παραμυθάκια

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο Ατάκας και ο Φιλαράκος. Καθόντουσαν σε ένα όμορφο διαστημοπάρκο και έλεγαν πόσο πολύ τους άρεσαν οι διακοπές του Πάσχα.

«Εεε, Φιλαράκο, το Πάσχα είναι η καλύτερη γιορτή της άνοιξης, ε;»

«Συμφωνώ απολύτως, απολύτως και ελπίζω να πάμε μαζί στην Ανάσταση φέτος…»

Τι ήταν όμως το πιο εντυπωσιακό πασχαλιάτικο έθιμο στη Διαστημοχώρα; Θα θέλατε να μάθετε;

Συνέβαινε, λοιπόν, το εξής συναρπαστικό γεγονός: μαζεύονταν όλα τα πλανητάκια και έφτιαχναν, με συνεργασία και αγάπη, ένα τεράστιο τσουρέκι που ξεκινούσε από την ατμόσφαιρα της Γης και έφτανε μέχρι τον Πλούτωνα. Έπειτα, φυσικά, το έτρωγαν όλοι μαζί την Κυριακή του Πάσχα.

Ενώ, λοιπόν, όλοι περίμεναν με αγωνία αυτή τη στιγμή και τις άλλες πασχαλινές λιχουδιές, να που έγινε κάτι ακόμα πιο αστείο και απρόοπτο το βράδυ της Ανάστασης με τους δυο φίλους μας.

Ο Ατάκας και ο Φιλαράκος πήγαν χαρούμενοι και καλοντυμένοι στην εκκλησία, που ήταν γεμάτη λαμπάδες. Ο Φιλαράκος, όπως πάντα, ήθελε να είναι πρώτος σε όλα. Δεν θα μπορούσε, επομένως, να μην ανάψει πρώτος τη λαμπάδα του — και τα κατάφερε: την άναψε!

Να σου, όμως, που από τη χαρά και τον ενθουσιασμό του, χωρίς να προσέξει, άρχισε να τρέχει και έριξε όλα τα καντήλια με το λάδι πάνω στον Ατάκα.

Ο Ατάκας γέλασε και του είπε:
«Δεν πειράζει, τώρα θα γλιστράω καλύτερα! Να, πάρε κι εσύ λίγο λαδάκι!»

«Όχι, όχι, όχι, μη! Δε λερώνω εγώ τα καινούρια μου ρούχα!» απάντησε ο Φιλαράκος.

Φυσικά και δεν ήταν καινούρια, αλλά το είπε για να μη λερωθεί ο πονηρούλης. Ο Ατάκας το κατάλαβε και, με μιας, του έριξε κι εκείνου λαδάκι!

Από τότε, στην Ανάσταση, πηγαίνουν και οι δύο με το πιο πασχαλινό… αδιάβροχο!

Βασίλης Μπ. Δ’ Τάξη

Αφιερωμένο στον αδερφό μου!

Μια φορά κι έναν καιρό ο Μπούμπη, το αρκουδάκι μας, βγήκε από μια σκοτεινή τρύπα κι ακολούθησε ένα δρομάκι από σοκολάτα και marshmallow. Αν κουραζόταν, έτρωγε λίγο σοκολατίτσα.

Όταν τελείωσε το μονοπάτι, έφτασε σε ένα σπιτάκι φτιαγμένο κι αυτό από marshmallow. Άνοιξε την πόρτα και μαντέψτε τι βρήκε! Ένα κούνελο που το έλεγαν Μπαξ. Είχε ροζ τρίχωμα και μαύρη μουσούδα. Ο οποίος τον ρώτησε:
«Θέλεις να γίνουμε φίλοι;»
«Ναι», είπε ο Μπούμπη όλο χαρά.

Μόλις πήγαν να βγουν, να σου μπροστά τους πάλι το γιγάντιο φτερωτό πουλί. Αυτή τη φορά πάνω του ήταν τα φιλαράκια του Μπούμπη, ο Σνούπι και η Λίλα. Μόλις το μεγάλο φτερωτό πουλί τα ακούμπησε κάτω, ο Μπούμπη γνώρισε στα φιλαράκια του τον Μπαξ και εκείνος, ενθουσιασμένος, τα ρώτησε:
«Παιδιά, θέλετε να σας δείξω τη ζαχαρωτή παιδική χαρά;»
«Ναι!», είπαν οι υπόλοιποι και τον ακολούθησαν σε ένα δρομάκι με σοκολατένιους βράχους.

