Συντάκτης: one07param

Ο Ατάκας και ο Φιλαράκος αποφάσισαν να πάνε βόλτα στην οροσειρά της Μαύρης Τρύπας και να κατασκηνώσουν για ένα βράδυ.
Ξεκίνησαν τις προετοιμασίες. Πήραν μαζί τους, φυσικά, τη σκηνή τους, τους υπνόσακους, έναν φακό, μικρά βιβλία και κόμικς και φόρεσαν τα ορειβατικά τους.

– Φιλαράκο, μη ξεχάσουμε να πάρουμε τρία σάντουιτς και υγιεινά σνακ, όπως κριτσίνια, σταφύλια και ακτινίδια! είπε ο Ατάκας.

Αφού περπάτησαν πολλές ώρες, έφτασαν σε ένα ωραίο μέρος για να κατασκηνώσουν.
Έστησαν τη σκηνή τους, έβαλαν μέσα τους υπνόσακους και ξεκίνησαν την εξερεύνησή τους στη «διαστημική» οροσειρά.

Ανεβαίνοντας ακόμη πιο ψηλά, έβλεπαν γύρω τους κομμάτια από πλανήτες, κρατήρες ηφαιστείων και γκρεμούς.
Κάποια στιγμή βρέθηκαν σε ένα φαράγγι πολύ σκοτεινό.

– Έλα να ανοίξουμε τους φακούς μας, είπε ο Ατάκας.
Μα δεν άναβαν!

– Αμάν! Ξεχάσαμε να βάλουμε τις μπαταρίες! είπαν και οι δύο μαζί και άρχισαν να γελάνε.

– Δεν πειράζει, ας προχωρήσουμε με ό,τι απέμεινε από το φως του φεγγαριού και ας γυρίσουμε σιγά σιγά στη σκηνή μας, είπε ο Φιλαράκος.

Στη διαδρομή τους συνάντησαν βροχή μετεωριτών, αλλά κρύφτηκαν γρήγορα σε μια γωνιά και αποκοιμήθηκαν.
Γρήγορα όμως άρχισαν…

– Αααα! Κρυώνω! Πού είναι τα sleeping bags*; είπε ο Φιλαράκος.
– Αααχ! Το ίδιο σκέφτομαι κι εγώ! απάντησε ο Ατάκας.

Το πρωί, όταν βγήκε ο ήλιος, βρήκαν τη σκηνή τους. Και τι νομίζετε ότι έκαναν;
Έφαγαν αμέσως όλα τα σάντουιτς και τα σνακ και… κοιμήθηκαν ξανά!

Ξύπνησαν νωρίς νωρίς – χι χι – το απόγευμα και πήραν τον δρόμο της επιστροφής.
Γελώντας, έλεγαν μεταξύ τους:

– Ωραίες οι εκδρομές, αλλά την επόμενη φορά να σκεφτούμε και τις μπαταρίες!

*sleeping bags=υπνόσακοι

Η Γωνιά της γνώσης: Τα βουνά του διαστήματος

1. Άρης – Όλυμπος, το τεράστιο ηφαίστειο
   Ο Άρης έχει ένα βουνό που λέγεται Όλυμπος. Είναι το μεγαλύτερο ηφαίστειο στο Ηλιακό Σύστημα! Αν οι διαστημοφατσούλες ανέβαιναν στην κορυφή του, θα ήταν σαν να σκαρφαλώνουν πάνω από όλα τα βουνά της Γης μαζί.
2. Αφροδίτη – Τα μυστηριώδη βουνά
   Η Αφροδίτη είναι καλυμμένη με βουνά και οροπέδια, αλλά δεν υπάρχουν σειρές σαν τις Άλπεις. Τα βουνά της είναι σαν χρυσά κύματα πάνω σε ένα πορτοκαλί σύννεφο.
3. Σελήνη – Λόφοι και κρατήρες
   Η Σελήνη δεν έχει σειρές, αλλά έχει λοφάκια και κρατήρες. Κάθε βουνό της Σελήνης μοιάζει με μικρό φουσκωτό παγωτό.
4. Ερμής – Τα βουνά του μικρού πλανήτη
   Ο Ερμής έχει στενά και ψηλά βουνά, σαν μυτερές κορυφές και λεπτές βελόνες που αγγίζουν τον ουρανό. Αν οι διαστημοφατσούλες τα περπατούσαν, θα ένιωθαν σαν να περπατούν ανάμεσα σε τεράστιες ασημένιες κορυφές.

