Συντάκτης: one07param

Ήταν χειμώνας του 2025 και ο Ρούντολφ οδηγούσε ένα αμάξι σκαραβαίο στον Βόρειο Πόλο.

Ξαφνικά τον βρήκε ο Άγιος Νικόλαος που φορούσε πράσινη στολή και φημιζόταν για την γενναιοδωρία του. Αγκάλιασε ο ένας τον άλλον και έπειτα ο Άγιος Νικόλαος του εκμυστηρεύτηκε πως ήταν πολύ στενοχωρημένος γιατί είχε χαλάσει το έλκηθρό του.

Ο Ρούντολφ του είπε :«Μη στενοχωριέσαι θα σου δώσω εγώ τον σκαραβαίο μου».

Ο Άγιος Νικόλαος χάρηκε πάρα πολύ! Φόρτωσαν τα δώρα στον σκαραβαίο και ο Άγιος Νικόλαος δέθηκε με ένα σκοινί, ώστε να μπορεί να μοιράζει ευκολότερα τα δώρα.

Στο τέλος ο Ρούντολφ δώρισε στον Άγιο Νικόλαο τον σκαραβαίο του και όταν ήρθε το 2026 γιόρτασαν παρέα!

Θοδωρής Ταμπάκος   Β΄Τάξη

                         Επεισόδιο 1ο

Η Σοφία και η Νεφέλη ήταν δύο μικρά κορίτσια που κάνανε πολύ παρέα, μα πάρα πολύ παρέα. Μια μέρα είχαν την τύχη να κερδίσουν στο «EUROJACKPOT » και πήρανε 13.600.000.000 ευρώ .Γελούσαν και πανηγύριζαν για πολλές ώρες !Επιτέλους θα μπορούσαν να πραγματοποιήσουν το μεγάλο τους όνειρο, να πάνε στο διάστημα!

Πρώτα ταξίδεψαν στη NASA και από εκεί επιβιβάστηκαν σε ένα διαστημικό σκάφος. Στην αρχή όλα ήταν υπέροχα και οι δύο φίλες ενθουσιασμένες! Ξαφνικά, όμως, όλα μαύρισαν και λόγω απώλειας καυσίμων προσγειώθηκαν απότομα σε ένα άγνωστο πλανήτη.

Μόλις βγήκαν απ΄ το σκάφος κατρακύλησαν σε κάτι πράσινο που βρισκόταν μέσα σε μια μεγάλη λίμνη με τεράστια χρυσόψαρα, καλαμαράκια, χταπόδια και βατράχια. Πήραν μια βαθιά ανάσα και χάρηκαν που ήταν καλά, μα σύντομα το πράσινο πράγμα άρχισε να κουνιέται. Νόμιζαν πως ήταν ένας πύθωνας μα τελικά ήταν ένας φιλικός εξωγήινος κροκόδειλος!

Άρχισε να τους μιλά: «Κρο κρο κρο…δεν έχω ξαναδεί άνθρωπο!».

Η ιστορία μας συνεχίζεται στο 2ο επεισόδιο

 

 

Νεφέλη Ταμπάκου  Δ΄Τάξη

Σοφία Αμελί Σκαρπαθιώτη  Δ΄Τάξη

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχαν 2 δεινοσαυρόφιλοι που ήταν  ένας κόκκινος  τρικεράτοπας, ο Ροζ και ένας μπλε τυραννόσαυρος που τον έλεγαν Θάλασσα.

Μια μέρα  ξύπνησαν και ήθελαν οπωσδήποτε να κάνουν κάτι ξεχωριστό. Αποφάσισαν, λοιπόν, να εξερευνήσουν ένα ηφαίστειο!!!

Ζούσαν κοντά στο Μεξικό ,οπότε σκέφτηκαν να πάνε στο ηφαίστειο Ποποκατέπετλ *με ύψος 5.426 μέτρα. Σκαρφάλωσαν αρκετά  και όταν έφτασαν στην κορυφή φόρεσαν την προστατευτική στολή τους .Χωρίς δεύτερη σκέψη ,κοιτάζοντας τη λάβα από ψηλά πήρανε φόρα και μπλουμ …πήδηξαν μέσα! Αμέσως το ηφαίστειο πέταξε τη λάβα έξω και φυσικά μαζί και αυτούς!

