Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα νυχτεριδάκι που το έλεγαν Μπιμπίκο. Του άρεσε να πετάει και τη μέρα και τη νύχτα,ενώ όλη η οικογένειά του έβγαινε απ΄ τη σπηλιά μόνο τη νύχτα.
Του άρεσε να πετάει πάνω απ΄το Αττικό άλσος και να βλέπει τις χελώνες.Συχνά τις βοηθούσε.Ακόμα, του άρεσε να πετάει και πάνω απ΄το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο και να βγάζει φωτογραφίες πολλά λιοντάρια που ζούσαν εκεί.
Μια μέρα ο Μπιμπίκος κοίταζε τα λιοντάρια από ψηλά.Τα λιοντάρια ,όμως,πεινούσαν τόσο πολύ που αν έβλεπαν τον Μπιμπίκο θα τον έτρωγαν με τη μία!
Κάποια στιγμή ,λοιπόν, τον είδαν και είπαν : «Μμμ…τι νόστιμο μεζεδάκι! Μέσα σ΄ένα σάντουιτς θα είναι πεντανόστιμο!».
Ο Μπιμπίκος ,όμως, το άκουσε ,γιατί είχε πάρα πολύ καλή ακοή!
Πήρε αμέσως μία καρύδα και την έριξε προς τα λιονταράκια.Εκείνη έσπασε και έπεσε όλο το γάλα της στο κεφάλι τους!
«Μμμ…τι νόστιμο γαλατάκι! Πάει τέλεια με ένα σοκολατένιο τοστάκι!» είπαν τα λιονταράκια και αμέσως ξέχασαν το νυχτεριδάκι μας.
Ο Μπιμπίκος απ΄τη χαρά του πήγαινε γελώντας και έλυνε τα κορδόνια των παπουτσιών!
Για κοιτάξτε και εσείς τα κορδονάκια σας. Αν είναι λυμένα, θα ξέρετε ποιος το έκανε!
Αριστοτέλης Αντωνίου Α΄Τάξη