Μυστικό της γωνιάς της γνώσης:
Στο διάστημα, δεν υπάρχουν οροσειρές όπως στη Γη, αλλά κάθε πλανήτης ή φεγγάρι έχει τα δικά του μοναδικά “βουνά”. Κάθε βουνό λέει μια διαστημική ιστορία για το πώς δημιουργήθηκε!

Μια φορά κι έναν καιρό, στην όμορφη και γελαστή Ποκεμούπολη, τα Πόκεμον ζούσαν τέλεια μαζί με τους φίλους τους.

Μα μια μέρα, κάτι απρόσμενο συνέβη…
Ξαφνικά, από το πουθενά, εμφανίστηκαν ο Γκένγκαρ και ο Γκέραντος! Με βροντερές φωνές , εισέβαλαν στην Ποκεμούπολη σκοπεύοντας να τα κάνουν όλα άνω κάτω!

Όμως ο Πίκατσου και ο Ας δεν τρόμαξαν καθόλου!
Πετάχτηκαν μπροστά τους και άρχισαν να τους…γαργαλούν!

«Χιιι χι χι χι!» γέλαγαν τόσο δυνατά που κύλησαν στο πάτωμα από τα γέλια!

Κι ενώ κανείς δεν ήξερε τι θα γίνει μετά, φτάνει ο Γκο με τον Σκόρμπανι!
Και – μαντέψτε! – τους πετούν κουλουράκια σιροπιαστά με μέλι!

Τα κουλουράκια κόλλησαν στο πάτωμα και… μαζί τους κόλλησαν κι οι Γκένγκαρ και Γκέραντος! Προσπάθησαν, πάλεψαν, μα δεν μπορούσαν να ξεκολλήσουν με τίποτα!Έτσι τα Πόκεμον σώθηκαν και η Ποκεμούπολη γλίτωσε.

Κι από τότε, λένε, κανείς από τους δυο κατεργάρηδες δεν τόλμησε να ξαναπατήσει εκεί… ποτέ!

ΜΥΣΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ 
(Μην το πεις σε κανέναν… εκτός αν έχεις τούρτα!)

Αν θέλεις να μάθεις πληροφορίες για τους ήρωες του παραμυθιού,
που είναι εμπνευσμένοι από το γνωστό παιδικό,
βρες τον Αριστοτέλη και τον Μιχάλη στο διάλειμμα!
Και πρόσεξε… με μια ΤΟΥΡΤΑ θα σου πουν τα ΠΑΝΤΑ! 🎂
Αν δεν έχεις, δεν πειράζει — έλα έτσι κι αλλιώς! 

Αριστοτέλης Αντωνίου Β΄Τάξη

Ο Ατάκας και ο Φιλαράκος, οι δύο διαστημοφατσούλες μας, συνέχιζαν να τρέχουν στους γαλαξίες, αποφεύγοντας τους κομήτες. Και όλα αυτά, για να πάνε σχολείο!
Ήταν η πρώτη τους μέρα στο σχολείο. Ένιωθαν μεγάλη χαρά και συγκίνηση που θα πήγαιναν επιτέλους στην Α΄ Δημοτικού.

🌌Το σχολείο τους ήταν μέσα σε μια μαύρη τρύπα, με καρέκλες από αστεροειδείς και θρανία από παγωμένα θραύσματα πλανητών.
Όταν έφτασαν, τους περίμενε η δασκάλα τους, η κυρία Αφροδίτη, που ήταν ο πιο λαμπερός πλανήτης, και τους υποδέχτηκε με αγκαλιές.