Τα δύο δεινοσαυροφιλαράκια βγήκαν αναψοκοκκινισμένα ,κοιτάχτηκαν χαμογελώντας πονηρά  και είπαν :«ΕΕΕ…Αυτό … δεν ήταν και πολύ καλή ιδέα!».

Γιώργος Μάνδυλας  -Γ΄Τάξη

*Λίγα λόγια για το Ποποκατέπετλ

Είναι από τα πιο ενεργά ηφαίστεια στο Μεξικό, αφού έχει εκραγεί 15 φορές από το 1519. Από το 1993 καπνός βγαίνει μέσα από το ηφαίστειο σχεδόν καθημερινά.

Μια μέρα ο Μπλου και η Μαργαρίτα πεινούσαν .Είχαν όρεξη για πιτόγυρους με κέτσαπ, γι΄αυτό τσέκαραν το πορτοφόλι τους .

Αυτό ήταν …

Σκέτη απογοήτευση,δεν είχαν λεφτά !!!

Τότε ο Μπλου είπε:«Εεε…το βρήκα ,πάμε να πάρουμε κρυφά από μία τράπεζα».

Η Μαργαρίτα έκπληκτη είπε :« Περίμενε,περίιιμενεε… τι;;;;;;;!!!».

Έβαλαν τις νίντζα στολές τους που είχαν πάρει απ΄το 4ο επεισόδιο και πήγαν το βράδυ πίσω από την τράπεζα. Ανέβηκαν στα βεντ(vent) ,δηλαδή στους αεραγωγούς και άρχισαν να ρολάρουν μέσα εκεί.

Η Μαργαρίτα ακόμη σαστισμένη έλεγε συνέχεια: «Γιατί το κάνουμε αυτό …Μπλου;;;».

Ο Μπλου συγκεντρωμένος στον στόχο του (τον πιτόγυρο) απαντούσε :«Σουτ…μη μιλάς !Θα μας μαρτυρήσεις!».

Για λίγα λεπτά σώπασαν όλα, μέχρι που ο Μπλου δεν είδε μια τρύπα στον αεραγωγό και έπεσε!

Η Μαργαρίτα τον κρατούσε από μια τρίχα του και εκείνος κρέμονταν και αιωρούνταν πάνω απ΄το κεφάλι ενός αστυνομικού (φύλακα της τράπεζας)που ήταν και αυτός τρελομπαλάκι!

Μα μέσα σε λίγα λεπτά τα χέρια της Μαργαρίτας άρχιζαν να λυγίζουν απ΄το βάρος .Δεν άντεξε  να τον κρατάει άλλο και τότε με ένα« μπλουμ» βρέθηκαν και οι δυο στο κεφάλι του αστυνομικού.

Εκείνος ξαφνιασμένος και κρατώντας το καρούμπαλό του είπε: «Εεεε…τι κάνετε εσείς εδώ;»

Ο Μπλου με μια άνεση που έκρυβε τον φόβο του απάντησε :«Να μωρέ…θέλαμε ένα ντόνατ και είπαμε πρώτα να έρθουμε από εδώ μια βόλτα μήπως έχετε».

Η Μαργαρίτα κοκκίνιζε με όσα έλεγε ο Μπλου και τον σκουντούσε να σταματήσει .Μπήκε μπροστά στον αστυνομικό και του εξήγησε σωστά όλη την ιστορία και τον λόγο που βρέθηκαν εκεί. Στο τέλος μάλιστα τον ρώτησε :«Τώρα που τα ξέρετε όλα…εσάς πώς σας λένε και τι σκοπεύετε να κάνετε με εμάς;».

Αυτός απάντησε:«Με λένε Μπρόντη και είμαι ένα σκούρο μπλε τρελομπαλάκι που λατρεύω τα ντόνατ και τους πιτόγυρους».

Ο Μπλου τον κοίταξε καλά καλά και είπε :«Αααα….ουφ….ωραία! Άρα μας καταλαβαίνεις;».

Ο Μπρόντη κάθισε και του εξήγησε: «Η αλήθεια είναι πως πάντα λάτρευα το φαγητό και συχνά δεν είχα λεφτά, οπότε στην αρχή σκέφτηκα να κάνω το ίδιο με εσάς. Δεν το έκανα, όμως, γιατί σίγουρα θα ήταν πιο νόστιμο το φαγητό αν το αγόραζα με δικά μου λεφτά. Αποφάσισα ,λοιπόν, να δουλέψω και αφού τώρα έχω αρκετά λεφτά σκέφτομαι να κεράσω και εσάς ό,τι τραβάει η όρεξή σας!».

