Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα σκυλάκι που το έλεγαν Σωκράτη.Είχε 8 αδελφάκια που τ΄αγαπούσε πολύ. Μια μέρα ,όμως, δεν έβρισκε πουθενά τ’ αδελφάκια του.Ο Σωκράτης ήταν πολύ λυπημένος και όταν τον είδε ο μπαμπάς του προσπάθησε να τον καθησυχάσει και του είπε:«Μην ανησυχείς ,τα αδελφάκια σου θα είναι μια χαρά!Απλά μην αγχώνεσαι .Έλα μαζί μου ,σου έχω μια έκπληξη!». Περπάτησαν τριάντα λεπτά και βρέθηκαν στο κτήμα του κύριου Γιώργου.Ήταν υπέροχα εκεί!Είχε πουλάκια ,πολλά λουλούδια ,πεταλούδες και το σημαντικότερο …ήταν πάρα μα πάρα πολύ μεγάλο!Ένα τέλειο μέρος για να τρέχεις! Εκεί ο Σωκράτης βρήκε τη μητέρα και τ’αδελφάκια του .Μάλιστα του είχαν ετοιμάσει και μια φοβερή έκπληξη.
Θέλετε να μάθετε τι ήταν;
Του είχαν ετοιμάσει ένα τεράστιο κάδρο με όλη την οικογένειά τους .Στον πίνακα ήταν όλοι αγκαλιασμένοι και κρατούσαν από ένα κόκαλο στο στόμα. Ο Σωκράτης χάρηκε τόσο που άρχισε να χοροπηδάει και να δίνει φιλάκια στ΄αδελφάκια του! Από τότε έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!
Τζαβελάκη Δώρα Β΄Τάξη Αφιερωμένο με πολλή αγάπη στον παππού μου τον Γιώργο!
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μικρό γατάκι που κοιμόταν και το όνομά του ήταν Λούνα.Όταν ξύπνησε θυμήθηκε πως είχε γενέθλια. Πήγε ,λοιπόν, σε ένα ωραίο πάρκο και κάλεσε όλους τους φίλους της εκεί.Πρώτος ήρθε ο Λούνης ,ένας «τιγρέ» γάτος που της είχε φέρει ένα τέλειο δώρο.Μετά ήρθε ο Γολιάθ που ήταν ένας μαύρος γάτος και της έφερε ένα άλλο δώρο. Το βράδυ ,όταν τελείωσαν τα γενέθλιά της , η Λούνα άνοιξε το δώρο του Λούνη και είδε ένα τεράστιο πλαστικό δεινόσαυρο.Τότε χάρηκε πάρα μα πάρα πολύ.Αμέσως διάβασε το βιβλιαράκι οδηγιών για να μάθει πώς παίζεται.Το χαρτάκι έλεγε :«Πάτα τα δυο κουμπιά κάθε βράδυ και μεμιάς θα ανοίξει το στόμα του δεινοσαύρου από πάνω σου και τα δόντια του ίσα που θα σ΄ακουμπάνε.Μετά απ΄αυτό ,στα όνειρά σου θα ονειρεύεσαι “Jurassic World” όνειρα!» Η Λούνα ενθουσιάστηκε ,γιατί της άρεσε το “Jurassic World” και όντως πάτησε τα κουμπάκια του παιχνιδιού και έγινε κάτι φανταστικό… Είδε στον ύπνο της ένα τέλειο όνειρο με δεινοσαύρους! Έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!
Μια φορά κι έναν καιρό η παρέα των “superlioncats” αποφάσισαν να πάνε μια εκδρομή σε ένα νησί των Κυκλάδων για να εξερευνήσουν αρχαία γλυπτά.
Έμειναν εκεί για 10 μέρες και έκαναν μια μικρή ανασκαφή.Κατά τη διάρκεια,όμως, της ανασκαφής συνάντησαν αγριοκάτσικα! Αμέσως ,το λιοντάρι της παρέας τους ζήτησε να φύγουν. Τότε ο αρχηγός των κατσικιών τους είπε με αποφασιστική φωνή:«Εμείς δε φεύγουμε ,αν δε μας δώσετε αυτά που θέλουμε!».
Οι “Superlioncats” παραξενεύτηκαν και ρώτησαν γεμάτοι απορία:«Τι είναι αυτά που θέλετε;».