Δεν τα άφηνε όμως να δοκιμάσουν, επειδή κινδύνευαν να τους χαλάσουν τα δόντια. Επιτέλους φάνηκε η παιδική χαρά! Είχε μια τσουλήθρα πάλι από marshmallow και στο τέλος της είχε σοκολάτα Bueno! Ο Μπούμπη δεν άντεξε και δοκίμασε να κάνει πρώτος, μα όταν βγήκε έγινε σοκολατένιος! Πάλι καλά που είχε κρατήσει ένα μπουκάλι νερό και έκανε μπάνιο για να φύγει η σοκολάτα.

Στη συνέχεια ο Μπαξ τους ρώτησε:
«Θέλετε να δούμε την πισίνα;»
Φυσικά όλοι συμφώνησαν και προχώρησαν σε ένα δρομάκι και ύστερα κολύμπησαν μέσα από πολύχρωμες τρούφες και έφτασαν σε μια πισίνα γεμάτη Bueno. Πάνω στα δέντρα που άπλωναν τον ίσκιο τους είχε χυμούς μπανάνα.

Έπαιζαν και γελούσαν, ώσπου ξαφνικά ήρθε πάλι το φτερωτό πουλί και τους πήρε όλους στη ράχη του για να τους πάει σε μια πολιτεία-έκπληξη! Πέταξαν μακριά και έφτασαν σε μια χώρα που ήταν γεμάτη LEGO! Σύντομα τους βρήκε ένα δωμάτιο για να μείνουν, όμως όλα τα ζωάκια του είπαν:
«Όχι, φίλε μας, δε θέλουμε να μείνουμε εδώ».

Και ο Μπούμπη του εξήγησε:
«Θέλουμε να πάμε πίσω στη Δασούπολη! Εδώ είναι όλα σκληρά και κυρίως… δεν τρώγονται».

Το γιγάντιο πουλάκι τους πήρε πρόθυμα στη ράχη του και τους πήγε στη Δασούπολη που αγαπούσαν τόσο. Αμέσως εκείνα πήγαν στο μέρος των πάρτι και από τη χαρά τους πετούσαν κομφετί από φύλλα δέντρων. Εκεί όλα τα πρόσφερε απλόχερα η φύση!

Ο Μπαξ, βλέποντας πόσο όμορφα ήταν, είπε:
«Φιλαράκια, μετά από τόσα γλυκά ας φάμε τώρα υγιεινά φρούτα από τα δεντράκια του δάσους για να δυναμώσουμε!»

Έτσι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

Έλενα Γιοβάνη
Β΄Τάξη

Ο Ατάκας και ο Φιλαράκος, την Πρωτοχρονιά, ετοίμαζαν βαλίτσες για ένα ταξίδι, χωρίς να ξέρουν τον προορισμό! Τους το είχαν κάνει δώρο οι γονείς τους.

Ήρθε η ώρα της απογείωσης. Μπήκαν στο αεροπλάνο-διαστημόπλοιο και επιβιβάστηκαν για να πάνε στη Γη. Επειδή το ταξίδι ήταν 50 ώρες, αποφάσισαν να κοιμηθούν. Έτσι περνούσε η ώρα με νόστιμο φαγητό και ύπνο.

Μόλις προσγειώθηκαν, κοίταξαν γύρω τους και τι να δουν… Το Λονδίνο! Βρισκόντουσαν στην πρωτεύουσα της Αγγλίας!

Ενθουσιασμένοι, το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν να δουν τα αξιοθέατα. Είδαν το Big Ben, το London Eye και επισκέφθηκαν το Βρετανικό Μουσείο, καθώς και το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας.

Το βράδυ αργά γύρισαν στο ξενοδοχείο και παρήγγειλαν fish and chips. Έπειτα, χαρούμενοι, κοιμήθηκαν.

Την άλλη μέρα έπρεπε να επιστρέψουν στη διαστημοχώρα τους. Ξεκίνησαν, λοιπόν, για το αεροδρόμιο, μα ξαφνικά έγινε κάτι απρόοπτο: έκλεισε το ρεύμα στο μετρό και, μαντέψτε… έχασαν την πτήση τους!