Έφαγαν όλοι μαζί και το απόλαυσαν!

Γιώργος Μάνδυλας

Σοφία Αμελί Σκαρπαθιώτη

Μια μέρα τα δύο τρελούτσικα μπαλάκια μας αποφάσισαν να πάνε εκδρομή. Εκτοξεύθηκαν τόσο μακριά που κατέληξαν σε ένα νησί της Γροιλανδίας. Έκανε τόσο κρύο και είπαν να φτιάξουν ένα σπίτι από πάγο.
Σε λίγο ο Μπλου συνειδητοποίησε πως είχε ξεχάσει το κινητό του και δεν μπορούσε να ζητήσει βοήθεια .Είπε ,λοιπόν,στη Μαργαρίτα:
«Ωχ,όχι!Ξέχασα το κινητό μου. Ρίτα (από το Μαργαρίτα),τι λες να δοκιμάσεις να φέρεις το κινητό μου απ΄το σπίτι;».
Εκείνη σαστισμένη απάντησε:« Ούτε καν. Τι είναι αυτά που λες; Αφού είμαστε πολύ μακριά και κανείς μας δεν μπορεί να γυρίσει ».
Ο Μπλου απ΄τη στενοχώρια του έπεσε κάτω και έσπασε τα δύο μπροστινά του δόντια. Δεν το κατάλαβε ,μέχρι που κοίταξε τον καθρέφτισμά του στον πάγο και είδε ότι έλειπαν.
Η Μαργαρίτα με ένα βλέμμα γεμάτο απορία τον ρώτησε: «Μα γιατί δεν προσέχεις; Αχ Μπλου, μερικές φορές το κεφαλάκι σου είναι σαν ένα αβγουλάκι χωρίς κρόκο ».
«Μην ανησυχείς ,Μαργαρίτα.Είμαι το αντίθετο από κάστορας!!!» Είπε και ξέσπασε στα γέλια.
Ο Μπλου αντί να στενοχωρηθεί ,αποφάσισε να σκεφτεί θετικά .Εξάλλου τώρα έλεγε πως θα αναπνέει καλύτερα!!!
Μετά από λίγο και για καλή τους τύχη, είδαν από μακριά ένα όμορφο χοροπηδηχτό μπαλάκι. Όταν πλησίασε τους είπε πως την έλεγαν Τριανταφυλλένια .Η Τριανταφυλλένια ήξερε πώς να φτιάξει τα δοντάκια του Μπλου .Τον βοήθησε και στο τέλος κάθισαν όλοι μαζί γύρω απ ΄τη φωτιά να ζεσταθούν και να ακούσουν την ιστορία της Τριανταφυλλένιας.

Γιώργος Μάνδυλας , Σοφία Αμελί Σκαρπαθιώτη , Αριάδνη Γκάσι

Μια μέρα η Μαργαρίτα (το πιστό μας τρελομπαλάκι) ξυπνάει πάνω σε ένα αεροπλάνο που οδηγούσε ο Μπλου(το πιο τρελό τρελομπαλάκι).
«Μα πού μας πας πάλι κουφιοκέφαλε Μπλου;» ρωτά με αγωνία η Μαργαρίτα.
«Στο πιο……εεεε κοντινό…..μέρος του κόσμου! Στην Κίνα!!!»απαντά ο Μπλου και η Μαργαρίτα έκπληκτη του λέει:«Τι;;;;!!!!».

Ο Μπλου που δεν είχε πού να προσγειωθεί, απλά «πέταξε» έξω απ ΄το αεροπλάνο μαζί με τη Μαργαρίτα ,μα σύντομα κατάλαβαν πως ήταν αδύνατο να πετάξουν για πολλή ώρα. Οπότε δίχως σκέψη,αλλά τυχαία, προσγειώθηκαν σ΄ ένα καναπέ από φύλλα μέσα σε μια σχολή καράτε!
Η Μαργαρίτα απορημένη του λέει:
-Πού μας πας πάλι Μπλου…
-Όπου θέλω.Χι χι χι…Απαντά ο ΜΠΛΟΥ και μεμιάς από ανθισμένη η Μαργαρίτα έγινε «ξερό λουλούδι» .
«ΤΙ ΕΙΠΕΣ Μπλου;;;!!! »του λέει με αγωνία.