«Έναν σάκο χόρτα και μια σακούλα νερό»φώναξαν δυνατά τα αγριοκάτσικα.
Το λιοντάρι και τα γατάκια το σκέφτηκαν και απάντησαν : «Εντάξει ,όμως, αν μας πάρει πολύ χρόνο η ανασκαφή ,δηλαδή πάνω από τρεις ώρες ,τότε θα πρέπει να μας βοηθήσετε και να βρείτε τρία κυκλαδικά ειδώλια*!»
«Ναι!!!» είπαν όλοι μαζί οι αίγαγροι που ήταν το άλλο όνομά τους. (αίγαγρος=αγριοκάτσικο)
Ο χρόνος κυλούσε γρήγορα και πέρασαν οι τρεις ώρες. Τότε τα αγριοκάτσικα ξεκίνησαν να σκάβουν ένα ένα ,ενώ οι “Superlioncats” τα κοιτούσαν μην τυχόν και φύγουν και δεν τηρήσουν την υπόσχεσή τους.
Τα κατσικάκια ,όμως,έψαχναν να βρουν ένα σχέδιο για να φύγουν και να γλιτώσουν το σκάψιμο.
Τότε η Αφράτη τους κατάλαβε και τους είπε:«Σας έπιασα!Αν δε βρείτε τα 3 κυκλαδικά ειδώλια που είπαμε,θα πάρουμε πίσω τα πράγματα που σας δώσαμε!».
Αμέσως ,εκείνα άρχιζαν να σκάβουν και τελικά συνέβη κάτι εντυπωσιακό…
Ανακάλυψαν τρία κυκλαδικά ειδώλια! Έναν άνδρα πολεμιστή ,έναν μουσικό και μια έγκυο γυναίκα και έτρεξαν γρήγορα να τα δώσουν στους “Superlioncats” .
Το λιοντάρι,ο Σίμπα,ο Σολωμός,ο Σαρδέλας,η Αφράτη και η Τόνια δεν πίστευαν στα μάτια τους και είπαν στα αγριοκάτσικα:«Μπράβο σας!!!Καθίστε να σας κεράσουμε,θα φτιάξουμε για εσάς τα πιο νόστιμα σουβλάκια!».
Στο τέλος, τα κατσικάκια ευχαρίστησαν το λιοντάρι και τα γατάκια μας.Τότε οι “Superlioncats” τα χαιρέτησαν και φώναξαν δυνατά :«Είστε τα καλύτερα κατσίκια που έχουμε γνωρίσει!»
Ένα πολύ ωραίο βιβλίο βασισμένο στη συλλογή των κυκλαδικών ειδωλίων του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης:“Ο Νικηφόρος ανακαλύπτει τα συναισθήματα με οδηγό τα κυκλαδικά ειδώλια”
ΑΓΡΙΟΚΑΤΣΙΚΑ:
Ο αίγαγρος ή κοινώς αγριοκάτσικο είναι θηλαστικό και μηρυκαστικό ζώο. Απαντάται από την Ευρώπη ως τη Μικρά Ασία και από την Κεντρική Ασία ως τη Μέση Ανατολή, σε ορεινές περιοχές. Είναι πολύ ευκίνητο ζώο και έχει μεγάλη ικανότητα να σκαρφαλώνει σε κατακόρυφες βραχώδεις πλαγιές.