«Καλή σχολική χρονιά!» είπε σε όλα τα πλανητάκια και τους έδωσε τη λίστα και το πρόγραμμα. Ύστερα ξεκίνησαν το μάθημα.

Όταν ήρθε το πρώτο τους διάλειμμα, πέρασαν πολύ ωραία παίζοντας κυνηγητό και κρυφτό.
Έπειτα επέστρεψαν στην τάξη και η κυρία τους είπε:
«Πάμε να γνωρίσουμε το διάστημά μας. Θέλω να με ακούσετε προσεκτικά».

Ο Ατάκας όμως και ο Φιλαράκος όλο μιλούσαν και γελούσαν.
«Χι, χι, χι…» ψιθύριζαν, μέχρι που χτύπησε το κουδούνι και όλοι έτρεξαν στην πόρτα του σχολείου.

Ξαφνικά, ακούστηκε ένα μπαμ!
Στην αρχή όλοι τρόμαξαν, μα ύστερα είδαν ψηλά έναν μεγάλο μπλε πύραυλο με μικρά φτερά, που εκτόξευε μικρούς μετεωρίτες.
Πάνω τους έγραφε:
«ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ, ΠΛΑΝΗΤΑΚΙΑ!»
και σκόρπιζε στο σύμπαν πολλά, πολύχρωμα διαστημοδωράκια!

               «Σςςς… και τώρα λίγα μυστικά από τις Διαστημοφατσούλες!»

• Οι μαύρες τρύπες είναι σημεία στο διάστημα όπου η βαρύτητα είναι τόσο δυνατή, που τίποτα δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτές — ούτε καν το φως!
  Σχηματίζονται όταν ένα πολύ μεγάλο αστέρι «σβήσει» και καταρρεύσει μέσα στον εαυτό του.
• Δεν είναι «τρύπες» όπως αυτές που βλέπουμε στη γη· είναι περιοχές του διαστήματος που τραβούν ό,τι πλησιάζει πολύ κοντά τους.
  Από μακριά δεν είναι επικίνδυνες — μοιάζουν με στροβιλισμένα σκοτεινά σύννεφα που λάμπουν γύρω-γύρω από τα αστέρια.
• Οι επιστήμονες τις μελετούν με μεγάλα τηλεσκόπια και υπολογιστές, και κάθε μέρα μαθαίνουν περισσότερα γι’ αυτές!

Μια φορά κι έναν καιρό, μια βροχερή μέρα, ήταν είκοσι σκαθαράκια στο σχολείο.
Μερικά έκλαιγαν γιατί είχαν σπανακόρυζο για φαγητό,
κι άλλα γιατί είχαν πάρα πολλά μαθήματα.
Ώσπου φάνηκε η δασκάλα τους, η κυρία Βρεγμένη Κορδέλα, με μια απρόσμενη έκπληξη!

«Σήμερα αφήνουμε τα μαθήματα και κάνουμε κατασκευές!» είπε χαμογελαστά.

Τότε, γεμάτα ενθουσιασμό, χόρεψαν όλα μαζί τον χορό των λαχανικών.

Όταν η βροχή σταμάτησε, όλα τα σκαθαράκια βγήκαν στο διάλειμμα και αντί να τρέξουν, άρχισαν να κολυμπούν σε μια λίμνη που είχε σχηματιστεί στο προαύλιο. Φυσικά, δεν ήθελαν με τίποτα να γυρίσουν στην τάξη!

Ξαφνικά, όμως, ήρθε ένα γιγάντιο κύμα βροχής
και σκέπασε τα μικρά μας έντομα!

«Ωχ!» φώναξε ένα σκαθαράκι, προσπαθώντας να ξεφύγει από τα νερά.

Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε ένας γλάρος από τον ουρανό κι ένα καπιμπάρα που διασκέδαζε παίζοντας με τα νερά. Μαζί κατάφεραν να τα σώσουν.

Τα πήγαν στην τάξη τους για να ζεσταθούν.Μάλιστα, επειδή πεινούσαν, τα σκαθαράκια μας έφαγαν το σπανακόρυζό τους.