Στη συνέχεια τους πλησίασε ένα Πάντα και είπε : «ΟΙΖΑ ΜΑΚΑΝΙ…ωω σωστά εσείς δεν ξέρετε κινέζικα. Εγώ είμαι ο Λι Σονγκ και σήμερα θα σας μάθω καράτε που εδώ το λέμε κερέτα».
Ο Μπλου ενθουσιασμένος δε μιλά, μα το μυαλό του σκέφτεται «Πο πο ,μιλάει ένα πάντα!».
Η Μαργαρίτα ευγενικά ρωτά :«Γεια σας κύριε Λι Σονγκ, έχετε στολές;».
Ο Λι Σονγκ με χαρά λέει : «Ναι,ναι ,ναι …έχω στολές !!».
Τις φόρεσαν και «μπουμ» κάνουν ένα σπουδαίο κόλπο στον αέρα πηδώντας! Δεν άκουγαν τίποτα ,έκαναν τους νίτζα!
Ο Μπλου και η Μαργαρίτα συνέχιζαν να κάνουν κωλοτούμπες στον χώρο ,να χοροπηδάνε και να γελάνε ασταμάτητα όσο ο κύριος Λι Σονγκ τους κυνηγούσε θυμωμένος και ζαλισμένος!
Όλοι μαζί φώναζαν:
Λι Σονγκ: -Ελάτε εδώ!!!
Μπλου : -Πότε ; Ποτεεεέ!!!
Μαργαρίτα : -Τρεχάτε ποδαράκια μου να μη σας πιάααααασει!

Μετά από λίγο άρχισαν να πηδάνε πάνω κύριο Λι Σονγκ και εκείνος τους είπε:«Εντάξει,σταματήστε.θα ηρεμήσω και εγώ αν μου λύσετε ένα πολύ δύσκολο μυστήριο. Ποιος έφαγε το ψητό κοτόπουλό μου τη νύχτα;;;;».
Ο Μπλου που ήταν μεγάλο πειραχτήρι απάντησε : «Χι χιχι…μα ένας χοντρός που είναι πάντα και κάνει μαθήματα καράτε!».

Αμέσως η Μαργαρίτα και ο Μπλου άρχισαν να τρέχουν και φυσικά από πίσω τους ο Λι Σονγκ συνέχισε να τους κυνηγάει!!!

Γιώργος Μάνδυλας Γ΄Τάξη -Σοφία Αμελί Σκαρπαθιώτη Δ΄Τάξη

Είναι η 2η μέρα που τα τρελομπαλάκια μας ξυπνάνε ζεστά στο σπιτάκι τους. Όλα είναι γαλήνια και ο Μπλου για πρώτη φορά στη ζωή του είναι ήρεμος.
Ξαφνικά η Μαργαρίτα κατάλαβε πως χιόνιζε έξω και χωρίς να το σκεφτεί χοροπήδησε έξω απ’ το παράθυρο και μαγικά έκανε «teleport »στη Ανταρκτική .Την ακολούθησε και ο Μπλου ,αλλά καθυστέρησε γιατί κόλλησε στο παράθυρο.Είχε φάει βλέπετε πολλούς κουραμπιέδες!

Εκεί υπήρχε το Βασίλειο του Αϊ-Βασίλη.Αμέσως εμφανίστηκε ένα ξωτικό που καβαλούσε τον Ρούντολφ και αμέσως προσγειώθηκε στο απαλό χιόνι με το κεφάλι.

Ο Αϊ-Βασίλης μόλις είδε τον Μπλου και την Μαργαρίτα ,τους σήκωσε και τους έβαλε στο μανίκι του για να τους ζεστάνει. Έπειτα τους πήγε σπίτι του που ήταν ένα ολόκληρο παλάτι και τους πρόσφερε 5 ζεστές σοκολάτες στον καθένα,7 μερίδες «pancakes» και 500 μπισκότα τζίντζερ.

Ο Μπλου και η Μαργαρίτα τα καταβρόχθισαν. Ο Αϊ-Βασίλης τους ρώτησε να πούνε την ιστορία τους και όταν τελείωσαν τους υποσχέθηκε πως θα τους βοηθήσει να γυρίσουν στο σπίτι τους! Θα τους δώσει τον Ρούντολφ για να τους πάει. Πρώτα ,όμως, ήθελε να τους γνωρίσει τον μικρό του γιο που τους μοιάζει, τον Αϊ-Μπαλίλη!