Κάποτε στο Σαν Φρανσίσκο ζούσε ένας παπαγάλος που τον έλεγαν Ρόμπι. Είχε μετακομίσει πρόσφατα εκεί γιατί οι γονείς του βρήκαν καινούρια δουλειά και φυσικά έπρεπε να πάει και σε νέο σχολείο. Την πρώτη μέρα στο σχολείο ο Ρόμπι καθόταν μόνος του στο παγκάκι . Ξαφνικά,όμως,όλα άλλαξαν… Για καλή του τύχη,τον πλησίασε μια πεταλούδα που την έλεγαν Ζωή και του είπε :«Γεια σου! Είσαι νέος στο σχολείο; Εγώ είμαι καιρό εδώ και έχω αρκετούς φίλους.Αν θες,μπορώ να σου γνωρίσω κάποιους απ΄αυτούς. Ξέρεις , εγώ θεωρώ πως είμαστε όλοι ίσοι και πρέπει να είμαστε αγαπημένοι». Ο Ρόμπι μόλις την άκουσε αισθάνθηκε καλύτερα.Αφού μέχρι τότε δεν είχε φίλους , άρχισε να σκέφτεται πως τώρα θα βρει! Απάντησε ,λοιπόν,με χαρά στη Ζωή:«Ωραία,θες να γίνουμε φίλοι;». Η πεταλούδα μας , χωρίς να χάσει χρόνο του πρότεινε : « Και βέβαια θέλω να γίνουμε φίλοι και μάλιστα το Σάββατο κάνω ένα πιτζάμα πάρτι στο σπίτι μου. Θες να έρθεις ;». «Ναι !Γιούπι για!» απάντησε ο Ρόμπι και άρχισε να σκέφτεται τις πιτζάμες που θα βάλει και να γελάει. Έφτασε επιτέλους η γιορτινή μέρα !Ο Ρόμπι όταν έφτασε στο πάρτι δεν πίστευε στα μάτια του…Είχε παντού μπαλόνια ,γλυκά ,τεράστιες πιατέλες με τάκος και φυσικά όλοι φορούσαν πιτζάμες! Είχε ,όμως, και μια άλλη φοβερήη έκπληξη.Στο πάρτι είχε έρθει ένα γλυκό καπιμπάρα που τους τραγουδούσε το τραγούδι του και όλοι χόρευαν.Κάποια στιγμή ,όμως,ακούστηκε ένα περίεργος θόρυβος στο μικρόφωνο «Γρρ…γρου». Ήταν βλέπετε η κοιλιά του καπιμπάρα που γουργούριζε απ΄την πείνα! Ο Ρόμπι αναρωτιόταν τι θα κάνει το καπιμπάρα τώρα που πεινάει ενώ τραγουδάει.Σύντομα ,όμως,κατάλαβε τη φοβερή ιδέα που σκαρφίστηκε το ζωάκι… Το καπιμπάρα στο μικρόφωνο ανακοίνωσε με δυνατή φωνή :«Παιδιά! Ακούστε …ήρθε η ώρα …ο μπουφές μόλις άνοιξε!Προσοχή ,όμως, τα τάκος δεν τρώγονται με τίποτα!Μην ανησυχείτε όμως έχει τέλεια γλυκά για όλους!». Αμέσως, όλοι άρχισαν να τρώνε γλυκά και το καπιμπάρα είχε μόνο για εκείνο όλες τις πιατέλες με τα τάκος !Ο Ρόμπι που τα έβλεπε όλα αυτά ξεκαρδίστηκε απ΄τα γέλια! Όταν χόρτασε το καπιμπάρα ,δυνάμωσε και άρχισε να χορεύει «breakdance » . Όλοι μπήκαν στην πίστα και χόρευαν μαζί του .Ο Ρόμπι χόρευε με τη Ζωή και τα άλλα ζωάκια όλο το βράδυ .Γελούσαν και διασκέδαζαν για ώρες.Από τότε έγιναν όλοι πολύ καλοί φίλοι !
Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ο Σίμπα. Ήταν ένας γάτος που το χρώμα του θύμιζε τιγράκι.Κάθε φορά που ο Σίμπα έκανε μια καλή πράξη ,τύχαινε να βρίσκει στο δρόμο του ένα ζαχαρωτάκι! Ζούσε στα βουνά,δηλαδή στη φύση.Του άρεσε να τρώει ψάρια και καβούρια απ΄τη λιμνούλα του δάσους ,ενώ διασκέδαζε να παίζει με τους φίλους του.
Ας γνωρίσουμε τώρα τα φιλαράκια του!
Ο Σίμπα, λοιπόν,έκανε παρέα με τον Σαρδέλα ,την Αφράτη, την Τόνια και τον Σολωμό. Μια μέρα συγκεντρώθηκαν όλοι μαζί στο δάσος για να διασκεδάσουν. Ο Σίμπα και ο Σαρδέλας έπαιζαν μπάλα,ενώ η Αφράτη ,η Τόνια και ο Σολωμός έπαιζαν χόκεϊ. Στην πορεία ,όμως, έχασαν όλοι από 3 φορές την μπάλα και στα δυο αθλήματα και δεν τους ένοιαξε καθόλου γιατί είχαν πολλές μπάλες.