Και τώρα… μαντέψτε!
Τους άρεσε πολύ πολύ!

«Μμμ, είναι πολύ νόστιμο!» έλεγαν όλα με χαρά.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν δύο πλανήτες, διαστημοφατσούλες : ο Ατάκας και ο Φιλαράκος. Οι δυο τους έκαναν βόλτες σε όλους τους γαλαξίες.

Κάποια στιγμή, όμως, τράκαραν με έναν πλανήτη πολύ, πολύ μεγάλο, τον Μπάμπο. Ο Μπάμπος δεν ήταν απλώς μεγάλος· έμοιαζε και δυνατός, ενώ στο πλάι του σχημάτιζε δύο χέρια με τεράστια μπράτσα. Όταν θύμωνε, οι κρατήρες στην επιφάνειά του έβγαζαν φωτιές!

Ο Μπάμπος, λοιπόν, πόνεσε, όταν ο Ατάκας και ο Φιλαράκος έπεσαν πάνω του.Χωρίς να το πολυσκεφτεί, πήρε μια ρακέτα και φώναξε μια παγωμένη πλανητοφατσούλα, τον Μήτσο, να παίξουν τένις.

Ποιοι θα ήταν τα μπαλάκια, άραγε;
Μα φυσικά, οι βιαστικές διαστημοφατσούλες μας!

Ο Ατάκας και ο Φιλαράκος άρχισαν να φωνάζουν:
«Άουτς! Άουτς!»
Οι φωνές τους ακούστηκαν σε όλο το σύμπαν.

Ο Ήλιος, το μεγαλύτερο ουράνιο σώμα στο πλανητικό μας σύστημα, είδε τι συνέβαινε και αποφάσισε να τους μιλήσει:

«Σταματήστε, πλανητάκια μου, γιατί τους πονάτε. Καταλαβαίνω, Μπάμπο, πως θύμωσες, αλλά άλλη φορά να σκέφτεσαι πριν κάνεις κάτι. Δηλαδή, να θυμάσαι πως όποιος είναι δυνατός, είναι δυνατός πρώτα με το μυαλό!»

Οι δύο δυνατοί πλανήτες κατάλαβαν το λάθος τους, ζήτησαν συγγνώμη και δεν τους ξαναπείραξαν. Μάλιστα, σκέφτηκαν να τους βοηθήσουν να φτάσουν ως τον διαστημογιατρό.

Καθώς ξεκίνησαν να πάνε, ο Ήλιος τούς φώναξε από μακριά:«Και να ξέρετε, το μυαλό δεν είναι φιστίκι ή κουκούτσι!»

Όταν έφτασαν στον γιατρό, ο Ατάκας και ο Φιλαράκος, ακόμα ζαλισμένοι από τις βόλτες με τις ρακέτες, του είπαν:
«Κύριε, κύριε, πονάνε τα κεφαλάκια μας… Κάποιοι έπαιξαν τένις μαζί μας!»

Ο γιατρός ξαφνιάστηκε με αυτό που άκουσε και τους κοίταξε σαν να είχαν πει ότι γλίστρησαν σε μια μπανανόφλουδα που έπεσε από έναν ντενεκέ γεμάτο ρακούν!

Κι έτσι τους έκανε σύντομα καλά.

Σσσ… και τώρα λίγα μυστικά από τις διαστημοφατσούλες!

*Το παραμύθι αυτό βασίζεται στα παραμύθια «Superlionwildgoatcats 1,2» και «Ο Μπανάνας 1»

Μια φορά κι έναν καιρό ,ο Μπανάνας συνάντησε τυχαία τους «Superlionwildgoatcats » σε μια όχθη του Αμαζονίου .Εκεί ήταν το τέλειο μέρος για βουτιές !

Ο Μπανάνας κρεμόταν από κληματσίδες και έπεφτε κατευθείαν πάνω στο λιοντάρι,στα γατάκια και στο αγριοκάτσικο κάνοντας τη βουτιά «μπόμπα».