Σοφία Αμελί Σκαρπαθιώτη
Γιώργος Μάνδυλας

Μια μέρα η Μαργαρίτα απλά ξύπνησε σε ένα αμάξι και είδε ότι οδηγούσε ο Μπλου. Κουνιόταν τόσο πολύ τ΄αμάξι που σχεδόν έσπασε.
Ξαφνικά, προσγειώθηκε από πάνω τους ένα μαγικό κτίριο σαν χιονονιφάδα που με τη δύναμή του άνοιξε μία τρύπα στο έδαφος.
Κανένας δε χτύπησε ,ούτε σηκώθηκε κανένα ίχνος σκόνης!
Το αμάξι του Μπλου και της Μαργαρίτας ήταν πλέον μέσα σ΄αυτό το κτίριο.
Σε λίγα δευτερόλεπτα ο Μπλου και η Μαργαρίτα άνοιξαν τα μάτια τους και τι να δουν; Το αμάξι τους ήταν πλέον μέσα σ΄αυτό το κτίριο και συγκεκριμένα μέσα σε ένα “boxing ring” .
Η Μαργαρίτα ήταν θεατής σε μια γωνιά σαστισμένη, ενώ ο Μπλου είχε βρεθεί μέσα στο ring.Σε δευτερόλεπτα ήρθε απ΄το πουθενά ένας πολύ ψηλός “boxer”.Ήταν καραφλούλης ,είχε πολύ δυνατά μπράτσα ,κόκκινη στολή και ερχόταν καταπάνω τους! Μπήκε στο ”ring”.
Ο Μπλου τρομαγμένος άρχισε να τρέχει πιο γρήγορα και χοροπηδούσε όσο πιο ψηλά μπορούσε για να αποφύγει τα κόκκινα γάντια του”boxer” ,άλλωστε αυτό ήταν το ταλέντο του,να χοροπηδά !Ταυτόχρονα φώναζε δυνατά:«Ααα…βοήθεια,Μαργαρίτααα!».
Η Μαργαρίτα δεν ήξερε τι να κάνει .Θυμήθηκε ,όμως,πως είχε στην τσέπη της ένα μαγικό φίλτρο το οποίο μπορούσε να τον κάνει σούπερ Μπλου!
Πήγε κοντά του και του το έδωσε μαζί με δύο κόκκινα γάντια .Τότε ο Μπλου ,πιο δυνατός από ποτέ, άρχισε να γαργαλάει με τα γάντια τον “boxer” και αυτός άρχισε να γελάει τρανταχτά και σταμάτησε να χτυπάει! Τον γαργαλούσε τόσο πολύ ο Μπλου που έπεσε κάτω και δεν μπορούσε να σηκωθεί απ΄τα γέλια.
Η Μαργαρίτα που πίστευε ότι “boxer” είχε πια καταλάβει πως είναι πολύ πιο ωραία να γελάμε παρά να χτυπάμε ,πήγε και σήκωσε τον «δυνατό» απ΄το “boxing ring” .Μετά πήρε στον «δυνατό» ένα μπουκάλι νερό και φώναξε στον Μπλου:
«Έλα, Μπλου μη φοβάσαι! Είναι φίλος μας πια , προτιμά να γελάει μόνο ! Έλα να φάμε όλοι μαζί φρουτοσαλάτα!».
Ο Μπλου δεν πίστευε και πολύ αυτό που άκουγε ,ούτε και αγαπούσε ιδιαίτερα τη φρουτοσαλάτα, αλλά μιας και η κοιλιά του γουργούριζε απ΄την πείνα χοροπήδησε γρήγορα κοντά τους!