Τα δύο φιλαράκια, όμως, δεν στενοχωρήθηκαν καθόλου. Αποφάσισαν να περιμένουν την επόμενη πτήση και, μέχρι να έρθει η ώρα της, πήγαν μια βόλτα ψάχνοντας να βρουν τα πιο νόστιμα γλυκά, εκείνα που σίγουρα δεν είχε δοκιμάσει κανένας στη διαστημοχώρα τους.

Ήθελαν να είναι οι μόνοι που θα τα έχουν, για να τα απολαύσουν… εεε και για να κάνουν λίγο και τους άλλους να ζηλέψουν!

«Μα τι νόστιμα και γευστικά που είναι!» έλεγαν και ξανάλεγαν μεταξύ τους και όλο δοκίμαζαν από τα γλυκάκια που αγόρασαν.

Όμως η απορία είναι μεγάλη…
Άραγε οι διαστημοφατσούλες θα καταφέρουν να τα πάνε στη διαστημοχώρα τους ή θα τα φάνε στο τέλος;

Εσείς τι λέτε;

Βασίλης Μπακόπουλος

Δ΄Τάξη

Big Ben

O πύργος του ρολογιού είναι ο τρίτος ψηλότερος στον κόσμο.

London Eye

Το Μάτι του Λονδίνου είναι γιγαντιαία ρόδα στη νότια όχθη του ποταμού Τάμεση στο Λονδίνο.

Το Βρετανικό Μουσείο (British Museum) είναι μουσείο της ανθρώπινης ιστορίας και πολιτισμού

Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Λονδίνου:Το μουσείο στεγάζει δείγματα σχετικά με τις βιοεπιστήμες και τις γεωεπιστήμες. Η συλλογή αποτελείται από περίπου 80 εκατομμύρια αντικείμενα τα οποία εντάσσονται σε πέντε κύριες συλλογές: βοτανική, εντομολογία, ορυκτολογία, παλαιοντολογία και ζωολογία.

Ο Ατάκας και ο Φιλαράκος, οι δύο καλύτεροι πλανητοφίλοι, σήμερα είναι «αντίπαλοι» γιατί θα πάνε γήπεδο να δουν αγώνα ποδοσφαίρου υποστηρίζοντας διαφορετικές ομάδες. Η ομάδα του Ατάκα ήταν ο Διαστημολυμπιακός ενώ του Φιλαράκου ο Διαστημοπαναθηναϊκός.

Ήταν χαρούμενοι και σαν σωστοί φίλαθλοι πριν ξεκινήσει ο αγώνας έδωσαν τα χέρια και ευχήθηκαν ο ένας στον άλλον καλή τύχη.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ!
Αρχίζουν και στο πεντάλεπτο βάζει γκολ ο Διαστημολυμπιακός. Λήγει το ημίχρονο μα να που στο 57ο λεπτό βάζει και ο Διαστημοπαναθηναϊκός γκολ!

Ο Ατάκας, ανυπόμονος και πονηρούλης, κατέβηκε τότε από τις κερκίδες για να δει από κοντά την τελευταία φάση του αγώνα. Εκεί που ήταν ανέμελος να σου που του ’ρχεται η μπάλα στην κατακίτρινη μύτη του και με μιας έγινε κατακόκκινη! Φυσικά ο Ατάκας άρχισε να κλαίει.

Τότε ο αγαπημένος του ποδοσφαιριστής, ο Διαστημομουζακίτης, τον πλησίασε και του έδωσε τη φανέλα του με μια υπογραφή και τα κλάματα εξαφανίστηκαν!

Ο Φιλαράκος όμως ζήλεψε λιγάκι και σκέφτηκε να κάνει τα ίδια. Κατρακύλησε λοιπόν στις σκάλες και άρχισε να κλαίει! Ευτυχώς ήρθε και ο δικός του αγαπημένος ποδοσφαιριστής, ο Διαστημομπακασέτας, με μια φανέλα με το όνομά του!

Ήταν καταχαρούμενοι πανηγύριζαν και γελούσαν κι ας πονούσαν! Ο αγώνας έληξε ισοπαλία και ευτυχώς δεν χτύπησε κανένας άλλος!

Βασίλης Μπακόπουλος

Ο Μπλου, η Μαργαρίτα και η Κόκο κάθονται στο σαλόνι και βλέπουν μια ταινία.
Ο Μπλου, μασουλώντας τα ποπ κορν του με ανοιχτό το στόμα, κάνει περισσότερο θόρυβο κι από την ταινία: «κρατς, κρτς…».