Τότε συνέβη κάτι παράξενο…

Το κατσικάκι απ΄τη δύναμη της βουτιάς ,βυθίστηκε και δεν το ξαναείδαν για δέκα τέταρτα (δυόμισι ώρες).

Οι «Superlionwildgoatcats » παρέμειναν ψύχραιμοι και δεν έδειχναν να ανησυχούν καθόλου.Ο Μπανάνας απ΄την άλλη ,αναστατώθηκε τόσο πολύ που άρχισε να ψάχνει να το βρει .Το λιοντάρι και τα γατάκια του έλεγαν συνέχεια να μη φοβάται και προσπαθούσαν να τον κάνουν να νιώσει καλύτερα λέγοντάς του ιστορίες.Ο Μπανάνας ,όμως,στενοχωρήθηκε τόσο πολύ που χρειάστηκε να του δώσουν παγωτό με γεύση μπανάνα για να ξεχαστεί!

Όταν πέρασαν τα 10 τέταρτα ,μαντέψτε τι ακούστηκε βαθιά μέσα από το δάσος …

Μια φωνούλα πονηρή να λέει:«Αααα! Παιδιά…πλάκα έκανα!». Ήταν το αγριοκάτσικο που είχε κρυφτεί σε μια τέλεια κρυψώνα.Μόλις το άκουσε ο Μπανάνας,έμεινε έκπληκτος και του ΄πεσε το παγωτό κάτω! Πριν προλάβει να καταλάβει τι έγινε, πλησίασαν τρία μικρά σκιουράκια και του το έφαγαν !

Οι «Superlionwildgoatcats » άνετοι και ήρεμοι είπαν : «Στο είπαμε εμείς..πλάκα κάνει το κατσικάκι. Μπανάνα, τώρα που είναι όλα καλά, θα μπορούσες να μας δώσεις λίγα παγωτά;».

«Και βέβαια θα σας δώσω ,αλλά θέλω να μου κάνετε μια χάρη.Θέλω να σας φωτογραφίσω την ώρα που θα κάνετε μια βουτιά.Προσέξτε ,όμως, πρέπει να βουτήξτε ταυτόχρονα και ο καθένας σας να κάνει μια διαφορετική φιγούρα όπως πέφτει στο νερό» είπε ο Μπανάνας και οι «Superlionwildgoatcats » απάντησαν με ενθουσιασμό :

«Ναι,ναι,ναι!Θα κάνουμε την τέλεια βουτιά !».

Από τότε έγιναν οι καλύτεροι φίλοι και πέρασαν ένα τέλειο καλοκαίρι!

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν τρία αδελφάκια .Ο πιο μικρός ήταν ο Μπόμπιρας και τα δύο μεγαλύτερα ο Φρέντη και η Κίμι.

Οι τρεις τους είχαν ξεχάσει εντελώς την παγκόσμια ημέρα της μητέρας που είναι κάθε Μάιο. Δεν είχαν,λοιπόν, ετοιμάσει κανένα δώρο.Ευτυχώς το θυμήθηκαν μία μέρα πριν τη γιορτή ,καθώς έφευγαν απ΄το σχολείο στις 5.30μ.μ.

Ο Φρέντη και η Κίμι ήταν αρκετά ανήσυχοι και έλεγαν μεταξύ τους:«Τώρα πώς θα προλάβουμε να φτιάξουμε κάτι;Όλο το απόγευμα έχουμε δραστηριότητες και θα γυρίσουμε πολύ αργά στο σπίτι!» Ο Μπόμπιρας πιο ψύχραιμος έλεγε από μέσα του:«Ουψ! Πάει ,τίποτα δε θα κάνουμε!».

Αποφάσισαν να βάλουν ξυπνητήρι στις 2 π.μ. και να κάνουν μια μικρή απόδραση για να ετοιμάσουν το δώρο της μαμάς τους .Έτσι κι έγινε ,ξύπνησαν και φόρεσαν γρήγορα τα μαγιό τους.Έπειτα, άνοιξαν το παράθυρο και χωρίς να κάνουν θόρυβο έπεσαν με μια βουτιά στην πισίνα που βρισκόταν ακριβώς από κάτω.Βλέπετε ζούσαν σε μονοκατοικία και το παράθυρό τους ήταν πολύ χαμηλά.Ο Φρέντη και η Κίμι τα κατάφεραν μια χαρά!Ο Μπόμπιρας ,όμως, καθόταν άνετος και έκανε γαργάρες και μπουρμπουλήθρες με το νερό τις πισίνας.