Αυτό,όμως, δεν ήταν και πολύ καλή ιδέα,γιατί τελικά οι μπάλες είχαν προσγειωθεί στη φωλιά ενός άγριου λιονταριού. Κάποια στιγμή,τα γατάκια μας άλλαξαν γνώμη και άρχισαν να ψάχνουν τις μπάλες τους για πολλές ώρες, μέχρι που ακούστηκε μια δυνατή φωνή βαθιά στο δάσος να λέει: «Εσείς πετάξατε τις μπάλες στη φωλιά μου;» Πριν προλάβουν να καταλάβουν ποιος τους μιλούσε,είδαν ένα μεγάλο λιοντάρι να έρχεται προς το μέρος τους.Τα γατάκια σάστισαν και τότε συνέβη κάτι … Ο Σίμπα ατρόμητος βγήκε μπροστά και είπε:«Ναι ,εμείς το κάναμε .Τι θα έλεγες να γίνουμε φίλοι;» Ο Σολωμός,η Σαρδέλα,η Τόνια και η Αφράτη γεμάτοι αγωνία περίμεναν πώς και πώς την απάντηση του λιονταριού. Δε φαντάζεστε πόσο χάρηκαν όταν το άκουσαν να λέει: «Ναι,θέλω να γίνουμε φίλοι,αλλά μόνο αν παίζω και εγώ μαζί σας !» Από τότε, το λιοντάρι έπαιζε μαζί με τα γατάκια στο όμορφο δάσος και περνούσαν τέλεια !
Μια όμορφη μέρα,ήταν ένα όμορφο κουνέλι που το έλεγαν Σοφία.Ένα πρωινό που πήγαινε βόλτα ,έπεσε σε ένα ξύλινο κουτί με ζεστό νερό και μπουρμπουλήθρες. Σύντομα , όμως, ένιωσε δυο χέρια να την πιάνουν . «Αχχ! Τι κάνεις στο τζακούζι μου;» είπε ο άντρας που την κρατούσε. «Είμαι η Σοφία,όπως περπατούσα χάθηκα απ΄το δρόμο μου και στ΄αλήθεια θα ήθελα βοήθεια από…εσένα…»είπε το κουνελάκι με τρεμάμενη φωνή. «Εεε…χάρη θα σου κάνω να μη θυμώσω και να σε βοηθήσω.Το όνομά μου είναι Στάθης, αλλά όντως τώρα θέλω να χαλαρώσω στο τζακούζι μου, οπότε περίμενε ήσυχα πιο πέρα» είπε ο Στάθης. Το κουνελάκι, όμως,που πια δε φοβόταν είχε άλλη γνώμη .
«Θα κάτσω φρόνιμα, μόνο αν με αφήσεις να χαλαρώσω και εγώ στο ζεστό νεράκι» αποκρίθηκε και πριν προλάβει ο Στάθης να μιλήσει ,εκείνο έκατσε στην άκρη στο τζακούζι με τα ποδαράκια του μέσα στο νερό. Άρχισαν να μιλάνε και πέρασαν πολύ όμορφα παρέα! Την επόμενη μέρα ήταν ακόμα μαζί.Έφαγαν ένα καλό πρωινό και ξεκίνησαν ένα ταξίδι προς τα νότια για να βρουν το σπιτάκι της μικρής Σοφίας. Κάποια στιγμή το κουνελάκι είπε :«Τον θυμάμαι αυτόν τον λόφο,σίγουρα το σπιτάκι μου είναι κάπου εδώ, κοντεύουμε!» Καθώς έτρεχαν μαζί πάνω στο λόφο μήπως δουν το σπιτάκι της Σοφίας από εκεί ,ο Στάθης αντίκρισε μπροστά του δύο πολύ ανήσυχα κουνελάκια που έπεσαν πάνω στη Σοφία και την αγκάλιασαν. «Μικρή αδελφή μας!» της είπαν και άρχισαν όλα να χοροπηδούν απ΄τη χαρά τους.