Ξαφνικά, ένας άλλος ήχος ακούγεται από το δωμάτιο της Τριανταφυλλένιας, έναν όροφο πιο κάτω:
«ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!»

Αμέσως η Μαργαρίτα και η Κόκο πηδούν από το μπαλκόνι και προσγειώνονται στο δωμάτιο της Τριανταφυλλένιας. Σπάνε το παράθυρό της για να βεβαιωθούν ότι είναι εντάξει.

«Τι έγινε;» τη ρωτούν γεμάτες αγωνία.

Και τότε ακούν αυτό που δεν περίμεναν:
«Έχασα το κραγιόν μου! Αχ, αχ!»

Τα κορίτσια μένουν ακίνητες, σαστισμένες. Νιώθοντας απογοητευμένες και κουρασμένες, αποφασίζουν να επιστρέψουν στον πάνω όροφο. Ξανακάθονται στον καναπέ και λένε στον Μπλου τι συνέβη με την Τριανταφυλλένια.

«Κλασική Τριανταφυλλένια… Άκουσα ότι θα μετακομίσει στην άλλη άκρη του βουνού. Και μαντέψτε! Με ζόρισε πολύ να της χτίσω το νέο της σπίτι», είπε ο Μπλου.

«Όντως; Τουλάχιστον δε θα ακούμε φωνές κάθε δύο δευτερόλεπτα», απάντησαν τα κορίτσια έκπληκτες.

Τα τρελομπαλάκια συνέχισαν να βλέπουν ανέμελα την ταινία. Μα πού να κρατήσει η ηρεμία για πολύ…

Μετά από πέντε λεπτά, αρχίζουν να ζαλίζονται και οι τρεις.

«Είμαι η μόνη που… ζαζαζα-ζαλίζομαι;» λέει η Μαργαρίτα, λίγο πριν χάσουν για λίγο τις αισθήσεις τους.

Όταν ξυπνούν, βρίσκονται σε ένα αεροπλάνο, δεμένοι σε καρέκλες.
Σύντομα, από την καμπίνα του πιλότου εμφανίζεται ο Πρόεδρος, ο Σηκατοστίμ. Πλησιάζει και αρχίζει να λέει:

«Εσείς, Μπλου και Μαργαρίτα, ήρθατε στην Τρελοχώρα και δεν πληρώσατε για να μείνετε εδώ. Ζήσατε στο βουνό και χτίσατε το σπίτι σας χωρίς άααδεια! Ήρθε, λοιπόν, η ώρα να εκτοξευτείτε από το αεροπλάνο μου και, αντί για τρελομπαλάκια, να γίνετε χιονομπαλάκια με το τόσο κρύο εκεί έξω!»

Η Μαργαρίτα και η Κόκο πανικοβάλλονται, ενώ ο Μπλου, ψύχραιμος, του λέει ήρεμα:

«Αα! Ωω… Περίμενε… Από πού πήρες αυτές τις καρέκλες; Είναι πολύ αναπαυτικές! Αα… εε… και έχεις λίγη καραμέλα να βάλω στα ποπ κορν; Μ’ αρέσουν με καραμέλα».

Με αυτά που έλεγε ο Μπλου, το πάτωμα του αεροπλάνου… κατέρρευσε!
Ο Πρόεδρος δεν πρόλαβε να απαντήσει — όλοι άρχισαν να πέφτουν.

«ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!» φωνάζουν τα δύο κορίτσια.
«ΟΗ, ΟΗ, οοοηηη!» λέει ο Μπλου.

Κλείνουν όλοι τα μάτια τους και εύχονται να είναι όλα αυτά ένα όνειρο…
Ξαφνικά, ακουμπούν πάνω σε ένα υπέροχο τραμπολίνο στη γη!

Σοφία Αμελή Σκαρπαθιώτη

Ο Ατάκας και ο Φιλαράκος ήταν ενθουσιασμένοι! Το Σάββατο είχαν πάρτι για τα γενέθλια του Φιλαράκου.
Θα τα γιόρταζαν στον διαστημικό παιδότοπο και φυσικά ήταν καλεσμένα όλα τα πρωτάκια του διαστημοσχολείου.