«Εεε!Μπόμπιρα ,βιάσου!Θα μας καταλάβουν!» φώναζαν τα αδέλφια του και εκείνος ευτυχώς βγήκε απ΄το νερό.

Αμέσως,άρχισαν να τρέχουν και να στάζουν παντού στον δρόμο ,μέχρι που έφτασαν στο αγαπημένο τους ζαχαροπλαστείο.Μπήκαν κρυφά μέσα και άρχιζαν να ετοιμάζουν ένα γλυκό για τη μαμά τους.Κατάφεραν και έφτιαξαν μία πεντανόστιμη τριώροφη τούρτα .Ο πρώτος όροφος είχε γεύση σοκολάτα ,ο δεύτερος φράουλα και ο τρίτος βανίλια.Μάλιστα στη διακόσμηση έβαλαν και μπάλες παγωτού με γεύση τσιχλόφουσκα!

«Μμμ…δεν κρατιέμαι!»είπε ο Μπόμπιρας και πριν τον καταλάβουν την κατασπάραξε.Όπως καταλαβαίνετε κάθισαν και έφτιαξαν γρήγορα και άλλες δύο.

Μα γιατί δεν είχαν καμιά εμπιστοσύνη στον μικρό τους αδερφό και φοβόντουσαν μήπως τους ξαναφάει την τούρτα.

Η σκέψη τους αποδείχτηκε σωστή .Τελικά ο Μπόμπιρας εξαφάνισε και τη δεύτερη τούρτα στο λεπτό και αφού βαρυστομάχιασε , τους άφησε να τυλίξουν την τρίτη τούρτα με ωραίες κορδέλες.

Έπειτα από λίγο, έφυγαν απ΄το ζαχαροπλαστείο και άρχισαν να μαζεύουν τα πιο όμορφα τριαντάφυλλα που έβρισκαν στον δρόμο τους.

Όταν έφτασαν σπίτι,άφησαν την τούρτα και μια ανθοδέσμη με κόκκινα τριαντάφυλλα στο δωμάτιο της μαμάς τους για να τα βρει το πρωί.

Της άφησαν και ένα σημείωμα που έλεγε:

«Χρόνια Πολλά μαμά!Σε αγαπάμε πολύ και δε θα σ΄αφήναμε ποτέ χωρίς δώρο,γιατί σου αξίζουν τα πάντα!»

Οι «Superlioncats» μπήκαν σ΄ένα πλοίο για να πάνε στον Αμαζόνιο* .Στη διάρκεια του ταξιδιού τους παραπονιόντουσαν και έλεγαν : « Αχ, να καθόμασταν άλλη μια εβδομάδα στις Κυκλάδες!».

Δεν ήξεραν ,όμως, ότι ένα αγριοκάτσικο ήθελε να έρθει μαζί τους στον Αμαζόνιο και χωρίς να τους το πει ,είχε κρυφτεί πίσω απ΄τις καμινάδες του πλοίου.

Μόλις το είδαν μπροστά τους,το λιοντάρι της παρέας του είπε :«Τι θέλεις πάλι;».

Το αγριοκάτσικο με μια χαμηλή και φοβισμένη φωνή αλλά με θάρρος απάντησε :« Μπορούμε να γίνουμε φίλοι;».

Οι “Superlioncats” είπαν :«Εντάξει,αλλά υποσχέσου πως θα προσέχεις να μη μας χτυπάς με τα κέρατά σου».

Το κατσίκι συμφώνησε και υποσχέθηκε πως θα προσέχει πάρα πολύ τα κέρατά του.

