Κάποτε ζούσε σε ένα χωριό της Κίνας που καλλιεργούσαν όλοι ρύζι μια κυρία πολύ πλούσια που το όνομά της ήταν Πένη. Η κυρία Πένη όλοι την ώρα γκρίνιαζε και παραπονιόταν για τα πάντα, ενώ γύρω της οι συγχωριανοί της ήταν πάντα χαμογελαστοί και ας δούλευαν σκληρά.
Μια φορά πήγε να φάει σε ένα μικρό , φτωχικό ,αλλά πολύ καλό ταβερνάκι του χωριού της που είχε τη φήμη πως έφτιαχνε το καλύτερο σούσι .Εκεί άρχιζε να φωνάζει:
«Απαπα…Το σούσι είναι κακοψημένο ,άγευστο και πάρα πολύ ακριβό! Αξίζει μόνο ένα αστέρι».
Εκεί βρισκόταν η φίλη της η Στέισι και μόλις την είδε ,την πλησίασε και της είπε :«Σταμάτα να γκρινιάζεις ,Πένη. Παλιά και εγώ ήμουν πλούσια και συνεχώς παραπονιόμουν, αλλά αφότου έχασα τον σκύλο μου και έκλαψα πολύ κατάλαβα πως τα σημαντικά δεν είναι τα χρήματα και τα πράγματα ,αλλά τα συναισθήματα. Από τότε, η ζωή μου άλλαξε .Μοίρασα τα χρήματα που δε χρειαζόμουν σε όποιο πλάσμα τα είχε ανάγκη και δεν ξαναγκρίνιαξα ποτέ!».
Σοφία-Αμελί Σκαρπαθιώτη
Δ΄ Τάξη
