Μια φορά κι έναν καιρό, μια βροχερή μέρα, ήταν είκοσι σκαθαράκια στο σχολείο.
Μερικά έκλαιγαν γιατί είχαν σπανακόρυζο για φαγητό,
κι άλλα γιατί είχαν πάρα πολλά μαθήματα.
Ώσπου φάνηκε η δασκάλα τους, η κυρία Βρεγμένη Κορδέλα, με μια απρόσμενη έκπληξη!
«Σήμερα αφήνουμε τα μαθήματα και κάνουμε κατασκευές!» είπε χαμογελαστά.
Τότε, γεμάτα ενθουσιασμό, χόρεψαν όλα μαζί τον χορό των λαχανικών.
Όταν η βροχή σταμάτησε, όλα τα σκαθαράκια βγήκαν στο διάλειμμα και αντί να τρέξουν, άρχισαν να κολυμπούν σε μια λίμνη που είχε σχηματιστεί στο προαύλιο. Φυσικά, δεν ήθελαν με τίποτα να γυρίσουν στην τάξη!
Ξαφνικά, όμως, ήρθε ένα γιγάντιο κύμα βροχής
και σκέπασε τα μικρά μας έντομα!
«Ωχ!» φώναξε ένα σκαθαράκι, προσπαθώντας να ξεφύγει από τα νερά.
Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε ένας γλάρος από τον ουρανό κι ένα καπιμπάρα που διασκέδαζε παίζοντας με τα νερά. Μαζί κατάφεραν να τα σώσουν.
Τα πήγαν στην τάξη τους για να ζεσταθούν.Μάλιστα, επειδή πεινούσαν, τα σκαθαράκια μας έφαγαν το σπανακόρυζό τους.
Και τώρα… μαντέψτε!
Τους άρεσε πολύ πολύ!
«Μμμ, είναι πολύ νόστιμο!» έλεγαν όλα με χαρά.
Ένα συλλογικό βροχερό παραμυθάκι από τα παιδιά της Β΄ τάξης του ολοήμερου σχολείου.
Αφιερωμένο σε όλα τα ζωάκια