Γιώργος Μάνδυλας
Σοφία Αμελί Σκαρπαθιώτη

 

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν δυο τρελομπαλάκια που χοροπηδούσαν . Ζούσαν πάνω σε ένα ψηλό βουνό και τα έλεγαν Μπλου και Μαργαρίτα.
Ξαφνικά ,μια μέρα αποφάσισαν να πετάξουν μακριά από το ψηλό βουνό. Ξεκίνησαν να πετούν ,όμως, κατάλαβαν πως ήταν δύσκολο να φτάσουν μακριά όση φόρα και αν πάρουν. Προσγειώθηκαν ,λοιπόν ,σε μια λίμνη δίπλα σε ένα θέατρο Καραγκιόζη και οι ιδιοκτήτες τους ρώτησαν άμα θέλουν να γίνουν οι καραγκιόζηδες. Εκείνα, μιας και ήταν από μόνα τους μεγάλοι καραγκιόζηδες ,συμφώνησαν πριν καν οι ιδιοκτήτες να ολοκληρώσουν την πρότασή τους. Ανέβηκαν στη σκηνή και με μιας άρχισαν να κάνουν πολλές πολλές φάρσες και όλοι ξεκαρδίζονταν στα γέλια .Για παράδειγμα:

• -Πώς λένε μια μύγα που δε βλέπει;

–Τυφλόμυγα!

• -Φιλαράκια, τι ψάρι τρώτε απ΄τη λίμνη σας ;
-Αυτό που έχετε μπροστά στο πιάτο σας.
-Ααα…δε μας αρέσει ο τόνος σας!

• -Πού πας με τη φόρμα;
-Στη σχολική γιορτή. Γιατί πειράζει;
-Μα…μα δεν είσαι με τα “καλά” σου!

Όταν τελείωσε η παράσταση οι ιδιοκτήτες ήταν τόσο ευγνώμονες που τους έδωσαν ένα “private jet”(ιδιωτικό αεροπλάνο) για να γυρίσουν πάλι πάνω στο βουνό τους!

Γιώργος Μάνδυλας Γ΄Τάξη
Σοφία Αμελί Σκαρπαθιώτη Δ΄Τάξη

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν δύο φιλαράκια ελέφαντες ,ο Ντάνι και ο Πέτα που ζούσαν στην ήπειρο τη Αφρικής και συγκεκριμένα στη χώρα της Αιθιοπίας.
Οι δυο τους έκαναν συνέχεια βόλτες. Τους άρεσε να τριγυρνούν στην περιοχή Sidamo όπου υπάρχουν χωράφια που καλλιεργούν το φυτό «Caffea Arabica». Απ΄αυτό το φυτό παράγεται ο πιο διάσημος καφές στον κόσμο και τα δυο ελεφαντάκια διασκέδαζαν να τον μυρίζουν. Όταν είχε καλό καιρό ανέβαιναν στα Αβησσυνιακά όρη και έφταναν ως την ψηλότερη κορυφή ,το Ρας Ντασέν, με ύψος 4.550 μέτρα. Από εκεί ψηλά έβλεπαν τη λίμνη Τάνα, την έρημο και τα τροπικά δάση .Ακόμη διασκέδαζαν να κοιτάνε τους φίλους τους να τρέχουν όπως τον μαύρο ρινόκερο, τον αιθιοπικό λύκο ,τα αγριοκάτσικα και τις ζέβρες.
Τα δύο ελεφαντάκια μας ήταν πολύ γενναία στα ταξίδια τους ,αλλά ήταν αρκετά φοβιτσιάρικα με τους μεγάλους ανθρώπους.
Μια μέρα, λοιπόν, που έπιναν νερό στη λίμνη Τάνα είδαν από μακριά μια ομάδα γιατρών να έρχεται. Οι θεραπευτές έψαχναν έναν άρρωστο ελέφαντα και ήθελαν να τον γιατρέψουν ,αλλά μπέρδεψαν τον δρόμο και κατευθύνονταν προς τον Ντάνι και τον Πέτα.
Τα δύο φιλαράκια αμέσως άρχισαν να τρέχουν τόσο γρήγορα που έφτασαν σαν αστραπή στην πιο μεγάλη πόλη της Αιθιοπίας ,την Αντίς Αμπέμπα .Δεν είχαν ξαναβρεθεί σε πόλη.Είχε αρχαία μνημεία, αυτοκίνητα ,αλλά και πολλά χρώματα. Θαμπώθηκαν απ΄την ομορφιά της και ήθελαν να μείνουν εκεί για πάντα. Αποφάσισαν ,λοιπόν, να δώσουν μια ευκαιρία στους ανθρώπους και να τους εμπιστευτούν για να μπορέσουν να ζήσουν όλοι μαζί εκεί χαρούμενοι!

Παύλος Σαπούνης Γ Τάξη
Άρης Γκάσι Β΄Τάξη