Λίγο πιο πέρα ,στην άκρη του λόφου φάνηκε το σπιτάκι τους και αμέσως όλη η οικογένεια της Σοφίας έτρεξε να την καλωσορίσει .Έπειτα ευχαρίστησαν τον Στάθη ,του πρόσφεραν φρέσκα λαχανικά για να δυναμώσει και να επιστρέψει στο δικό του σπίτι και φυσικά στο τζακούζι του! Έζησαν όλοι καλά και εμείς καλύτερα!
Μια φορά κι έναν καιρό,στην πολιτεία της Γαβγούπολης ζούσε ένα σκυλάκι που το έλεγαν Μάγια. Το χρώμα του ήταν μπορντό και δεν ήταν πολύ ψηλό ,μα τ ‘ αυτάκια του ήταν πάντα σηκωμένα! Στη Μάγια άρεσε πολύ να τρώει και να παίζει με τις φίλες της κυνηγητό, τένις και πινγκ-πονγκ στα γήπεδα της Γαβγούπολης.
Τα φιλαράκια της ήταν η Ζουζού ,η φασαριόζα που γάβγιζε συνέχεια,η Χιονονιφάδα που ήταν ολόλευκη και η Κοκκινοσκουφίτσα που είχε κοκκινόχρυσο τρίχωμα.
Μια μέρα οι τέσσερις φίλες είχαν προπόνηση τένις και περνούσαν όμορφα.Κάποια στιγμή ,όμως, η Χιονονιφάδα πέταξε τόσο μακριά το μπαλάκι που χάθηκε στο δάσος. Οι φιλενάδες χαρούμενες συνέχισαν την προπόνησή τους. Δεν είχαν ιδέα πού είχε προσγειωθεί το μπαλάκι ,αλλά δεν τις ένοιαζε καθώς διασκέδαζαν παίζοντας τένις.
Να σας πούμε πού είχε προσγειωθεί το μπαλάκι; Στο κεφάλι ενός λύκου που ζούσε ήσυχα στο δάσος.
Σύντομα ,όμως,κι άλλο μπαλάκι εξαφανίστηκε!
Πού να πήγε άραγε; Στο κεφάλι του λύκου μας!
Η Μάγια , η Ζουζού ,η Χιονονιφάδα και η Κοκκινοσκουφίτσα δεν είχαν καταλάβει τίποτα! Συνέχιζαν να παίζουν , ώσπου στο τέλος εξαφάνισαν όλα τα μπαλάκια!
Πού να έφτασαν λέτε; Μα στο κεφάλι του καημένου του λύκου.
Τα σκυλάκια μας πια δεν είχαν μπαλάκια να παίξουν και έτσι σκέφτηκαν να πάνε στο δάσος και να ψάξουν να τα βρουν. Όταν έφτασαν , συνάντησαν μπροστά τους έναν λυπημένο λύκο που πονούσε. Δεν πίστευαν στα μάτια τους… Ήταν γεμάτος καρούμπαλα και γύρω του υπήρχαν πολλά μπαλάκια!
Ο λύκος όταν τις είδε ρώτησε θυμωμένος και ταλαιπωρημένος :«Ποιος πέταξε τα μπαλάκια κορίτσια ;» και εκείνες απάντησαν δυνατά : «Κανένας , λύκε ! Το σύννεφο από πάνω σου τα έριξε . Έβρεξε μπαλάκια! ».
Ο λύκος γεμάτος απορία τις άκουσε και κρατώντας το κεφάλι του πήγε να ξαπλώσει, μα τα κορίτσια τον λυπήθηκαν και ένιωσαν άσχημα για όσα είχαν κάνει. Του πρότειναν , λοιπόν ,με μια φωνή : « Λύκε ,μη στενοχωριέσαι ! Έλα μαζί μας να σε κεράσουμε σουβλάκια για να ξεχαστείς και να εξαφανιστούν όλα τα καρούμπαλα!».
Στο τέλος ,όλα μαζί τα ζωάκια μας έκαναν ένα φοβερό πάρτι και όλα τα καρούμπαλα εξαφανίστηκαν!
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα αρκουδάκι που το έλεγαν Μπούμπη .Ήταν πολύ χαριτωμένο όταν έτρωγε μέλι!