Έφτασε επιτέλους το Σάββατο και οι δυο τους ετοιμάζονταν από το πρωί έως και τις οκτώ η ώρα το βράδυ που συναντήθηκαν και έφυγαν μαζί για τον παιδότοπο.

Η μαμά του Φιλαράκου, η κυρία Μαίρη, είχε ετοιμάσει μια τεράστια πίτσα μαργαρίτα και δέκα στρώσεις από τσιζμπέργκερ, κομμένα σε τριγωνικά κομμάτια για να μοιάζουν στο τέλος κι αυτά με πίτσα.

Η τούρτα, φυσικά, ήταν η σπεσιαλιτέ της κυρίας Μαίρης: ένα τεράστιο κέικ σοκολάτας με σοκολατένιο γλάσο και από πάνω μια ζαχαρένια φιγούρα του αγαπημένου διαστημοποδοσφαιριστή του Φιλαράκου.

Ήρθε η ώρα του πάρτι! Όλοι οι φίλοι τους έφτασαν στον παιδότοπο με τους δέκα ορόφους και άρχισαν αμέσως να παίζουν κυνηγητό. Όμως, όπως έτρεχαν, ο Ατάκας παραπάτησε και έπεσε σε μια πισίνα με πολύχρωμα μπαλάκια.

Ευτυχώς ο ίδιος δεν έπαθε τίποτα, μα τα μπαλάκια εκτοξεύτηκαν και άρχισαν να αιωρούνται στο διάστημα! Όλα τα παιδιά ξεκαρδίστηκαν και έτρεξαν να τα πιάσουν.

Περνούσαν τόσο ωραία που από τη χαρά τους, όταν οι μαμάδες τα φώναξαν να έρθουν να φάνε, άρχισαν να πετούν τυράκια το ένα στο άλλο, γελώντας και φωνάζοντας.

Και τότε εμφανίστηκε η τούρτα… μια τεράστια σοκολατένια απόλαυση με γυαλιστερό γλάσο!

Όλα τα πλανητάκια δεν πίστευαν στα διαστημοματάκια τους! Την έφαγαν όλη και την ευχαριστήθηκαν!!!

Βασίλης Μπακόπουλος

Ο Ατάκας και ο Φιλαράκος ξεκίνησαν για το Πλανητοσχολείο με χαρά. Δεν είχαν μάθημα, μα η μέρα ήταν ξεχωριστή, αφιερωμένη στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου. Όλοι οι μαθητές ετοίμαζαν ποιήματα και τραγούδια για να τιμήσουν τους ήρωες του ’40. Έπαιζαν μάλιστα και οι δύο διαστημοφατσούλες μας σε ένα μικρό θεατρικό. Είχαν μάθει, λοιπόν, τα λόγια τους απ’ έξω και ανακατωτά. Φορούσαν τα καλά τους και ανυπομονούσαν να ανέβουν στη σκηνή.

Να που ήρθε, λοιπόν, η στιγμή που περίμεναν. Ο Ατάκας και ο Φιλαράκος άρχισαν να απαγγέλλουν δυνατά το θεατρικό τους απόσπασμα:

Ατάκας: Τι έγινε; Δεν ακούω καλά, Φιλαράκο!
Φιλαράκος: Τι έγινε; Έχουμε πόλεμο!
Ατάκας: Πόλεμο; Με ποιους;
Φιλαράκος: Με τους Ιταλούς! Με ποιους άλλους;
Ατάκας: Και τώρα τι θα γίνει; Θα παραδοθούμε;
Φιλαράκος: Όχι, βέβαια! Οι Ιταλοί θα παραδοθούν σε λίγο!
Ατάκας: Έτσι μπράβο! Εμείς έχουμε το δίκιο με το μέρος μας.
Φιλαράκος: Σωστά, αυτό μετράει πάνω απ’ όλα!
(Ακούγονται αεροπλάνα και κανόνια.)
Ατάκας: Κοίτα! Αεροπλάνα και κανόνια!
Φιλαράκος: Κοίτα στον δρόμο, φεύγουν τα φανταράκια!
Ατάκας & Φιλαράκος μαζί: Στο καλό, παιδιά, και με τη νίκη!

Όταν τελείωσαν, έκαναν υπόκλιση και όλοι χειροκρότησαν.