Όσο μιλούσαν ,δεν πρόσεξαν ότι είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει ο καιρός.Φαινόταν πως σε λίγο θα έβρεχε και πως είχε βραδιάσει.

Φτάνοντας στον Αμαζόνιο ,οι «Superlioncats» καλωσόρισαν το κατσίκι στη σπηλιά τους .Έπειτα άνοιξαν την τηλεόραση ,πήρε ο καθένας τα πατατάκια του και η τελευταία που ήταν η Τόνια έκλεισε την πόρτα .

Ενώ έβλεπαν την ταινία «Ο καρπουζοκέφαλος»και έτρωγαν τα πατατάκια τους ,είδαν γύρω τους να γίνεται χαμός από τρίμματα.Βλέπετε το κατσίκι έτρωγε αλλιώς.Έβαζε τα κέρατά του μέσα στο σακουλάκι και πέταγε έξω όλα τα πατατάκια για να τα φάει με τον δικό του τρόπο.

Η ιστορία μας τελειώνει με τους “Σουπερλαιοναγρικατς” ή “Superlionwildgoatcats” να πηγαίνουν να αποκοιμηθούν στα κρεβατάκια τους και να ονειρεύονται το επόμενο ταξίδι τους!

wild goat=αγριοκάτσικο

*Λίγα λόγια για τον Αμαζόνιο ποταμό:

Ο Αμαζόνιος είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της Γης σε όγκο νερού ενώ υπάρχει διχογνωμία για το εάν είναι ο μεγαλύτερος σε μήκος. Διαρρέει τη Νότια Αμερική από τις Άνδεις ως τις εκβολές του, στον Ατλαντικό ωκεανό. Γενικά θεωρείται ο δεύτερος μακρύτερος ποταμός στη Γη μετά τον Νείλο.

Το τροπικό δάσος του Αμαζονίου, ή αλλιώς Αμαζονία, είναι ένα τροπικό δάσος το οποίο καλύπτει το πεδίο του Αμαζονίου στη Νότια Αμερική.Το δάσος του Αμαζονίου ή αλλιώς βροχοδάσος φιλοξενεί πάνω από 43.800 είδη φυτών και περισσότερα από 2,5 εκατομμύρια είδη εντόμων.Εκτιμάται ότι περισσότερα από 10.000 είδη φυτών και ζώων αντιμετωπίζουν υψηλό κίνδυνο εξαφάνισης λόγω της καταστροφής του δάσους από τους ανθρώπους.

Μια φορά κι έναν καιρό ,έτυχε να συναντηθούν στο Αλεποχώρι σε μια πανέμορφη παραλία ο Μπανάνας,ο Σαϊτάς,η Μάγια και η Μιάου-Μιάου.Αμέσως έγιναν φίλοι και έκαναν παρέα.
Χαλάρωναν και περνούσαν όμορφα!
Η Μάγια ξάπλωνε σε μια αιώρα και έπινε γρανίτα μάνγκο.Ο Μπανάνας είχε πάρει μια μπάλα βόλεϊ και την πετούσε πρώτα στον αέρα και μετά την άφηνε να πέσει στην πισίνα .Την ώρα που έπεφτε προσπαθούσε να κάνει με την μπάλα ψαλιδάκι!
Ο Σαϊτας κοίταζε το ψαλιδάκι του Μπανάνα και ξαφνικά του ήρθε η κλοτσιά στα «μούτρα» και τσαλακώθηκε λίγο η μύτη του.Άρχισε να γελάει και να λέει:«Τώρα η μύτη μου μοιάζει σαν αφυδατωμένη αγκινάρα!».
Η Μιάου-Μιάου δεν έδινε καμία σημασία στα αγόρια.Πήρε το στρώμα της και πήγε στη θάλασσα.Μόλις έφτασε στα βαθιά,«άραξε »πάνω στο στρώμα και έπινε γρανίτα μπανάνα.Όταν ,όμως,αναποδογύρισε το στρώμα ,μπήκαν αλάτια στα μάτια της και άρχισε να κλαίει.Τότε ήρθε με ένα ελικόπτερο η δίδυμη αδερφούλα της η Ζουζού και φώναζε :«Εδώ helicopter…helicopter!» και την πήρε για να πάνε να χορέψουν σ΄ένα κλαμπ (club) .
Η Μάγια είχε ζεσταθεί πολύ και κουράστηκε πια να κάνει ηλιοθεραπεία . Όταν,λοιπόν,είδε τις δυο αδερφούλες ,πήγε και εκείνη μαζί τους για χορό.Τα αγόρια έμειναν στην παραλία!
Στο «club» είχαν ντυθεί όλες πανέμορφα .Η Ζουζού ντύθηκε σαν μπαλαρίνα,η Μιάου Μιάου σαν τη «barbie»(μπάρμπη) ,ενώ η Μάγια προτίμησε ένα φόρεμα ουράνιο τόξο.Χόρευαν και διασκέδαζαν όλη μέρα.Πήραν μάλιστα μέρος και σε ένα διαγωνισμό χορού .