Ζούσε σε μια σπηλιά δίπλα σε ένα δάσος με πολύ ψηλά δέντρα.Όταν πήγαινε βόλτες στο δάσος έβλεπε πολύ μεγάλους ελέφαντες,αλλά δε φοβόταν.Τους χαιρετούσε και έπαιζε μαζί τους.Συχνά,όμως,προχωρούσε πιο βαθιά στο δάσος για να συναντήσει άλλους δυο φίλους του ,τα αλεπουδάκια Σνούπη και Λίλα.
Μια μέρα,όμως, συνέβη κάτι…
Ενώ έπαιζαν και γελούσαν, είδαν ψηλά στον ουρανό ένα γιγαντιαίο φτερωτό πουλί.Αμέσως, σκαρφάλωσαν σ’ ένα δέντρο για να το προσέξουν καλύτερα ,όμως το πουλί τους άρπαξε και τους πήγε σε μια χώρα μακρινή!
Τα ζωάκια μας ήταν φοβισμένα και σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής δεν κοιτούσαν γύρω τους.Μα όταν έφτασαν και άνοιξαν τα μάτια τους ,είδαν ότι αυτή η χώρα είχε παντού μέλι και το όνομά της ήταν φυσικά… Μελόχωρα!
Αμέσως ,άρχισαν να κάνουν βόλτες.Τους άρεσε πολύ η Μελόχωρα. Γύρω τους ήταν όλα φτιαγμένα από μέλι.Σύντομα ,βρήκαν και ένα μελένιο σπιτάκι και αποφάσισαν να μπουν μέσα.Ξαφνικά,όμως,ήρθε πάλι το μεγάλο φτερωτό πουλί.Αυτή τη φορά πήρε στη ράχη του μόνο τον Μπούμπη,ενώ τα αλεπουδάκια έκατσαν να φάνε μέλι !
Ο Μπούμπη ήταν λίγο στενοχωρημένος που θα ταξίδευε πάλι και αυτή τη φορά χωρίς τον Σνούπη και τη Λίλα.Μόλις, όμως, προσγειώθηκε στη νέα χώρα ,χάρηκε απίστευτα!
Βλέπετε η χώρα που έφτασε είχε παντού σοκολατένια «marshmallows»!
«Θα φέρω σύντομα και τα φιλαράκια σου ,Μπούμπη! » του είπε το μεγάλο φτερωτό πουλί και τότε ο Μπούμπη άρχισε να χοροπηδά και να δοκιμάζει λιχουδιές!
Έλενα Γιοβάνη Α΄Τάξη
*marshmallows είναι ένα είδος γλυκίσματος με ζάχαρη
Εδώ και καιρό οι γονείς του Μπανάνα ήθελαν να πάνε ένα ταξίδι στην Αλβανία.Ο Μπανάνας ένιωθε μεγάλη χαρά γι΄αυτό ,παρόλο που είχε ξαναπάει όταν ήταν δυο χρόνων. Στα όνειρά του έβλεπε συχνά ποδοσφαιρικούς αγώνες που έπαιζε η ομάδα Αλβανίας. Όταν έφτασε η μέρα που θα ταξίδευε ,δεν πήγε σχολείο,αλλά πήγε με τους γονείς του στο αεροδρόμιο.Το αεροπλάνο έκανε 1ώρα και 15 λεπτά ώσπου να προσγειωθεί.Όταν έφτασαν, νοίκιασαν ένα αμάξι για να επισκεφτούν πρώτα το σπίτι του παππού και της γιαγιάς.Στον δρόμο ο Μπανάνας για πρώτη φορά δεν έφαγε τίποτα!Ανυπομονούσε να δοκιμάσει το φαγητό της γιαγιάς του ! Μόλις τον είδε,η γιαγιά Ράζα τον αγκάλιασε και του έδωσε πολλά φιλιά.Ο Μπανάνας,όμως, έτρεξε να αγκαλιάσει και τον παππού του, τον Μπάμπα Λίο, γιατί εκείνος δυσκολευόταν πια σε όλα και δεν μπορούσε να σηκωθεί. Στην Αλβανία ο Μπανάνας πέρασε τέλεια και έφαγε τέλεια!Δεν εννοούμε μόνο μπανάνες,αλλά τα υπέροχα φαγητά της γιαγιά του.Λάτρευε κυρίως τα μακαρόνια της.