Μετά, ο Ατάκας και ο Φιλαράκος με την παρέα τους πήγαν σε ένα πάρκο κοντά στο σπίτι τους και φυσικά έπαιξαν ποδόσφαιρο. Στη μία ομάδα ήταν ο Ατάκας και ο Φιλαράκος και στην άλλη δύο φίλοι τους.

Όταν οι μαμάδες φώναξαν πως είναι ώρα να επιστρέψουν, τότε ο Ατάκας έδωσε πάσα, ενώ ο Φιλαράκος έβαλε ένα φοβερό γκολ!
Όλοι χειροκροτούσαν… αλλά σύντομα ένιωσαν και πως πεινούσαν, οπότε γύρισαν γρήγορα στις μαμάδες τους.

Βασίλης Μπακόπουλος

Γεια σας, είμαι η Μαργαρίτα και σήμερα θα σας ξεναγήσω σ’ ένα όμορφο μέρος με «Sushi». Πεινάτε; Ελάτε εδώ.Δεν είναι απλό το «Sushi» μας , αλλά το καλύτερο στην Αθήνα! Έχουμε και πεντανόστιμα ramen, kimchi και πολλά άλλα. Τώρα δείτε, παρακαλώ, το μενού:

Πιάτο	Τιμή
Sushi Avocado	12,50 €
Kimchi	3,59 €
Maki	3,59 €
Λουκάνικο (τέλειο)	100.000.000 €
Baby Ramen	10,99 €
Fettuccine Alfredo	100,00 €
Orange Chicken	55,00 €
Luxurious Sushi Roll	90,00 €
Ξυλάκια (Chopsticks)	0,00 €

Yum! Ουψ!Πείνασα και τα έφαγα όλα!Ελάτε καλύτερα μια άλλη φορά .

Sorry!

Σοφία Αμελί Σκαρπαθιώτη

Κατασκευή από πλαστελίνη :Σοφία Αμελί Σκαρπαθιώτη

Μια μέρα η Μάγια και οι φίλες της έκαναν τη συνηθισμένη τους προπόνηση στο τένις, όταν ξαφνικά εμφανίστηκε ο φίλος της, ο Μάρλεϊ, , που είχε «cute» φατσούλα, ήταν όμορφος, ευγενικός και γενναιόδωρος.

Μόλις τον είδαν, του φώναξαν:
— Μάρλεϊ, έλα να παίξεις κι εσύ!
— Ναι!!! Θα παίξω κι εγώ, τι ωραία! γάβγισε χαρούμενα ο Μάρλεϊ.

Ξεκίνησαν να παίζουν, ώσπου ξαφνικά εμφανίστηκε ο καρουμπαλάκιας λύκος από το πρώτο επεισόδιο . Μαντέψτε τι συνέβη! Αν και δεν του είχαν περάσει ακόμα τα καρούμπαλα, πλησίασε και ευγενικά τους πρότεινε:

— Γεια σας, φίλοι μου! Θέλετε να κάνουμε μανικιούρ και σπα μετά; Γιατί τα νύχια μου είναι τεράστια και με γρατζουνάν όλη την ώρα.
— Ναι, όταν τελειώσουμε αυτόν τον γύρο, ευχαρίστως! απάντησαν.

Η Μάγια, που ήταν ειδική στα σπα, πρότεινε να πάνε στο σπίτι της, όπου είχε όλο τον εξοπλισμό περιποίησης.

Έπειτα από λίγη ώρα ξεκίνησαν όλοι μαζί για το σπίτι της. Και μόλις έφτασαν, τι να δουν!
Η Μάγια είχε τζακούζι, ειδικά αφρόλουτρα και σαμπουάν, χώρο μασάζ, εργαλεία μανικιούρ και πεντικιούρ, μάσκες προσώπου, ειδικά αγγουράκια για τα μάτια και… έναν ειδικό πάγκο με υλικά για να φύγουν όλα τα καρούμπαλα!

Όλοι φρεσκαρίστηκαν και περνούσαν τέλεια.

Κάποια στιγμή, όμως, η Μάγια πήγε να λούσει τον Μάρλεϊ. Έβαλε σαμπουάν στα χέρια της, άρχισε να του κάνει απαλό μασάζ στο κεφάλι και μετά να τον ξεπλένει.

