Κάποτε, σ΄ ένα όμορφο δάσος κοντά σε μια μικρή λιμνούλα, ζούσαν δυο ζωάκια που δε γνώριζαν το ένα το άλλο.
Το ένα ήταν ένα βατραχάκι που του άρεσε να ξαπλώνει στα νούφαρα της λίμνης ,να τρώει κουνούπια και φυσικά να χοροπηδάει.
Το άλλο ζωάκι ήταν ένα λαγουδάκι που διασκέδαζε να κάθεται στη φωλίτσα του, να τρώει καρότα και φυσικά να χοροπηδάει.
Μια μέρα που το μικρό λαγουδάκι έψαχνε να βρει καρότα, ξαφνικά άρχισε να βρέχει.Αμέσως ,άρχισε να ψάχνει μια φωλίτσα για να κρυφτεί.Βλέπετε δεν του άρεσε καθόλου η βροχή .Δυστυχώς ,όμως, όλες οι φωλιές ήταν πιασμένες. Καθόταν ,λοιπόν,λυπημένο και γεμάτο αγωνία.
Το βατραχάκι απ΄την άλλη,λάτρευε να βρέχεται. Έφυγε απ΄τη λιμνούλα και χοροπηδούσε μέσα στη βροχή!Τότε είδε το μικρό λαγουδάκι.Πρόσεξε πόσο ανήσυχο ήταν και αμέσως του πρότεινε :«Έλα να παίξουμε στη βροχή και να χορέψουμε!».
Εκείνο του απάντησε :«Ευχαριστώ,αλλά δεν μπορώ.Κρυώνω πολύ!».
Μα το καλό βατραχάκι συνέχισε να του μιλά :«Να πάρε αυτό το αδιάβροχο μπουφάν που κάποιος άνθρωπος ξέχασε στην άκρη της λίμνης. Θα σε κρατήσει ζεστό και έτσι θα μπορούμε να γίνουμε οι καλύτεροι φίλοι!».
«Αμέ! Τέλεια ιδέα! Λέω μάλιστα να γίνουμε οι καλύτεροι φίλοι σε όλον τον κόσμο!» είπε το λαγουδάκι και άρχισαν να παίζουν και να χοροπηδούν!
Μόλις φάνηκε ο ήλιος ,έγινε κάτι μαγικό…Εμφανίστηκε μπροστά τους το ουράνιο τόξο!
Τους πήρε στην αγκαλιά του και άρχισαν να κάνουν τσουλήθρα και να γελούν!
Ίριδα Λάτση