Ήταν νόστιμα με το φανταστικό τυράκι της! Στην πρώτη εκδρομή γύρισαν όλα τα μαγαζιά στα Τίρανα που είναι η πρωτεύουσα της Αλβανίας,δηλαδή η μεγαλύτερη πόλη της. Στη δεύτερη εκδρομή οδήγησαν από τα Τίρανα στην πόλη Αυλώνα και από εκεί πήραν το καραβάκι για το νησί «Sazan». Εκεί βρέθηκαν σε μια θάλασσα με γαλαζοπράσινα νερά και πολύ κύμα! Η παραλία άρεσε πολύ στον Μπανάνα και πιο πολύ του άρεσε που είχε μια σπηλιά και ένα μαύρο βράχο μέσα στη θάλασσα που τον ονόμασε « Γκοτζίλα». Η τελευταία εκδρομή ήταν η καλύτερη! Πήγαν στο γήπεδο της Αλβανίας «Arena Kombëtare-Αρένα Κομπετάρε» .Έπαιζαν οι ομάδες της Αλβανίας και της Κροατίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου.Ο αγώνας έληξε με ισοπαλία 2-2. Παρόλο που δε νίκησε η ομάδα του ,ο Μπανάνας δε μίλησε άσχημα για τους παίκτες της αντίπαλης ομάδας. Κάθε φορά που έβλεπε να βάζουν γκολ, αφιέρωνε ένα γκολ στον παππού Λίο και ένα γκολ στον παππού Κρενάρ. Βλέπετε αγαπούσαν πολύ το ποδόσφαιρο ,όπως και ο Μπανάνας! Ο Μπανάνας θυμάται πάντα τις πολύτιμες συμβουλές τους και τους ευχαριστεί .Του έλεγαν με αγάπη«Να θυμάσαι πάντα πως το ποδόσφαιρο είναι για να χαρείς!».
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα αγόρι που το έλεγαν Κούκου. Λάτρευε το ποδόσφαιρο και ζούσε στην Ποδοσφαιροπολιτεία. Εκεί ζούσαν όλα τα ζωάκια ,μαζί με όλους τους ανθρώπους που αγαπούσαν το ποδόσφαιρο. Ο Κούκου πήγαινε και έπαιζε στην ποδοσφαιρική ομάδα της ΑΕΚ.Ήταν πολύ καλός δεξιός παίκτης και μπορούσε να κάνει ελεύθερα τάκλιν.Είχε 1000 φίλους και σε κάθε αγώνα έπαιζε με τερματοφύλακα τον Μπιμπίκο και τον Νυχτέρα για αμυντικό.(Είναι δυο νυχτερίδες που αναφέρονται σε άλλα παραμύθια) Δεν ήταν ,όμως,μόνο ο Κούκου φοβερός παίκτης.Ήταν αστέρι και ο Μπιμπίκος.Όσο για τον Νυχτέρα θα λέγαμε πως ήταν πολύ καλός ,αλλά είχε λίγη κοιλίτσα . Μια μέρα ,σε έναν αγώνα ο Νυχτέρας έβαλε 6 γκολ.Έπαιζαν οι ομάδες Ολυμπιακός -ΑΕΚ και το σκορ ήταν 2-6 .Έπειτα ο Κούκου με 2 τάκλιν έβαλε 10 γκολ και νυχτεριδοπανηγύριζε, δηλαδή κουνούσε τα φτερά του!
Ο Μπιμπίκος που χαιρόταν για τον φίλο του,κατάφερε και απέκρουσε 10 γκολ! Έπειτα ,ο Κούκου έβαλε συνολικά 10 γκολ! Μα σύντομα ήρθε ο διαιτητής και σφύριξε τη λήξη του αγώνα.Όλοι σήκωναν τις σημαίες της ΑΕΚ. Ο Μπιμπίκος με τον Κούκου και 6 άλλους παίκτες σήκωναν ψηλά το κύπελλο. Στο τέλος πήγαν σε ένα πάρτι να το γιορτάσουν και έφαγαν νόστιμα νυχτεριδομπέργκερ! Ο Κούκου,όμως, δεν έτρωγε νυχτεριδομπέργκερ!Αν και είχε φάει στον αγώνα 2 γκολ ,πεινούσε πολύ! Χιχιχι! Έφαγε ,λοιπόν,κι αυτός πίτσα και μια μεγάλη τούρτα!