Σε λίγο, τι να δουν! Το σαμπουάν δεν ήταν κανονικό — ήταν βαφής! Τα μαλλιά του Μάρλεϊ έγιναν γαλάζια και τα πατουσάκια της Μάγιας μπλε.

Η Μάγια ξαφνιάστηκε για λίγο. Δεν την ένοιαζε που έγινε μπλε, αλλά αναρωτιόταν πώς θα αντιδρούσε ο Μάρλεϊ. Όμως εκείνος κατενθουσιάστηκε με την αλλαγή!

— Μάρλεϊ, αν δε σου αρέσει, μην ανησυχείς! Σε δέκα λουσίματα θα φύγει το χρώμα! είπε η Μάγια.

Όλοι οι υπόλοιποι γελούσαν και τους έλεγαν πως είναι πολύ ωραίοι έτσι.

Και το πιο αστείο ξέρετε ποιο ήταν;
Μετά από δέκα λουσίματα, το χρώμα του Μάρλει πράγματι άλλαξε — αλλά αντί να γίνει πάλι φυσικό, έγινε πορτοκαλί!

Αναστασία Μπασιάκου

Ο Μπλου και η Μαργαρίτα στο σχολείο

Ο Μπλου και η Μαργαρίτα ήταν στο gaming δωμάτιο και έκαναν grind στο παιχνίδι «Σώστε τα ζώα», τρώγοντας τη σούπα-μαργαρίτας που είχε φτιάξει η Μαργαρίτα — με λαδωμένες μαργαρίτες, ρύζι και πέταλα από πάνω.

Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή:

– Ααα! Γιατί πάλι τραυματίστηκες, Μαργαρίτα; Και δεν έχω επίδεσμο να σε κάνω revive! είπε ο Μπλου, γεμάτος θυμό.

Η Μαργαρίτα τον κοίταξε και, ξαφνικά, της ήρθε μια άλλη σκέψη.

– Μπλου, ξέρεις ότι αύριο είναι η πρώτη μέρα του σχολείου, ε;

Ο Μπλου αμέσως σταμάτησε να κουνιέται, γύρισε πολύ αργά την καρέκλα του και είπε μελαγχολικά:

– Γιατίιιιιιι…

Την επόμενη μέρα έφτασαν στο σχολείο. Ο Μπλου το έβλεπε σαν αγγαρεία, ενώ η Μαργαρίτα σαν ουράνιο τόξο!

Μπαίνοντας μέσα, στο προαύλιο είδαν ένα καινούριο, άσπρο, τρελομπαλάκι. Η Μαργαρίτα, με αστεράκια στα μάτια, έτρεξε προς το κορίτσι πιο γρήγορα κι από τότε που την κυνηγούσε ο Μπλου για να της πάρει το μπισκότο!

– ΑΑΑΑΑΑΑΑΑ! φώναξε από χαρά, αγκαλιάζοντάς την.

– Εεεε… είναι αυτός τρόπος να πούμε «γεια»; είπε το άλλο τρελομπαλάκι.

Η Μαργαρίτα συνέχισε ενθουσιασμένη:

– Πώς σε λένε; Σε λένε Μπέλα; Γιατί λατρεύω τα χρώματά σου! Συγγνώμη, έχω πολλή ενέργεια! Είμαι η Μαργαρίτα, κι αυτός εκεί πέρα είναι ο κολλητός μου, ο Μπλου το τρελομπαλάκι! Θες να γίνουμε φίλες;

– Ναι, θέλω! Ήμουν αρκετά αγχωμένη ότι δε θα έκανα φίλες, αλλά τώρα που βρήκα εσένα δεν είμαι πια αγχωμένη! Α, και με λένε Κόκονατ — αλλά οι φίλες μου με φωνάζουν Κόκο!

Η καινούρια τους φίλη, η Κόκο, πήγε αμέσως να γνωρίσει τον Μπλου.

Όλη την υπόλοιπη μέρα έπαιζαν μαζί, και κάτι μου λέει πως θα γίνουν πολύ, πολύ, πολύ καλοί φίλοι. Δεν νομίζετε κι εσείς;

Σοφία Αμελί Σκαρπαθιώτη
Γιώργος Μάνδυλας
Ρ. Κ.

Εικονογράφηση :Σοφία Αμελί Σκαρπαθιώτη

grind=επαναληπτική δουλειά στο παιχνίδι

revive=επαναφέρω ,αναζωογονώ