Η Μάγια που ήταν η μεγαλύτερη πήγε να πάρει το χρυσό κύπελο που κέρδισαν.Τότε συνέβη κάτι που σίγουρα δεν το περίμεναν με τίποτα…
Αυτός που είχε κερδίσει την τρίτη θέση στο διαγωνισμό ,πέταξε πάνω τους κάτι ζουμερό και κόκκινο που το βάζουμε στις σαλατίτσες.Τι να ήταν;Μα ντοματούλες φυσικά!
Τα κορίτσια μας,ευτυχώς δε στενοχωρήθηκαν ,αλλά είπαν στο μικρόφωνο:«Δεν πειράζει .Στη ζωή πρέπει να αντέχουμε να χάνουμε και να κερδίζουμε!Ας συνεχίσουμε τώρα όλοι μαζί τον χορό»
Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε το πιο δυνατό χειροκρότημα του κόσμου.Ήταν ο Μπανάνας και ο Σαϊτάς που χειροκροτούσαν και φώναζαν : «Θερμά συγχαρητήρια κορίτσια και μην ανησυχείτε καθόλου,με τις ντομάτες θα φτιάξουμε τέλεια κέτσαπ!

Μια φορά κι έναν ήταν ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Βαρβάρα.Δεν είχε ούτε ένα φίλο και στενοχωριόταν.
Μια μέρα,όπως καθόταν μόνη της στο πάρκο ,είδε δυο παιδάκια να παίζουν.Όπως καθόταν μόνη της στο παγκάκι έλεγε από μέσα της:«Πόσο ωραία θα ήταν να έπαιζα και εγώ μαζί τους!».Άκουγε μάλιστα που φώναζαν το ένα το άλλο με τα ονόματα , Ντεβο και Μαρία-Άννα και ευχόταν να βρει το θάρρος να τους μιλήσει.
Την άλλη μέρα ,η Βαρβάρα ξαναπήγε στο πάρκο και είδε τα δυο παιδάκια.Τότε συνέβη κάτι μαγικό…
Η Βαρβάρα βρήκε τη δύναμη,τα πλησίασε και τα ρώτησε:«Θέλετε να γίνουμε φίλοι;».
Εκείνα γεμάτα καλοσύνη απάντησαν :«Ναι, βέβαια!». Έπαιξαν τέλεια εκείνη την ημέρα.
Το επόμενο πρωί ,η Βαρβάρα είχε γενέθλια.Εκεί ,λοιπόν,που νόμιζε πως δε θα έχει κανέναν φίλο να γιορτάσει μαζί της,τώρα μαντέψτε ποιοι έφαγαν ολόκληρη την τούρτα; Μα,φυσικά τα τρία φιλαράκια.
Για πρώτη φορά ,η Βαρβάρα ήταν πολύ πολύ χαρούμενη και δεν την πείραζε που δεν είχε πιο πολλούς φίλους.Ίσα ίσα ,σκέφτηκε πως αφού ήταν μόνο οι τρεις τους,μπόρεσαν και έφαγαν περισσότερα κομμάτια από την πεντανόστιμη τούρτα της!
Έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!